Πρίγκιπας δεμένος στην φωτιά

-Ο Άνθρωπος...

Σ΄ έναστρους ουρανούς ονειρεύεται,

στο χώμα διαρκώς ξυπνάει...

Πρίγκιπά μου -φώς με φώς ο παράδεισος χάθηκε αφύλαχτος.

Αφή,

παραίσθηση,

-εύθραυστες φωνές-

γεμάτη φόβο η ψυχή-ολόρθη-

βάφει τους πόθους κόκκινους,

έπειτα βουβή τους κοιτάζει.

Πριν χαθεί πάλι στη σκόνη του δρόμου.

-Είναι φωνή γυναίκας ο Θεός

πετάρισμα που συνεχώς επιλέγει του κρύου τον κίνδυνο...

Είναι διάσχισμα αψεγάδιαστο η ματιά του άντρα

από το παράθυρο που ανοίγει

ως την άλυτη μεριά του πλευρού

που αιώνια έταξε η έξαψη

να ξέρεις πως λείπει...

-Να ξέρεις πως λείπει-

Πρίγκιπα μου-ακόμη αχρωμάτιστε-

Αν τρέξω -τρέξε!

Αφανίζομαι.

Στο τέρμα της αγάπης-το νήμα το άκοπο...

Άνω κάτω το σώμα σου κάνε-να βρεις την καρδιά που άφησες...

-Ξαφνικά- δονούμε...

Με πόδια τυφλά σε όσα γιά το μέλλον γράφαμε,

-με μελάνι σκορπίσαμε τις ώρες μας-

ενώ το παρελθόν μας τραύλιζε:

ξανά τον εαυτό μου κλειδώνω.

-Τώρα οι λέξεις ξαναγύρισαν!

Περιστρέφομαι στον έρωτα-Σκέφτομαι...

-Σώμα αρκετό-στην γωνιά πεταγμένο

-xωρίς αίμα-χωρίς σάρκα

      

    -ακόρεστη πείνα-

Άπιαστο όνειρο-ώ ρίζωμα!

Τραγική ψυχή μου.

-Ω! Ζωή μου βούτα ξανά καί ξανά

στα μετέωρα σύννεφα,

-τον φόβο ξεγύμνωσε στο πόσο δεν πιστεύεις πιά σε τίποτα...

-Με ερωτηματικά αρχίζει πάλι στο μυαλό η βροχή...

-Σσσσ...

Μονάχος αποκοιμήθηκα απόψε,

μ'όσο έρωτα άντεξαν

να ρουφήξουν με μιας τα πνευμόνια μου..."

VENNIS MAK

Read More

Κάρμα

-Αληθινά.

Υπάρχουν βουβές αντανακλάσεις ήλιων,
γέννημα θνητό και τρέλα σάρκινη,
σπλάχνα γόνιμα- στον θρύλο πράξη,
φλόγες που σβήνουν φωνάζοντας:-το σώμα είναι η λύτρωση.
Επιθυμίες γιορτής στα οστά,
όνειρό μου αξόδευτο,
χώμα νοτισμένο σε χίλια αρώματα,
ουρανέ που στα μαλλιά μου θαρρετά μπλέχτηκες,
-πεφταστέρι μου...
-Ουτοπία αγάπης.
Και χωρίς να φυσάει άνεμος σε θέλησα,
με άνθη στα στήθια που ρίγησαν τελευταία φορά,
καινούριοι πόθοι που ορίστηκαν,
προσμονή των ματιών μου,
ακίνητό μου αίμα-
αντιστροφή μου θλίψη που κλαίς αντί να ουρλιάξεις,
-ποιητές που στην φωτιά κάηκαν μοιάσαμε-
σταγόνα μου ιδρώτα που περιστρέφεσαι μόνη σου,
απο έρωτα και απόγνωση να μην με διαλύεις...
-Ξεσπάει τώρα η ομορφιά.
Νύχτα με νύχτα σε επαναλαμβάνω,
σε κάθε λέξη ακόμη σ' ανασαίνωκαταραμένη χίλιες φορές αν δίψα σου δεν γίνω,
σε ηδονή να σπουδάσω,
το βλέμμα, τα χείλια, το στέρνο..
Ν’ αντέχεις -λέω ν’ αντέχεις.
Στην αστραπή που με διατρέχει,
στο ποίημά μου- περηφάνεια,
στον ψίθυρο σε κλείνω,
στο χάδι τ'απόκρυφο,
σαν μόλις εδώ να ξημέρωσε,
-σπασμέ μου-
αιώνες πολιορκούσα γλυκιά βορά να γίνω,
αφίλητή μου ιδέα στου γρίφου το πεπρωμένο,
-κυριαρχείς στο πέλμα μου-
-του κόσμου αυτού δεν είναι τούτος ο έρωτας.
-Αναδύεσαι.
Άντρα μου και γή μου..
Κόψε την ψυχή στα δύο.
-Τον τελευταίο μας στίχο η καρδιά να γράψει..."

-VENNIS MAK

Read More

Ασίγαστη Αφορμή

"Αν έστω κι ένας μόνο ερχόταν...

Ένα φιλί ω Θεέ μου. Ένα φιλί.
Την ζωή μου σε μιά συλλαβή να ενώσει,
ωσότου να βαρεθώ στον ήλιο να λάμπω...

-Σκαρφάλωσε μέσα μου-

Τί θλιβερές οι δυό μεριές μου...
Στην ίδια την όψη να απιστείς,
ξανά στο χάος να αφήνεσαι...

Την ξέρω αυτή την μυρωδιά,
τις νύχτες την φωνάζω τρόμο
-κι ακούει-
σαν ποίημα στο πάτωμα
-χωρίς αναγνώστες-
και λέξη δίκοπη στο χέρι όταν
ζωγράφιζε ευτυχία
-άχρωμη-

Μιά γωνιά ονειρεύτηκα,
-δική μου-
με όχθη και πέτρα,
μ' ένα νεύμα να φτάνω,
ευλογημένη με δύναμη
και άσπρα φτερά...

Ποτέ αμαρτίες!

Ποτέ ψηφία σ' όλες μου τις αποκρίσεις!

Να μακαρίζεις μονάχα ένα πέταγμα..

Μα τι θάνατος είναι αυτός που φωνάζει την αναχώρηση?

Πρόφτασε και αρπάξου!

Ζύγωσαν μπροστά μου οι στιγμές,
μουγκρίζοντας με πόνο
-σκυμμένες-
καρδιά που μένει σφιγμένη
έρωτα στην αντάρα
-κλεμμένο πλευρό μου-

Μ' έναν στίχο ανάθεμα να φύγω,
όπως πορεύτηκα...

Στα αγγίγματα των άλλων
να μη ρωτώ αν υπάρχω...

Στη γη να συνεχίζει το βήμα,
με στόμα που ανυπόφορα θα πέσει
στο χώμα
-ανύπαρκτο-

Ας είναι αυτό...
Τ όνειρό σου να 'μαι...

Κανείς από τους δυο μας
δεν κέρδισε ποτέ του μόνος
μάχη...

Δίχως σου ξεψυχώ...
Ονειρεύσου με λοιπόν!
Για μένα κι όχι για το Θεό...
Αυτό είναι αγάπη.

-Ως τα μάτια μου να σβήσουν στα δικά σου μάτια..."

-VENNIS MAK

Read More