Από δω και πάνω στου γλεντιού το σαματά,
με ένα αστείο σάλτο ανεβαίνω.
Από δω και πάνω πεινασμένη μου καρδιά,
με χαρά και δάκρυα σε χορταίνω.

Από δω και πάνω δε ρωτάω άλλο πια
τι ζητώ που πάω και ποιος να ΄μαι.
Από δω και πάνω σταματώ τις προσευχές,
από δω και πάνω δε φοβάμαι.

Από δω και πάνω στου ρυθμού την αγκαλιά,
ώπα! με ένα σάλτο μέσα μπαίνω,
Από δω και πάνω τραγουδώ για τη φωτιά,
κι απ' του κόσμου το καμίνι ξεμακραίνω.

Ο Γιάννης Αγγελάκας ξεκίνησε το μουσικό του ταξίδι τη δεκαετία του ‘80. Η ποίησή του παραμένει επίκαιρη μέχρι σήμερα. Ζει ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Κρήτη, ενώ παράλληλα ταξιδεύει τη μουσική του σε όλη την Ελλάδα. Η σκηνοθέτρια Αγγελική Αριστομενοπούλου τον ακολούθησε με τον φακό της επί δύο χρόνια σε κάθε συναυλία, στούντιο, πρόβα, εθνική οδό και καρόδρομο, καταγράφοντας με την κάμερά της νότες, σκέψεις και απόψεις. Το ντοκιμαντέρ πήρε το βραβείο της FIPRESCI στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το 2010.

Σκηνοθεσία: Αγγελική Αριστομενοπούλου
Παραγωγή: Ελληνική
Σκηνοθέτης: Αγγελική Αριστομενοπούλου, Χρήστος Μπάρμπας, Χρόνης Πεχλιβανίδης
Φωτογραφία: Δημήτρης Διακουμόπουλος
Μοντάζ: Ηρώ Βρετζάκη, Ιωάννα Πογιαντζή, Γωγώ Μπεμπέλου
Παραγωγή: Χρόνης Πεχλιβανίδης, Onos Productions
Παρουσιαστής: Λεωνίδας Αντωνόπουλος
πηγη

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν

Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί

Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες

Γεμάτοι οργή κι απόγνωση

Αποφασισμένοι ωστόσο

Να το λεκιάσουν με λέξεις

βρόμικες λέξεις

άγιες λέξεις

λέξεις κλειδιά

ιδέες φαντάσματα

λυτρωτικές φράσεις

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς του λόγου

Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλα τους

Να φιλήσω τα παραμορφωμένα τους μέτωπα

Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις

Να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη του έρωτα τους

Να τους καθησυχάσω

Να τους πείσω πως δε χρειαζόμαστε άλλο αίμα γι' απόψε

Πως χορτάσαμε

Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι

Και να τους νανουρίσω

Από τη συλλογή Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε; (1999)
πηγη

Από δω και πάνω στου γλεντιού το σαματά,

με ένα αστείο σάλτο ανεβαίνω.

Από δω και πάνω πεινασμένη μου καρδιά,

με χαρά και δάκρυα σε χορταίνω.

Από δω και πάνω δε ρωτάω άλλο πια

τι ζητώ που πάω και ποιος να ΄μαι.

Από δω και πάνω σταματώ τις προσευχές,

από δω και πάνω δε φοβάμαι.

Από δω και πάνω στου ρυθμού την αγκαλιά,

ώπα! με ένα σάλτο μέσα μπαίνω,

Από δω και πάνω τραγουδώ για τη φωτιά,

κι απ' του κόσμου το καμίνι ξεμακραίνω.

Γιάννης Αγγελάκας