ΔΥΣΗ

Σε τούτο το ευαίσθητο γαλήνιο φως
το μάτι βαραίνει από τη σκιά, βαθαίνει από την απουσία.
Τα πράγματα μετέωρα στον χώρο, πέφτουν στο έδαφος όταν τα βλέπεις, διάφανα –
Κι ο τρόπος τους να υπάρχουν τώρα
είναι ο τρόπος τους να σβήνουν και να χάνονται.

Το μάτι που δημιουργεί έχει αδυνατίσει,
Κι ο κόσμος που ανάβλυζε έχει γίνει σχεδόν θάλασσα.
Όποιος είναι μπροστά μου, πίσω μου, δίπλα μου
είναι εγώ, αλλά δεν είναι εδώ.
Κι είναι αργά πια. Η μέρα έχει φύγει.
Κι εμείς αφημένοι εδώ, μόνοι.

Στις όχθες του κόσμου καθίσαμε
τις ψυχές μας ικετεύοντας –
Εκεί θρηνούμε αόμματοι,
όταν βυθίζουμε το βλέμμα στη μεγάλη θάλασσα
και ξαφνικά θυμόμαστε
πως έχουμε υπάρξει.

Amir Or

πηγη

Read More

Παλιό τραγούδι

Κι ο πιο μικρός αποχωρισμός έχει μια θλίψη.
Αυτό που υπήρχε και το είδαμε έχει φύγει,
πέρασε απ’ τα μάτια μας και χάθηκε
και μ’ ένα ακόμα φθινόπωρο μας βάρυνε το στήθος.

Κι ο πιο μικρός αποχωρισμός έχει μια θλίψη,
μα όταν οι εραστές παίρνουν ο καθείς τον δρόμο του
φλέγεται η καρδιά χωρίς να καίγεται,
ξεριζώνεται δίχως τις ρίζες της να χάνει,
πολύ βαριά να την αντέξουμε.

Κι αν μοιραστήκαμε τον ίσκιο ενός δέντρου στον δρόμο,
εκείνες οι ζωές μας πέρασαν σαν τις σκιές –
κι αν μοιραστήκαμε την ευτυχία κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα
ο ήλιος μας βασίλεψε μέσα σε μια σκοτεινή θάλασσα.

Το δειλινό σκεπάζει τα πάντα, δεν πνέει ο άνεμος,
μα πέρα από το φως που σκοτεινιάζει,
όταν θα ’χουν κλείσει τον δικό τους κύκλο, τα μάτια μας
θ’ ανοίξουνε ξανά κάτω από τα βλέφαρα της ομίχλης.

Το πνεύμα ακόμα πνέει μέσα από το δάσος,
ακόμα κατοικεί στα φυλλώματα η σκιά
και μες στο ατελεύτητο ηλιοβασίλεμα
για το άπειρο του έρωτα θ’ αποχωριστούμε.

Amir Or

πηγη

Read More