🎙️ Travellers Radio Feed

Τρίτη 20 Απριλίου 2021

Neil Young - Cry, Cry, Cry

 
Μετά την κυκλοφορία του Trans το 1982, ο 𝐍𝐞𝐢𝐥 𝐘𝐨𝐮𝐧𝐠 σχεδίαζε να κυκλοφορήσει ένα acoustic album στο στυλ του 𝘏𝘢𝘳𝘷𝘦𝘴𝘵 και του 𝘊𝘰𝘮𝘦𝘴 𝘈 𝘛𝘪𝘮𝘦. Έγιναν μάλιστα οι σχετικές ηχογραφήσεις στο Nashville, αλλά το αποτέλεσμα, που επρόκειτο να κυκλοφορήσει με τίτλο Old Ways, δεν άρεσε στην εταιρεία του επειδή το βρήκε “πολύ country” και τότε ήταν μια εποχή που η country δεν πουλούσε και τόσο. Αυτό που πίστευαν στην εταιρεία ότι πουλούσε ήταν το rock’n’roll. Έτσι, αναγκαστικά ο Neil Young τους ετοίμασε ένα τέτοιο album. Για τον σκοπό αυτόν πήρε κάποιους από τους μουσικούς που χρησιμοποίησε στο Nashville και τους ονόμασε The Shocking Pinks.

O τίτλος του album ήταν 𝗘𝘃𝗲𝗿𝘆𝗯𝗼𝗱𝘆'𝘀 𝗥𝗼𝗰𝗸𝗶𝗻' και φαινόταν από το αποτέλεσμα ότι ο Neil Young το είχε χαρεί. Αυτοί που δεν το χάρηκαν ήταν οι περισσότεροι θαυμαστές του (ήδη από το εξώφυλλο που κυριαρχείται από ροζ χρώμα και τον δείχνει με λαδωμένο μαλλί σε στάση Elvis να παίζει μια vintage 𝙂𝙧𝙚𝙩𝙨𝙘𝙝), καθώς και οι κριτικοί. Κάποιοι από τους οποίους έγραψαν ότι με αυτόν το δίσκο ο Young αποδέχτηκε ότι ήταν μεσήλικας, ενώ άλλοι ότι το album έμοιαζε με παρωδία. 

Όμως, τα τραγούδια του που συνολικά διαρκούν λιγότερο από μισή ώρα δεν είναι τόσο άσχημα. Ειδικά αν ξεχάσουμε ότι μιλάμε για δίσκο του Neil Young, είναι όμορφα δείγματα rock’n’roll/rockabilly, είτε πρόκειται για διασκευές είτε για δικές του συνθέσεις.

To 𝐂𝐫𝐲, 𝐂𝐫𝐲, 𝐂𝐫𝐲 που διαλέγω από τον δίσκο είναι δική του σύνθεση.

My Music Diary - Manos Fatisis




Share:

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική. Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα. Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.

Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα

Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.

— Σταύρος Σταυρόπουλος

Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.

Η Ροκ Είναι Τούτο

Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.

Henry David Thoreau

«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»

Alexis Korner

«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»

Robert Fripp

«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»

Alan Watts

“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”

Always Somewhere ॐ
Travelling through sound & silence