Μετρώντας τ΄ άστρα

Σα να 'τανε φτιαγμένος για το κέφι σου ο κόσμος ζήσε,
λες και τον χουνε ξομπλιάσει για την αφεντιά σου μόνο.
Μα μην το λησμονάς πώς δεν εισ' άλλο από μια χούφτα χιόνι
στην αμμουδιά στρωμένο μια δύο μέρες, που θα λιώσει.

Σύννεφο τις κακοκεφιάς να μην αφήνεις να σε σκιάζει
κι ας μη χαθούν οι μέρες σου σ' αναίτιας λύπης την ομίχλη.
Μην απαρνιέσαι το λιβάδι, το φιλί, το ερωτικό τραγούδι
μέχρι με τον πηλό να ζυμωθεί, μια μέρα, ο πηλός σου.Έσφιξ' αχόρταγα τα χείλια μου ρωτώντας το ποτήρι
μη θα μπορούσα τάχα να γυρέψω τ' άγουρά μου χρόνια.
Και κείνο μουρμουρίζει σφίγγοντας τα χείλια στα δικά μου:
«Πιες άλλη μια γουλιά. Δέν έχει γυρισμό αυτός ο δρόμος».
Αυτός ο θόλος, π' όλοι ζούμε κάτωθέ του ζαλισμένοι,
είναι του Αλλάχ το μαγικό το θέατρο σκιών, ας πούμε.
Λυχνάρι του ο ήλιος και πλατύ λευκό πανί του ο κόσμος
κι αμέτρητες φιγούρες πίσω του σκοτεινές, που παραδέρνουν.
 Τη μέρα την αυριανή, φωνή καμιά δε σου την τάζει.
Γι' αυτό φεγγάρι μου θνητό με την ψυχή σου γλέντα,
αδειάζοντας στη φωτοφεγγαριά.
Μπορεί ένα μεσονύχτι
να ψάχνει το φεγγάρι να μας βρει και να 'μαστε φευγάτοι.

Omar Khayyám

Read More

Ομαρ Καγιαμ - Ρουμπαγιατ

Αυτό το βάζο σαν και με θαταν ερωτευμένο

κι αχορταγα σε λατρευτά χείλη θα ήταν γερμένο

και το χερούλι που θωρείς απάνω στο λαιμό του,

χέρι θαταν π' αγκάλιαζε λαιμό αγαπημένο.

Απο εξαρχής εγράφτηκε το τι ειναι για να γένει

και το καλέμι ακοπιαστα γράφει χωρίς να σβένει.

Για το καλό και το κακό δε νοιάζεται καθόλου,

κι οι λύπες μας πάνε αδικα κι οι κόποι μας χαμένοι.

Αν της αλήθειας τον καρπό δε γεύτηκες δω πέρα,
παραπατάς στο δρόμο σου και στέκεις στον αέρα.
Μα οποιον της Γνώσης το δεντρί τον ίσκιωσε, θα ξέρει
το Σήμερα πως ειναι Χτες και το Αύριο η πρωτη Μέρα.

Καρδιά μου τα μυστήρια ποτέ δε θα ερευνήσεις,
φιλόσοφων ψιλολογιές δε θα τις ξεδιαλύσεις.
Πάρε ποτήρι και κρασί, φτιάξε ουρανό δικό σου,
γιατί ουρανό αληθινό, ισως δε θα αντικρύσεις.

Ομαρ Καγιαμ 1048-1131

πηγη

Read More