Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Eckhart Tolle. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Eckhart Tolle. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 22 Ιουνίου 2017
Τρίτη 30 Μαΐου 2017
Κυριακή 15 Μαΐου 2016
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2015
Eckhart Tolle: ας αγκαλιάσουμε την κρίση
Υπάρχει τρόπος να πολεμήσουμε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα;
Στην ομιλία που παραθέτουμε, ένας σύγχρονος φιλόσοφος, ο Έκχαρτ Τόλε, αναφέρεται στη στάση που πρέπει να κρατήσουμε απέναντι στην οικονομική κρίση.
Στην ομιλία του αυτή, την οποία ο Έκχαρτ Τόλε έκανε στις 27 Αυγούστου 2009, υποστηρίζει ότι αντί να μας πιάνει κατάθλιψη και πανικός από την καθημερινή κατάρρευση των παλιών δομών και αξιών γύρω μας, θα έπρεπε να αποδεχτούμε το γεγονός ως μέρος της εξελικτικής διαδικασίας.
Οι παλιές δομές καταρρέουν, η ζωή μας μπαίνει σε ανεπιθύμητη τροχιά και επικρατεί αβεβαιότητα για το αύριο, επειδή όλα όσα μας περιβάλλουν στηρίζονται σε παλιά πρότυπα ζωής που πήγαζαν από τον εγωκεντρισμό. Αντί λοιπόν να αντιστεκόμαστε στο καινούριο που έρχεται, είναι προτιμότερο να αγκαλιάσουμε την αβεβαιότητα, που έτσι κι αλλιώς έχει γίνει κομμάτι της ζωής μας.
«Πολλοί άνθρωποι την περίοδο αυτή βιώνουν δυσκολίες ή περιορισμούς που εμφανίζονται στη ζωή τους, καθώς πολλές δομές, πολλές από τις εξωτερικές δομές του κόσμου, κλονίζονται και κάποιες έχουν ήδη καταρρεύσει.
»Αν θυμάστε, στο βιβλίο μου «Η Νέα Γη» μιλώ για την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, κάτι που κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει τότε και μιλώ επίσης για την επικείμενη καταστροφή πολλών από τις δομές που έχουν σαν βάση το «Εγώ» που είναι δηλαδή οι εξωτερικές αντανακλάσεις μιας εσωτερικής συνειδητότητας, αυτής που είναι το «Εγώ».
»Και αυτές οι παλιές δομές, οι οποίες βέβαια συμπεριλαμβάνουν οικονομικές και άλλες δομές, αρχίζουν τώρα να καταρρέουν και κάτι εντελώς καινούριο θα αναδυθεί. Πόσο θα διαρκέσει αυτή η κατάρρευση δεν μπορώ να το πω, αλλά όλοι μπορούν να τη δουν καθαρά και ακόμη και οι ειδικοί μιλούν για συστημική –ακούω αυτή τη λέξη πολύ συχνά στο ραδιόφωνο– μιλούν για «συστημική κρίση» ή κάτι παρόμοιο.
»Με άλλα λόγια, η κρίση δεν έχει να κάνει με αυτό ή το άλλο στην επιφάνεια των πραγμάτων, αλλά αφορά την ίδια τη δομή αυτών των οργανισμών, με την ίδια έννοια που το ανθρώπινο μυαλό, τα προβλήματα του ανθρώπινου μυαλού δεν έχουν να κάνουν με το περιεχόμενο, με το οποιοδήποτε περιεχόμενο του μυαλού σου, αλλά με την ίδια τη δομή του ανθρώπινου μυαλού που πρέπει να αλλάξει.
»Έτσι, σε πολλούς ανθρώπους έρχονται στη ζωή τους περιορισμοί με οποιαδήποτε μορφή, αλλά αυτό δεν είναι στην πραγματικότητα –όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης– κάτι τρομακτικό.
Οι προκλήσεις που συναντούν πολλοί άνθρωποι αυτή την περίοδο, είναι στην πραγματικότητα αυτό που θα τους σπρώξει σε μια νέα κατάσταση συνειδητότητας και αυτή η πιθανότητα περικλείει μια υπόσχεση.
Κάθε φορά που αντιμετωπίζετε μια κρίση είτε προσωπική είτε συλλογική, υπάρχει η υπόσχεση της εισόδου σε μια νέα κατάσταση ύπαρξης, αλλά αυτή την ευκαιρία δεν σημαίνει ότι θα την αγκαλιάσουν όλοι.
»Πρέπει λοιπόν καταρχήν να μην πιστεύετε όλα αυτά που ακούτε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ότι πρέπει να είμαστε όλοι σε μια κατάσταση φόβου, ότι η μοναδική πραγματική αντίδραση, η μόνη φυσική αντίδραση σε αυτά που συμβαίνουν είναι μια κατάσταση φόβου. Αυτή είναι μια ασυνείδητη αντίδραση.
Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η αλλαγή είναι απολύτως απαραίτητη σε αυτό τον κόσμο και η διάλυση των δομών που έχουν εγωιστική βάση είναι απολύτως απαραίτητη προκειμένου να επιβιώσει ο πλανήτης και η ανθρωπότητα.
»Έτσι, αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι αναγκαστικά κακό. Αυτό που συμβαίνει πρέπει να συμβεί. Η ολότητα, η ευφυΐα πίσω από τα φαινόμενα, είναι αυτή που το κάνει. Είναι λοιπόν κάτι καλό, παρ’ όλο που έρχονται προκλήσεις στη ζωή σας, πράγμα που σημαίνει περιορισμούς, οικονομικούς περιορισμούς, που σημαίνει ότι ίσως πρέπει να μετακομίσετε, ότι ίσως πρέπει να κατεβείτε μερικά σκαλιά, ότι η αβεβαιότητα μπορεί να εμφανιστεί στη ζωή σας.
»Θα πει κανείς: «Ω, αυτό δεν θα ’πρεπε να συμβαίνει. Θα έπρεπε να ξέρω τι θα μου συμβεί για τα επόμενα 20 ή 30 χρόνια της ζωής μου». Λοιπόν, δεν μπορείτε να το ξέρετε πια. Και αυτό είναι υπέροχο, το ότι υπάρχει ξαφνικά μια είσοδος προς την αβεβαιότητα.
Μπορείτε να αγκαλιάσετε την αβεβαιότητα και να μην απαιτείτε να γνωρίζετε τι θα σας συμβεί στη ζωή; Γιατί αυτό χρειάζεται: να αγκαλιάσετε το γεγονός ότι δεν γνωρίζετε, να αγκαλιάσετε την αβεβαιότητα».
πηγη
Eckhart Tolle
Αν είσαι σταθερά ''παρών'' στον εαυτό σου, αυτό είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για τους ανθρώπους που έρχονται κοντά σου.
Δεν μπορούν να αντέξουν για πολύ ''την παρουσία'' και να παραμείνουν μη συνειδητοί. Αν είναι έτοιμοι θα περάσουν από την πόρτα που τους άνοιξες και θα σμίξουν μαζί σου σ' αυτήν την κατάσταση.
Αν όχι, θα χωρίσετε όπως το λάδι από το νερό.
Το φως παραείναι οδυνηρό για κάποιον που θέλει να παραμείνει στο σκοτάδι.
Echart Tolle
Τετάρτη 17 Ιουνίου 2015
Εσείς αποφασίζετε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
Αν δημιουργείτε με το εγώ σας, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι θα δημιουργήσει περισσότερους πολέμους, πολέμους με τ' αδέλφια σας και πολέμους εντός σας.
Επιλέξτε να δημιουργείτε με την Αγάπη.
Το εγώ θα σας δώσει χίλιους και έναν λόγους για να συνεχίσετε τους πολέμους, να συνεχίσετε το δράμα.
Αλλά γνωρίζετε καλύτερα τώρα.
Έκχαρτ Τόλλε
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2014
eckhart tolle: η συνήθεια του παραπόνου
Τίποτα δεν είναι προσωπικό. Ο κάθε άνθρωπος συμπεριφέρεται σύμφωνα με το επίπεδο της
Στο Εγώ αρέσει πολύ να παραπονιέται και να λέει “οι άλλοι μου έκαναν αυτό κι αυτό”. Και όσο περισσότερο παραπονιέσαι για το τι σου έκαναν οι άλλοι, τόσο περισσότερο δυναμώνει το “μου (έκαναν)”, δηλαδή το Εγώ. Αυτός ο μηχανισμός είναι ασυνείδητος. Οι αφορμές μπορεί να είναι πολλές και διάφορες, αλλά το Εγώ ερμηνεύει πάντα τα πράγματα σαν να μην είναι ικανοί οι άλλοι να μας ικανοποιήσουν – είτε κάνουν κάτι που δεν έπρεπε, είτε δεν κάνουν κάτι που έπρεπε, αλλά πάντα σε σχέση με “εμένα”.
Γι’ αυτό το Εγώ λατρεύει να παραπονιέται για διάφορα πράγματα που κάνουν οι άλλοι. Και όσο περισσότερο παραπονιέται, τόσο αυξάνεται μέσα μας η αίσθηση ότι εμείς είμαστε οι σωστοί και οι άλλοι λάθος. Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που μας δίνουν αφορμές να παραπονιόμαστε. Και η ζωή το κάνει αυτό, όχι για να σου σπάσει τα νεύρα, αλλά για να σε κάνει πιο συνειδητό. Δεν είναι ότι κάποιο κακό δαιμόνιο έβαλε τους ανθρώπους αυτούς γύρω σου για να σε κάνουν δυστυχισμένο. Οι προσδοκίες σου να συμπεριφέρονται οι άλλοι με έναν συγκεκριμένο τρόπο είναι που σε κάνει δυστυχισμένο.
Πρέπει όμως να “πιάσεις” τον εαυτό σου να παραπονιέται για τους άλλους τη στιγμή που το κάνεις για να εξέλθεις από αυτό το μοτίβο. Το Εγώ τότε θα νιώσει ότι δεν το τάισες -και όντως αυτό συμβαίνει- και θα αισθανθεί σαν να συρρικνώνεται. “Αν δεν παραπονεθώ”, θα έλεγε το Εγώ, “θα γίνω μικρότερο και λιγότερο”, γιατί κάθε φορά που παραπονιέσαι το Εγώ σου φουσκώνει και αισθάνεσαι ότι γίνεσαι “περισσότερος”. Και όσο πιο συναισθηματικά φορτισμένο είναι το παράπονο, τόσο πιο πολύ αισθάνεσαι να φουσκώνεις σαν μπαλόνι. Και πολλές φορές ο θυμός μπορεί να συνοδεύει το παράπονο.
Μπορείς λοιπόν να εξασκηθείς στο να μην παραπονιέσαι. Στην αρχή θα σου φανεί σαν να λείπει κάτι από τη ζωή σου, αλλά μετά θα νιώσεις μια γαλήνη μέσα σου. Βέβαια, τώρα πολλοί θα αναρωτηθούν “πρέπει να αφήνω τους άλλους να με εκμεταλλεύονται και να με κάνουν ό,τι θέλουν;”. Φυσικά και όχι. Αν χρειαστεί να πεις κάτι στον άλλον θα το πεις, αλλά χωρίς παράπονο. Αν χρειαστεί να κάνεις κάτι θα το κάνεις, αλλά χωρίς παράπονο. Ας πούμε ότι περιμένεις κάποιον τεχνικό να έρθει στο σπίτι σου για να επιδιορθώσει μια βλάβη. Τον παίρνεις μια φορά τηλέφωνο, σου λέει ότι θα έρθει την τάδε ώρα και δεν έρχεται. Τον παίρνεις άλλη μία φορά, σου λέει ότι θα έρθει μια άλλη ώρα και πάλι δεν έρχεται. Μετά μπορείς να τον πάρεις τηλέφωνο και να του πεις “σε περίμενα να έρθεις αλλά δεν ήρθες, θα πάρω κάποιον άλλον, ευχαριστώ που με άκουσες”. Αν του παραπονεθείς δεν θα τον βοηθήσεις. Δεν θα τον κάνεις πιο συνειδητό. Και το μόνο “όφελος” που θα έχεις εσύ από το παράπονο είναι ότι θα δυναμώσεις την ταύτισή σου με τον ψεύτικο εαυτό σου.
Επίσης, κάθε φορά που παραπονιέσαι για κάποιον δημιουργείς μια ψεύτικη ταυτότητα στο μυαλό σου για τον άλλον και λες “αυτός είναι έτσι”. Το ποιος είναι ο άλλος στην πραγματικότητα επισκιάζεται από την ερμηνεία του νου σου μέσα από το παράπονο. Έτσι χάνεις κάθε επαφή με τον άλλον άνθρωπο, τον βλέπεις μόνο ως “τον άλλον” και ξεχνάς εντελώς ότι στην ουσία είστε το ίδιο, είστε ένα. Μπορείς να είσαι πραγματικά ευγνώμων για όλους αυτούς τους ανθρώπους που σε κάνουν πιο συνειδητό.
Όταν συνειδητοποιείς ότι παραπονιέσαι μπορείς να παρατηρείς τον νου σου, να στρέφεις την προσοχή σου μέσα σου, και να εξετάζεις αν υπάρχει κάποιο όφελος από αυτές τις σκέψεις. Δηλαδή, ακόμα και αν δεν εκφράζεις ανοιχτά κάποιο παράπονο, δες αν ο νους σου συνεχίζει να παραπονιέται κάνοντας τις αντίστοιχες σκέψεις. Γιατί μπορεί να μην το λες, αλλά να το σκέφτεσαι. Αν εντοπίσεις τέτοιες σκέψεις, αναρωτήσου αν σε κάνουν πιο ευτυχισμένο ή πιο χαρούμενο, ή αν η ζωή σου θα ήταν καλύτερη και πιο ανάλαφρη χωρίς αυτές.
*Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Έκχαρτ Τόλλε.
Μετάφραση: Ν. Μπάτρας
Μετάφραση: Ν. Μπάτρας
Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014
Έκχαρτ Τόλε- Η σοφία του να «παραδίνεσαι»
Τα επόμενα χρόνια τα αφιέρωσε για να κατανοήσει, να αφομοιώσει και να βαθύνει αυτή τη μεταμόρφωση που σημάδεψε το ξεκίνημα ενός εσωτερικού ταξιδιού γεμάτου συγκινήσεις.
Τα τελευταία δέκα χρόνια είναι σύμβουλος και πνευματικός δάσκαλος, και δουλεύει με άτομα και μικρές ομάδες. Από το 1996 ζει στο Βανκούβερ του Καναδά.
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
