Πέρα από το "Sweet Home Alabama": Η Αληθινή Ιστορία του Southern Rock

                             
                           Roots of Southern Rock

Πριν το Southern rock αναγνωριστεί ως ξεχωριστό είδος τη δεκαετία του 1970, οι ρίζες του ήταν ήδη βαθιά θεμελιωμένες. Σε ολόκληρο τον αμερικανικό Νότο — και πέρα από αυτόν — καλλιτέχνες συνδύαζαν blues, country, soul και folk σε έναν ήχο με ξεκάθαρα τοπική ταυτότητα. Αυτή η μη-ιεραρχημένη επιλογή φωτίζει τα τραγούδια που διαμόρφωσαν το Southern rock στη στιγμή της γέννησής του, πριν το είδος αποκτήσει όνομα.

Lightnin' Slim

                                    Swamp / Bayou / Southern Grit

Γήινα, ρυθμοκεντρικά τραγούδια ριζωμένα στο Southern blues και στη λαογραφία των βάλτων, με σκοτεινές ατμόσφαιρες, μινιμαλισμό και έντονη αίσθηση τόπου.

Lightnin' Slim, 'Hoo-Doo Blues' (1957)

Lightnin' Slim, 'Rooster Blues' (1959)

Slim Harpo, 'Rainin' in My Heart' (1961)

Slim Harpo, 'Baby Scratch My Back' (1965)

Creedence Clearwater Revival, 'Susie Q' (1968)

Creedence Clearwater Revival, 'Born on the Bayou' (1969)

Creedence Clearwater Revival, 'Proud Mary' (1969)

Tony Joe White, 'Polk Salad Annie' (1969)

Tony Joe White, 'Willie and Laura Mae Jones' (1969)

Professor Longhair

                              New Orleans / Funk / Soul Roots

«Ηχογραφήσεις που δίνουν προτεραιότητα στον ρυθμό και διαμορφώθηκαν από το R&B της Νέας Ορλεάνης, το funk και το voodoo blues, δίνοντας έμφαση στο groove και στη συλλογική αίσθηση του παιξίματος, αντί για την ατομική δεξιοτεχνία.»

Professor Longhair, 'Tipitina' (1953)

Professor Longhair, 'Big Chief' (1964)

Lee Dorsey, 'Working in the Coal Mine' (1966)

Dr. John, 'I Walk on Guilded Splinters' (1968)

Dr. John, 'Gris-Gris Gumbo Ya Ya' (1968)

The Meters, 'Cissy Strut' (1969)

Buffalo Springfield

                          Country Rock / Americana Foundations

«Αγροτικές αφηγήσεις και παραδοσιακές φόρμες τραγουδοποιίας συνδυασμένες με rock όργανα, θέτοντας τα θεμέλια για την αφηγηματική παράδοση του Southern rock.»

Buffalo Springfield, 'For What It's Worth' 1966

International Submarine Band, 'Luxury Liner' 1968

The Band, 'The Weight'1968

The Band, 'Chest Fever'1968

The Byrds, 'Hickory Wind' 1968

The Byrds, 'The Christian Life (Gram Parsons Vocal)'1968

The Flying Burrito Brothers, 'Sin City'1969

                             

Paul Butterfield Blues Band

                                 Roots Rock / Blues‑Rock Crossroads

Τραγούδια που βρίσκονται στο σταυροδρόμι ανάμεσα στο blues revival και το folk‑rock, όπου το ενισχυμένο blues, ο αυτοσχεδιασμός και το roots‑based rock αρχίζουν να συγκλίνουν.

The Yardbirds, 'Smokestack Lightning' 1964

The Animals, 'We Gotta Get out of This Place' 1965

Paul Butterfield Blues Band, 'Born in Chicago'1965

John Mayall & the Bluesbreakers, 'All Your Love'1966

Paul Butterfield Blues Band, 'East-West'1966

Canned Heat, 'On the Road Again'1968

The Electric Flag, 'Groovin' Is Easy' 1968

Cream, 'Crossroads'1968

Big Brother and the Holding Company, 'Piece of My Heart' 1968

Big Brother and the Holding Company, 'Ball and Chain'1968

Boz Scaggs

                        Muscle Shoals: Η Γέννηση του Southern Groove

Πριν τις αρένες της δεκαετίας του ’70, το σχέδιο για το Southern rock σφυρηλατήθηκε στα υγρά στούντιο της Αλαμπάμα. Αυτή η συλλογή παρακολουθεί την εξέλιξη του “Muscle Shoals Sound” — εκεί όπου η soul ποτισμένη με gospel συναντούσε την καυτή blues κιθάρα, πυροδοτώντας μια παγκόσμια μουσική επανάσταση.

Arthur Alexander, 'You Better Move On'1961

Etta James, 'Tell Mama'1967

Clarence Carter, 'Slip Away'1968

Joe South, 'Games people play'1969

Wilson Picket, 'Hey Jude'1968

Boz Scaggs, 'Loan Me a Dime'1969

King Curtis, 'Games People Play'1969

Aretha Franklin, 'The Weight'1970

Elmore James

                                  Deep Roots & The Delta Shadow

Πριν τον βρυχηθμό των διπλών lead κιθάρων, υπήρχε το χτύπημα της ξύλινης βεράντας και το επίμονο βουητό του Δέλτα. Αυτή η συλλογή εξερευνά τις «Deep Roots» του Southern rock — εκεί όπου το πνευματικό βάρος του gospel συναντά τις μακριές σκιές του blues, δημιουργώντας το αρχέτυπο για τους μελλοντικούς outlaws και τους θρύλους που θα ακολουθούσαν.

Blind Willie McTell, 'Statesboro Blues'1929

Monroe Brothers, 'Nine Pound Hammer Is Too Heavy'1936

Robert Johnson, 'Cross Road Blues'1937

Hank Williams, 'Ramblin' Man'1951

Elmore James, 'Dust My Broom'1951

Johnny Cash, 'Folsom Prison Blues'1955

Howlin' Wolf, 'Smokestack Lightning'1956

Link Wray, 'Rumble'1958

The Louvin Brothers, 'The Christian Life'1959

Lonnie Mack, 'Memphis'1963

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

References & Similar Lists

• Wikipedia – Southern Rock
• Peter Guralnick (1999). Feel Like Going Home. Back Bay Books.
• Mark Kemp (2007). Dixie Lullaby: A Story of Music, Race and New Beginnings in a New South. Free Press.
• AllMusic – Album & Song Reviews
• Rolling Stone – 500 Greatest Songs of All Time
• Classicrockreview – Gram Parsons: Safe At Home (1968)
• Duane Allman’s 10 Best Solos – guitarsexchange.com
• Rick Hall, Jeremy Arthur (2015). The Man from Muscle Shoals: My Journey from Shame to Fame. Heritage Builders.
• thebluze.com – Somebody Loan Me a Dime
• Jerry Wexler (2012). Rhythm And The Blues: A Life in American Music. Knopf.
• Peter Guralnick (1998). Searching for Robert Johnson. Penguin Publishing Group.
• Paul Hemphill (1970). The Nashville Sound: Bright Lights and Country Music. University of Georgia Press.
• Toby Creswell (2007). 1001 Songs. Hardie Grant Grp.
• James Segrest, Mark Hoffman (2005). Moanin' at Midnight: The Life and Times of Howlin' Wolf. Da Capo.
• Charlie Louvin, Benjamin Whitmer (2012). Satan Is Real: The Ballad of the Louvin Brothers. Igniter.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More

“Mose Jones 1972–1980: Η ιστορία μιας υποτιμημένης southern rock μπάντας”

 
Οι Mose Jones υπήρξαν ένα από τα πιο ιδιαίτερα και συχνά παραγνωρισμένα συγκροτήματα της αμερικανικής southern σκηνής. Με δύο διακριτές περιόδους —την πρώτη στην MCA / Sounds of the South (1972–1975) και τη δεύτερη στην RCA / BGO (1976–1980)— η μπάντα άφησε πίσω της τέσσερα άλμπουμ, όλα ηχογραφημένα στο ιστορικό Studio One στο Doraville της Τζόρτζια.

Η αρχή: Mose Jones #1 (1972–1975)

Randy Lewis, Bryan Cole, Jimmy O’Neill, Steve McRay

Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1972, με μέλη προερχόμενα από το συγκρότημα της Φλόριντα Stonehenge. Το όνομα Mose Jones προήλθε από τον τζαζίστα Mose Allison και από έναν οικογενειακό σκύλο με το όνομα Jones. Στα πλήκτρα βρισκόταν αρχικά ο Clay Watkins, ο οποίος αντικαταστάθηκε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων από τον Steve McRay, που είχε μόλις επιστρέψει από τη θητεία του στον US Army και την υπηρεσία του στο Βιετνάμ.

Το 1972, οι Mose Jones έγιναν το πρώτο συγκρότημα που υπέγραψε ο Al Kooper για τη νέα του εταιρεία στην Ατλάντα, Sounds of the South, υπό την MCA Records. Στο ίδιο label εντάχθηκαν το ανανεωμένο Blues Project και η μπάντα Elijah. Με σύσταση των Mose Jones, η τέταρτη υπογραφή της εταιρείας ήταν μια τότε άγνωστη μπάντα από το Jacksonville — οι Lynyrd Skynyrd.

Η πρώτη περίοδος των Mose Jones χαρακτηρίστηκε από έναν ήχο που συνδύαζε southern rock με R&B και pop στοιχεία, διαφοροποιώντας τους από τα πιο “κιθαριστικά” σχήματα της εποχής. Παρά την υποστήριξη του Kooper και την παρουσία τους στο Studio One, η μπάντα δεν κατάφερε να αποκτήσει την προβολή που είχαν οι μεγαλύτεροι εκπρόσωποι της σκηνής.

Η μετάβαση: Mose Jones #2 (1976–1980)

Randy Lewis, Steve McRay, Marvin Taylor, Chris Seymour

Μετά τη διάλυση της πρώτης σύνθεσης, τα μέλη στράφηκαν σε άλλες μουσικές δραστηριότητες. Ο Steve McRay εντάχθηκε στους Βρετανούς IF, ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν με διάφορα projects. Όταν ο McRay επέστρεψε στην Ατλάντα, οι μουσικοί άρχισαν ξανά να παίζουν μαζί, αυτή τη φορά ως τρίο: Lewis, Cole και McRay.

Η συνάντηση με τον κιθαρίστα Marvin Taylor οδήγησε στην ανασύνταξη της μπάντας. Με νέο υλικό και πιο εντατικές πρόβες, οι Mose Jones αποφάσισαν να επανενωθούν επίσημα. Ωστόσο, μια απρόσμενη ευκαιρία για τον ντράμερ Bryan Cole καθυστέρησε την πορεία τους: μέσω του πρώην κιθαρίστα Jimmy O’Neill, ο Cole μετακόμισε στο Nashville για να εργαστεί ως staff songwriter στη Tree Publishing. Στη συνέχεια, οι Cole και O’Neill εντάχθηκαν στο συγκρότημα του διεθνούς φήμης βιολιστή Vassar Clements.

Με την αποχώρηση του Cole, οι Mose Jones βρήκαν τον νέο τους ντράμερ στο πρόσωπο του Chris Seymour, ο οποίος ταίριαξε απόλυτα στη νέα κατεύθυνση της μπάντας. Ο ήχος άρχισε να στρέφεται προς ένα πιο funk/R&B‑based rock, κάτι που τράβηξε την προσοχή δισκογραφικών εταιρειών.

Η περίοδος RCA / BGO και το άλμπουμ Blackbird

Στελέχη της RCA Records, μαζί με τον παραγωγό Buddy Buie, βρέθηκαν τυχαία σε ένα κλαμπ όπου έπαιζαν οι Mose Jones. Παρότι δεν ήταν η μπάντα που είχαν έρθει να ακούσουν, εντυπωσιάστηκαν άμεσα από τον ήχο και το ύφος τους. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν αμέσως και οι Mose Jones υπέγραψαν στη RCA / BGO.

Το άλμπουμ Blackbird ηχογραφήθηκε στο Studio One, με τον Buddy Buie ως executive producer, τον Tad Bush ως ηχολήπτη και τη μπάντα ως associate producers. Η περίοδος αυτή σηματοδότησε την πιο ώριμη και επαγγελματική φάση τους, με έναν ήχο που συνδύαζε southern rock, funk και R&B.

Κληρονομιά και σημασία

Παρότι δεν απέκτησαν ποτέ την εμπορική επιτυχία των Lynyrd Skynyrd, των Allman Brothers ή των Atlanta Rhythm Section, οι Mose Jones υπήρξαν σημαντικό κομμάτι της δεύτερης γενιάς του Atlanta Southern Rock. Με δύο διακριτές περιόδους, τέσσερα άλμπουμ και μια πορεία που συνδέθηκε με ονόματα όπως ο Al Kooper και ο Buddy Buie, η μπάντα άφησε πίσω της ένα έργο που σήμερα αναγνωρίζεται ως μέρος της “χαμένης ιστορίας” της σκηνής.

4️⃣ Δισκογραφία (1972–1980)

MCA / Sounds of the South (1972–1975)

Get Right (1973)
Mose Knows (1974)

RCA / BGO (1976–1980)

Blackbird (1978)

(Ηχογραφήθηκε 1980 – δεν κυκλοφόρησε τότε) → Κυκλοφόρησε το 2013 ως Lost/Found

Το χαμένο άλμπουμ των Mose Jones (1980) – “Lost/Found”

Μετά το Blackbird (1978), οι Mose Jones μπήκαν ξανά στο Studio One στο Doraville για να ηχογραφήσουν το επόμενο άλμπουμ τους. Οι ηχογραφήσεις ολοκληρώθηκαν το 1980, με τη σύνθεση:

Randy Lewis – φωνητικά, μπάσο
Steve McRay – φωνητικά, πλήκτρα
Marvin Taylor – κιθάρα
Chris Seymour – ντραμς

Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο Studio One, ενώ τα πνευστά (“Muscle Shoals Horns”) γράφτηκαν στο Muscle Shoals Sound, Αλαμπάμα. Τα τραγούδια γράφτηκαν από τους Buddy Buie, Randy Lewis, Steve McRay, με συμμετοχές των Marvin Taylor και Chris Seymour.

Το άλμπουμ ήταν έτοιμο, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Οι master tapes χάθηκαν για πάνω από 30 χρόνια.

Το 2013, οι ταινίες βρέθηκαν, “ψήθηκαν” για να σωθούν και μεταφέρθηκαν από την αυθεντική 24‑track αναλογική 2" ταινία σε υψηλής ποιότητας ψηφιακή μορφή. Τα οκτώ κομμάτια μιξαρίστηκαν και έγιναν master με απόλυτο σεβασμό στον ήχο των ’70s/’80s.

Το αποτέλεσμα κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου 2013 με τον τίτλο “Lost/Found”.

Το τραγούδι “Alien”

Ένα από τα τραγούδια του άλμπουμ, το “Alien”, ηχογραφήθηκε το 1981 από τους Atlanta Rhythm Section για το άλμπουμ Quinella. Η Columbia το κυκλοφόρησε ως single και έγινε hit:

#34 στο Billboard Hot 100   #16 στο Adult Contemporary

5️⃣ Χρονολόγιο

1972 Σχηματισμός της μπάντας στην Ατλάντα. Υπογραφή στη Sounds of the South.1973 Κυκλοφορία του Get Right.1974 Κυκλοφορία του Mose Knows.1975 Διάλυση της πρώτης σύνθεσης.1976 Επανένωση με νέα μέλη (Mose Jones #2).1977 Προσθήκη του Chris Seymour στα ντραμς.1978 Κυκλοφορία του Blackbird από την RCA / BGO.1980 Ηχογράφηση του δεύτερου RCA άλμπουμ (δεν κυκλοφόρησε τότε).2013 Κυκλοφορία του χαμένου άλμπουμ Lost/Found (ηχογράφηση 1980).

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More