John Coltrane and Johnny Hartman - Autumn Serenade (Autumn Leaves)

Ο θρυλικός σαξοφωνίστας συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή Johnny Hartman για να μας δώσει έναν από τους πιο θλιβερούς –και πιο γλυκούς– ύμνους για το φθινόπωρο μέχρι σήμερα! Το τραγούδι λέει για μια αγάπη που χάθηκε αλλά που ο τραγουδιστής θυμάται πάντα όταν αρχίζουν να πέφτουν τα φύλλα. Ακούστε αυτό το τραγούδι και θα καταλάβετε γιατί μπήκε στη λίστα μας.

Στίχος που μας δίνει φθινοπωρινό συναίσθημα: «Autumn kisses we knew are beautiful souvenirs

As I pause to recall the leaves seem to fall like tears»

Το John Coltrane and Johnny Hartman είναι ένα στούντιο άλμπουμ των John Coltrane και Johnny Hartman που κυκλοφόρησε από την Impulse! Records τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 1963. Εισήχθη στο Grammy Hall of Fame το 2013.

Read More

Ella & Louis - Autumn in New York (Autumn Leaves)

Αυτό το υπέροχο κομμάτι από αυτούς τους δύο θρύλους της τζαζ γράφτηκε αρχικά από τον Vernon Duke για το μιούζικαλ του broadway "Thumbs Up!" που έκανε το ντεμπούτο του το 1934. Αν και αυτό το τραγούδι είναι σίγουρα παλιό, είναι σίγουρα διαχρονικό. 

Με γραμμές όπως «Dreamers with empty hands They sigh for exotic lands It's autumn in New York It's good to live it again» 

Mπορείς να νιώσεις αυτό που μοιάζει με το τέλος των ονείρων αλλά σου το θυμίζουν στη Νέα Υόρκη, όπως κάποια όνειρα καταστρέφονται άλλα δημιουργούνται για να πάρουν τη θέση τους!

Στίχος που μας δίνει τα φθινοπωρινά συναισθήματα: «Yes, lovers that bless the dark On the benches in Central Park Greet autumn in New York It's good to live it again»

Read More

ΛΕΥΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ - Φθινόπωρο (Autumn Leaves )

 Ελληνικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε τον χειμώνα του 1984 στην Αθήνα

Ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Μουσική: Θοδωρής Δημητρίου 

Ενορχήστρωση: Λευκή Συμφωνία

Η μπάντα αποτελείται από τους:

Θοδωρής Δημητρίου (φωνή)

Κώστας Μιχαλός (κιθάρα)

Κώστας Έξαρχος  (κιθάρα

Διογένης Χατζηστεφανίδης (μπάσο)

Βαγγέλης Τσιμπλάκης (ντραμς)

Φθινόπωρο σ’ αγάπησα

την ώρα που τα φύλλα

πέφτουν κι αφήνουν τα κλαριά

γυμνά για το χειμώνα

Που βιάζονται τα δειλινά

κι είναι τα ρόδα μήλα

Που βιάζονται τα δειλινά

κι είναι τα βράδια μόνα

Και τώρα στέκω και ρωτώ:

Ποια μοίρα και ποια μπόρα

καθώς τραβούσα μοναχός

το δρόμο της αβύσσου

παράξενα κι ανέλπιστα

να μ’ έχει φέρει τώρα

παράξενα κι ανέλπιστα

ζητιάνο στην αυλή σου;

Κι όταν το γιόμα χάνεται

κι η νύχτα κατεβαίνει

και σιωπηλά σαν τα βιβλία

το φως της μέρας κλείνει

Να ‘ρχομαι πάλι να ζητώ

μιαν ησυχία χαμένη

Να ‘ρχομαι πάλι να ζητώ

σαν μιαν ελεημοσύνη!

Σ’ αγάπησα φθινόπωρο

την ώρα που τα φύλλα

πέφτουν κι αφήνουν τα κλαριά

κι είναι τα βράδια μόνα

Μ’ αλήθεια να σ’ αγάπησα

ή μην είν’ η ανατριχίλα

του ερχόμενου χειμώνα

Read More