«Ένα τραγούδι».

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι
για την πατρίδα μου.
Ένα τραγούδι 
για τους εργάτες και τους μαχητές
όλης της Γης.
Ένα τραγούδι
για την ειρήνη και χαμένη
ελευθερία.
Θέλω να γράψω ένα τραγούδι 
μεγάλο σαν όνειρο
κι ωραίο σαν τριαντάφυλλο.
Ένα τραγούδι
δυνατό σαν δώδεκα βάρδιες εργασίας,
γρήγορο σαν τον άνεμο
για να τραβά ψηλά-ψηλά
τις κόκκινες σελίδες του
ο Ήλιος.
Ένα τραγούδι
κοφτερό σαν το γυαλί
για να χωρά βαθιά-βαθιά
μες στην καρδιά της αδικίας.
Θέλω να γράψω ένα τραγούδι
απλό σαν το τραπέζι
της φτωχικής κουζίνας,
γερό σαν ατσάλι
για να αντέχει στη δοκιμασία.
Ένα τραγούδι 
σίγουρο σαν το παιδί στην αγκαλιά
της μάνας. 
Ένα τραγούδι-Μαρτυρία.


Σωτήρη Ζυγούρη

Read More

ο εαυτός μου.

Ήρθαν έτσι τα πράγματα
κι απόμεινα σκυφτός
με την πίκρα επτασφράγιστη
μες της καρδιά μου
να βολοδέρνω από αδιέξοδο
σε αδιέξοδο
μόνος με τα μάτια μου πυρωμένα
σαν δυο μικρά λιοκούκουτσα
πάνω στην ασπρισμένη πέτρα
άφωνος με μια φωνή
ραγισμένη κι ανήμπορη
να εκφράσει το τέλειο, το ανέκφραστο, το απέραντο
με μια γεύση στο στόμα μου
κυπαρισσόμηλου και δυόσμου.
Αυτός ήταν ο εαυτός μου.

Σωτήρη Ζυγούρη

Read More

«Αποχαιρετισμό»

Κάπου στο μέλλον

του αποχαιρετισμού

θα σημάνει η ώρα.

Θα μείνουν τα δαχτυλικά αποτυπώματα

επάνω στα πράγματα.

Ο ίσκιος πίσω απ΄τις μάντρες.

Τα βήματα θ’ αφήσουν σημάδια

πάνω στην άσφαλτο.

Το βιβλίο, το μαχαίρι και το κανάτι

επάνω στα ράφια.

Και μια μικρή φωτογραφία

στη γωνία

πάνω απ’ τη θερμάστρα.

Σωτήρη Ζυγούρη

Read More