Φθινοπώριασε Αρθούρος Ρεμπώ

Φθινοπώριασε…Προς τι όμως η ανάγκη για παντοτινό ήλιο; Εμείς είμαστε στρατευμένοι στην ανακάλυψη του θείου φωτός…Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές…Φθινόπωρο…Η βάρκα μας μετέωρη μες στην ασάλευτη ομίχλη Επιστρέφει στο λιμάνι της δυστυχίας…Στην απέραντη πολιτεία με τον ουρανό λεκιασμένο από φωτιά και λάσπη…Κουρέλια που σαπίζουν…Μουσκεμένο στη βροχή ψωμί….Μέθη… Μέθη… Μέθη…Και χιλιάδες έρωτες που με σταύρωσαν…Δε θα σταματήσει πια αυτή η λάμια να εξουσιάζει εκατομμύρια ψυχές και σώματα νεκρών που θα αντιμετωπίσουνε τη θεία κρίση…Ο εαυτός μου…Κοιτάζω πάλι τον εαυτό μου…Κοιτάζομαι ξανά… Το δέρμα μου φαγωμένο από το πύο και την πανούκλα… Τα μαλλιά μου σκουλήκια και στην καρδιά μου παντού σκουλήκια …Ξαπλωμένος ανάμεσα σε άγνωστους χωρίς ηλικία, χωρίς αισθήματα…
Θα μπορούσα να πεθάνω εδώ… Τι φριχτή ανάμνηση…;;Σιχαίνομαι την κακομοιριά και ο χειμώνας με τις ανέσεις του με φοβίζει…Καμιά φορά βλέπω στον ουρανό απέραντες ακτές…Πλημμυρίζουν από χαρούμενα έθνη ντυμένα στα λευκά…Από πάνω μου ένα μεγάλο χρυσό καράβι με τις πολύχρωμες σημαίες του Να ανεμίζουν στην πρωινή αύρα…Επινόησα όλες τις γιορτές… Έζησα όλους τους θριάμβους… Όλα τα δράματα…Προσπάθησα να δημιουργήσω καινούργια λουλούδια…Καινούργια άστρα… Καινούργια σώματα… Καινούργιες γλώσσες…Πίστεψα ότι απέκτησα υπερφυσικές δυνάμεις…Και λοιπόν;;;Πρέπει να θάψω μια για πάντα τη φαντασία μου και τις αναμνήσεις μου…Η μεγάλη δόξα του καλλιτέχνη έχει πάει περίπατο…Θα ζητήσω συγγνώμη που έζησα μες στο ψέμα και φύγαμε…Ούτε ένα αγαπημένο χέρι….Ούτε ένα..; Πουθενά βοήθεια…Πουθενά..;

Arthur Rimbaud

Feel the Music Deep Inside

Read More

ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

ΑΝ θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη
γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές καί όλα τα κρασιά κυλούσαν.
Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα.
Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη.
Δραπέτευσα.
Ω Μάγισσες, Μιζέρια, Μίσος,
εσείς θα διαφυλάξετε το θησαυρό μου.
Κατόρθωσα να σβύσω από το λογικό μου κάθε ελπίδα ανθρώπινη.
Μ' ύπουλο σάλτο, χύμηξα σα θηρίο πάνω σ' όλες τίς χαρές να τις σπαράξω.
Επικαλέστηκα τους δήμιους να δαγκάσω, πεθαίνοντας,
τα κοντάκια των όπλων τους.
Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ
στο αίμα, στην άμμο.
Η απόγνωση ήταν ο θεός μοu.
Κυλίστηκα στη λάσπη.
Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος.
Ξεγέλασα την τρέλλα.
Κι' η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλοιο τού ηλίθιου.
Μα τώρα τελευταία, πριν τα τινάξω για καλά,
λέω ν' αποζητήσω το κλειδί του αρχαίου συμπόσιου
μήπως βρω ξανά την όρεξή μου.
Τό κλειδί αυτό είν' η συμπόνοια.
Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.
«Θα μείνεις ύαινα...». ολολύζει ο διάβολος :
και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.
«Φτάσε στό θάνατο μ' όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις σου,
τη φιλαυτία σου, και κάθε ασυγχώρητο αμάρτημα !»
Αχ ! απαύδησα.
Αλλά, Σατανά, φίλτατέ μου,
να χαρείς, όχι βλοσυρές ματιές.
Περιμένω μερικές βδεληρότητες, αναδρομικά.
Ωστόσο, για σάς, τους εραστές της απουσίας του περιγραφικού η διδακτικού ύφους σ' έναν συγγραφέα,
για σάς αποσπώ τις λίγες ελεεινές αυτές σελίδες από το σημειωματάριο ένός κολασμένου.
Arthur Rimbaud


πηγη

Read More

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Φθινόπωρο κιόλας!
Μα γιατί να θλιβόμαστε για τον προαιώνιο ήλιο όταν καταπιανόμαστε ν' ανακαλύψουμε το θείο φως,
μακριά απ' όλους όσους πεθαίνουν με τις εποχές.


...Φθινόπωρο.
Ανεβασμένη πάνω στις αδιάλυτες ομίχλες η βάρκα μας επιστρέφει πίσω στο λιμάνι της εξαθλίωσης, την πελώρια πόλη με τον ουρανό βαμμένο λάσπη και φωτιά.

Α, τα μουχλιασμένα βρωμόπανα, το μουλιασμένο στη βροχή ψωμί, το μεθύσι, οι χίλιοι έρωτες που με σταύρωσαν!


Βλέπω ξανά τον εαυτό μου με δέρμα τουμπανιασμένο από λάσπη και πανούκλα, σκουλήκια στις μασχάλες μου και στα μαλλιά μου, και στην καρδιά μου μεγαλύτερα σκουλήκια ξαπλωμένα μεταξύ αγνώστων δίχως ηλικία, δίχως αίσθημα...


Πότε-πότε κοιτώ τον ουρανό, παραλίες ατέρμονες σκεπασμένες μ' έθνη λευκά, χαρά γεμάτα. Ένα παμμέγιστο χρυσό καράβι πάνωθέ μου, πάλλει τις πολύχρωμες ταινίες του στις αύρες της αυγής.
Έπλασα όλα τα ξεφαντώματα, όλους τους θριάμβους, όλα τα δράματα.
Πίστεψα σε κάθε δυνατή μαγεία...........

Και στο μεταξύ, η άγρυπνη θέληση.

Ας δεχτούμε με χαρά λοιπόν όλους τους χειμάρρους
- της ευεξίας και της αληθινής ευαισθησίας.

Και το πρωί, οπλισμένοι με φλογερή υπομονή, θα μπούμε σε πολιτείες μεγαλόπρεπες.
Για ποιό λόγο να μιλώ για χέρι φιλικό;


Είναι όφελός μου πως πια μπορώ να γελώ με τους παλιούς,
ψεύτες έρωτές μου και να κάνω να ντρέπονται εκείνα τ' απατηλά ζευγάρια -αντίκρυσα την κόλαση κάθε γυναίκας πίσω κει -

και θα είμαι ελεύθερος ν' αδράξω την αλήθεια
μέσα σε μια ψυχή και σ' ένα σώμα...........


αρθουρος ρεμπω

Read More

Ανακτήθηκε! Τι;

Ανακτήθηκε! Τι;

Η Αιωνιότητα.

Είναι που αναμίχθηκε η θάλασσα με ήλιο. 

Ω! Η αιώνια ψυχή μου,

Τήρησε τους όρκους αψηφώντας

τις μοναχικές νύχτες και τις αναμμένες μέρες.



Έτσι θα απελευθερωθείς

απ΄ την ανθρώπινη ψήφο

από τις κοινές επιδιώξεις



Πέταξε σύμφωνα με…

Καμιά ελπίδα

Μήτε ανάταση

Επιστήμη και Υπομονή

Σίγουρο είναι το βασανιστήριο

Κανένα αύριο για να θυμόμαστε,

Απομεινάρια Σατινένια

Η ζηλευτή αγνότητα Θέτει το καθήκον.



Ανακτήθηκε!! Τι;

Η Αιωνιότητα.

Είναι η θάλασσα π΄ αναμίχθηκε με ήλιο.

Αρθούρο Ρεμπώ

Read More