Σοφία Άντζακα- Το άχρονο της συμπαντικής ψυχής

Η Σοφία Άντζακα (1927- 1986), ήταν συγγραφέας βιβλίων, μεταφράστρια και ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μελέτησε Ψυχολογία και ιδιαίτερα τον Γιουγκ. Η ίδια κρατούσε ψυχογραφικό ημερολόγιο. Το ψυχογραφικό της ημερολόγιο εντυπωσίασε τον Ιταλό ψυχολόγο-ψυχίατρο Roberto Assaziolli, ο οποίος το χαρακτήρισε μία από τις πιο σημαντικές ψυχογραφίες. Το 1973 ξεκίνησε την συγγραφική της δραστηριότητα με δοκίμια ψυχολογίας και μεταφράσεις διάσημων φιλοσόφων όπως οι Γιουγκ, Μάρτιν και Ουσπένσκυ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της έζησε στο Λιτόχωρο Πιερίας. 
Βιβλία της από τις εκδόσεις ΣΠΑΓΕΙΡΙΑ: Η Θέση- Δοσίληθο Πέος- Η Αποκατάσταση του Εωσφόρου-Δεσμοτροπία, Η Τέχνη της Ανθρωποποίησης και της Αθανατοποίησης- Από τον Εγωκεντρισμό στην Καθαρή Συνειδητότητα- Ιερός Γάμος (τόμοι 12)- Η ποίηση του Γ. Θέμελη- Ο Πρωτογενής Κόσμος στην ποίηση του Γ.Θ. Βαφόπουλου- Επιλεγόμενα στα “Ποιήματα” του Μηνά Δημάκη- Η “Άλλη Ζωή” στην ποίηση του Γ. Σεφέρη- Η Ποιητική και Πνευματική Πορεία στην ποίηση της Μελισσάνθης- Έρευνα σε Αρχετυπικά θέματα- Η Άλλη Τέχνη.
Επιμέλεια βίντεο natassa charela

Read More

Μια γυναίκα σε αναζήτηση της "πυρηνικής" επαφής

Παλιότερα, τότε που ζούσε στην επιφάνεια της ζωής και προσπαθούσε να γαντζωθεί απ' αυτήν, όπως τώρα η Ε., για να μην πέσει στο κενό της ανυπαρξίας, νόμιζε ότι ο πόθος της να την αναγνωρίσει ο άντρας όχι σαν σώμα, αλλά σαν μια οντότητα που κατοικούσε μέσα στο σώμα, είχε σχέση με την υποβόσκουσα αίσθηση της ανυπαρξίας της ως οντότητας, αφού, μόλις έχανε την εξάρτησή της από την επιφάνεια, βούλιαζε στο υπαρξιακό κενό.
Αργότερα, ωστόσο, όταν ανακάλυψε μιαν οντότητα μέσα της , κάτω από το κενό, κι όταν αυτή η οντότητα βυθίστηκε στα στρώματα ζωής που βρίσκονται πιο κάτω, το αίτημα να την αναγνωρίσει ο άντρας σαν οντότητα απέκτησε το πραγματικό του νόημα. Οι επαφές είχαν πάψει να είναι επιφανειακές, δεν εξυπηρετούσαν την κάλυψη του κενού, της ανυπαρξίας, αλλά μιαν οντολογική αναγκαιότητα που υπαγόταν σε άλλους νόμους, στους νόμους της πραγματικής ύπαρξης. Στο κάτω κάτω, το καθαρά ανθρώπινο στοιχείο δεν ήταν το σώμα, ούτε το κενό, αλλά η παλλόμενη οντότητα που κατοικούσε μέσα στο σώμα. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, να αντιδρά αυτό το ον όταν το σώμα δεν του έδινε σημασία και κυνηγούσε τη δική του ικανοποίηση ;
Η αντίδραση του όντος σε κάθε πράξη παραμέλησής του από το σώμα ή απ’ οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που συγκατοικεί στο σώμα, έγινε σιγά-σιγά ένας γνώμονας για τη Θ. που της έδειχνε αλάνθαστα πως έπρεπε να ζει. Γιατί το εσωτερικό Ον δεν αντιδρούσε μόνο στον σεξουαλικό τομέα, αλλά σε όλους τους τομείς, νοητικούς και συναισθηματικούς, αν γινόταν κάτι χωρίς τη συμμετοχή του. Αν το Ον συμμετείχε, υπήρχε μια αίσθηση σύνδεσης, αρμονίας, δικαίωσης, μια αύξηση του αισθήματος της ζωής. Αν κάποια τάση ενεργούσε αυτόβουλα, αποκομμένη από τον κεντρικό πυρήνα του Όντος, επικρατούσε μια αίσθηση στειρότητας, άγχους , αποπροσανατολισμού, διχασμού, απώλειας του Παραδείσου.

Ιερός Γάμος, τόμος 1, σελ.245-246

Σοφία Άντζακα

Read More

Το απαιτητικό έμβρυο

Ξαφνικά κατάλαβα ότι η εσωτερική πορεία ακολουθεί ακριβώς τους ίδιους νόμους που διέπουν τη σύλληψη και τη γέννηση. Από τη στιγμή της σύλληψης, όταν νιώσεις ότι κάτι το ασυνήθιστο έχει συμβεί εσωτερικά, ότι μια ορισμένη ένωση ή συγχώνευση έχει γίνει, περνάς στη μεγάλη και βασανιστική περίοδο της κύησης, της εγκυμοσύνης. Ακόμα τριγυρίζεις σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, ακόμα εξακολουθείς να ασχολείσαι με τον παλιό εαυτό σου και συνέρχεσαι μόνον όταν σε πιάνει μια ξαφνική ζαλάδα ή ναυτία που σου θυμίζει ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα σου, ότι έχεις αλλάξει προσανατολισμό, πως ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να πιστέψεις, ένα άλλο ξένο ον αναπτύσσεται αργά μέσα σου και πρόκειται να σου υπαγορεύσει τους δικούς του νόμους. Είσαι υποχρεωμένος να το ακολουθήσεις αργά ή γρήγορα. Χρειάζεται προσοχή και φροντίδα, σε κουράζει μέχρι θανάτου καμιά φορά, όμως εκείνο που έχει σημασία από εκεί κι έπειτα είναι το έμβρυο και η αργή του ανάπτυξη, ενώ ο παλιός εαυτός σου παραμερίζεται, ξεχνιέται, δεν έχει πια σημασία. Το έμβρυο τον έχει υποκαταστήσει.

Σοφία Άντζακα

Από τον εγωκεντρισμό στην καθαρή συνειδητότητα

πηγη

Read More

Ο Ιπποτικός Έρωτας

Ποθώ μιαν απόλυτα γυμνή προσέγγιση, Πυρήνα με Πυρήνα, πέρα από όλους τους φραγμούς της περιφερειακής ομοιογένειας και συγγένειας. Η ανάγκη αυτή έχει τη σφραγίδα του απόλυτου και είναι μια ωστική δύναμη μέσα μου που δεν μ'ψαφήνει να μείνω ικανοποιημένη με καμιάν ερωτική σχέση. Δεν θέλω μιαν αγάπη τυφλής προσκόλλησης και προβολών, αλλά έναν εντελώς διαφορετικό, βαθύ και προ-καθορισμένο συντονισμό ανάμεσα σε δυό ανθρώπους που να έχουν γεννηθεί ο ένας για τον άλλο, που να ταιριάζουν απόλυτα στο πιο βαθύ επίπεδο του Είναι τους. Είναι ένας βαθύς και απρόσωπος πόθος, που μόλις τώρα αρχίζει να μου γίνεται αμυδρά συνειδητός. Και αυτός ο πυρήνας, ακριβώς επειδή είναι πυρήνας, Κέντρο, είναι ο "Θεός" μέσα στον άνθρωπο. Επομένως, η φύση μου, η δομή μου, απαιτεί έρωτα, αγάπη και σεξ, που να πηγάζει από το Κέντρο της ύπαρξής μου, από τον "Θεό". Οι έρωτες και το σεξ που πηγάζουν από τα στρώματα που περιβάλλουν τον πυρήνα είναι βέβηλα σε σύγκριση. Υπάρχει λοιπόν το σεξ και ο έρωτας του ζώου, ένας έρωτας και ένα σεξ που στηρίζονται στην επιθυμία και στον φόβο, στη μοναξιά και στο κενό. Ύστερα, υπάρχει ο έρωτας και το σεξ του ανθρώπινου στοιχείου και τελικά ο έρωτας και το σεξ του Πυρήνα. .....
"Η αγωνία που οφείλεται στην εσωτερική μόνωση και την φλογερή επιθυμία να βρουν (οι άντρες) την Δέσποινα των Λογισμών τους είναι προνόμιο μιας ελάχιστης μειονότητας των ανθρώπων. Για να επιδιώκει κανείς κάτι, πρέπει τουλάχιστον να σκέπτεται. Και η σκέψη πρέπει κυριολεκτικά να κατατρώει την καρδιά του Ιππότη, για να τον εξωθεί σε επικίνδυνα πάντοτε κατορθώματα, προκειμένου να βρει το αντικείμενο των επιδιώξεών του"
Ι.Γ.ιιι, 285-86

ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΖΑΚΑ

Read More

Η μοναχικότητα

Η "μοναχικότητα", 
( μ' αυτό δεν εννοώ την εσωτερική ερήμωση ή μοναξιά) είναι βασικά ένα άδειασμα από το αγελαίο στοιχείο. Είναι η διάλυση των πρωτόγονων, ενστικτωδών, τυφλών καταβολών μας. Αυτό το στοιχείο βρίσκεται παραχωμένο στα βάθη μας, (κληρονομιά αιώνων) και βασίζεται στο φόβο. Όταν αυτός ο συλλογικός δεσμός σπάσει, μένει κανείς άδειος, "μοναχικός" και όμως, σε επικοινωνία με ολόκληρο τον κόσμο. Σε επικοινωνία αγάπης και όχι "σε σχέση" που απορρέει από κάποιον σκοτεινό, μη συνειδητό φόβο που αναζητεί ασφάλεια σε αγελαίους δεσμούς. Είναι μια ελεύθερη, ανοικτή επικοινωνία γιατί φόβος πια δεν υπάρχει. Μοναχικότητα, λοιπόν, είναι η διάλυση των αρχέγονων δεσμών με τον φόβο, η διάλυση της μη-συνειδητής συλλογικότητας και η ανατολή μιας συνειδητής, άφοβης, ελεύθερης και γεμάτης αγάπη επικοινωνίας με τα πάντα..

ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΖΑΚΑ

Read More

Ο φόβος του Πόνου

Ποτέ της δεν είχε ζήσει έτσι, ανεπιφύλακτα, κι ο λόγος ήταν ότι πάντα υπήρχε ο κίνδυνος να πονέσει, να πληγωθεί. Ο πόνος, λοιπόν, ή ο φόβος του πόνου, είναι ανασταλτικός παράγοντας. Κάπου, όμως, σε κάποια, βαθύτερη περιοχή, ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει την ικανότητα να ζει με μεγάλη ένταση, χωρίς επιφύλαξη, γιατί δεν θα προσκολλάται στις εμπειρίες του κι έτσι δεν θα πονά.

...Να ζεις έντονα, καυτά, την κάθε εμπειρία κι όμως ν' αγαπάς χωρίς επιφυλάξεις, με ολόκληρο το είναι σου. Να ξοδεύεσαι, να χύνεις το αίμα σου, να δίνεσαι ολόκληρη σε κάθε εμπειρία, να θυσιάζεις τα πάντα, όχι για κάποιο κέρδος, αλλά γιατί δεν θα μπορείς να μην δίνεις το είναι σου, την ουσία σου. Να ζεις έτσι ώστε τίποτα να μη μένει αβίωτο ή μισοβιωμένο. Ωστόσο, δεν μπορούσε να διανοηθεί πως θάταν δυνατό να ζήσει έτσι τώρα που την είχε εγκαταλείψει εκείνο το βαθύτερο ρεύμα της ζωής. Μόνο εκείνο μπορούσε να ζήσει έτσι...

ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΖΑΚΑ, 

Read More

Ο ΒΑΘΥΤΕΡΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Επειδή ο Έρωτας, από την ίδια τη φύση και τη δομή του, τείνει προς την πνευματοποίηση, όπως ο ποταμός τείνει προς τη θάλασσα, το ερωτικό μας σύπλεγμα οδεύει προς το επάνω πάτωμα και βρίσκει εκεί την πλήρωσή του, όχι ανάμεσά μας. Το τονίζω. Η πλήρωση δεν βρίσκεται ανάμεσα στους ερωτευμένους, αλλά στη σύνδεση του έρωτά τους με κάτι πολύ ευρύτερο, λεπτότερο, περιεκτικότερο, με μια Πηγή από την οποία να αντλεί. Ο έρωτας αποκομμένος από την πνευματική Πηγή δεν αξίζει το όνομα του Έρωτα. Γίνεται , λοιπόν, μια μετάθεση του έρωτα στην πνευματική περιοχή, μια μετουσίωση των ερωτικών στοιχείων σε πνευματικά. Μόνον έτσι δικαιώνεται ο Έρωτας. Διαφορετικά είναι στείρος. Σκοπός του είναι να πνευματοποιήσει τον άνθρωπο.

ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΖΑΚΑ

Read More

η αγάπη έχει μια πλευρά που πληγώνει

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η Αγάπη είναι συναίσθημα, ηπιότητα, τρυφερότητα, γλυκύτητα ή επικοινωνία.

Κι όμως, το φως της Αγάπης έχει την ιδιότητα να καταφέρνει βίαια και ισχυρά ρήγματα στη σκοτεινιά των ανθρώπων, ρήγματα που αυτοί τα ερμηνεύουν σαν σκληρότητα, τραχύτητα, οργή, απονιά, σαν πλήγματα ενάντια στην τρυφερή αισθαντικότητά τους. Κι όμως αυτή ακριβώς η «τραχύτητα», είναι μια πλευρά Αγάπης, που παίρνει τη μορφή της «επίθεσης» ενάντια στο σκοτεινό, αδρανές, αντιδραστικό στοιχείο μέσα τους.

Η Αγάπη, λοιπόν, έχει μια πλευρά που λαβώνει, σαν βέλος, σαν σπάθη, σαν ρομφαία. Λαβώνει τον δράκο, το κτήνος, το φίδι, όπως ο Αι-Γιώργης λάβωσε και σκότωσε το δράκο. Η Αγάπη φέρεται αυστηρά, επιθετικά, μαχητικά στον σκοτεινό παράγοντα και μαλακά και τρυφερά στον φωτεινό. Αλλά οι άνθρωποι, βουτηγμένοι καθώς είναι στον σκοτεινό, εγωκεντρικό παράγοντα, απαιτούν τρυφερή μεταχείριση του εγωκεντρισμού τους. Και αυτό το λένε αγάπη. Αν η Αγάπη επιτεθεί σ’ αυτόν, τότε δεν την αναγνωρίζουν για Αγάπη. Δεν βλέπουν ότι ζουν στο ψεύτικο, ούτε ότι η Αγάπη δεν ανέχεται το ψεύτικο, ότι ο σκοπός της είναι να το χτυπά και να το διαλύει όπου το συναντήσει. Θυμάμαι τον Χριστό και τη δόνηση της ιερής οργής που τον κατέκλυσε όταν κατηγορούσε του υποκριτές Φαρισαίους, ή όταν έδιωχνε τους εμπόρους από τον Οίκο του Θεού.

Σοφία Άντζακα


πηγη

Read More

Εαυτοκτονία ή Λύτρωση ;

Την παρακάτω εικόνα παρουσίαζα όταν πρωτοσυνειδητοποίησα τη μαυρίλα μου, το άγχος μου, τα υπαρξιακά και μεταφυσικά προβλήματά μου. Ήμουν βυθισμένη σε πυκνή μαυρίλα, τυφλότητα και σύγκρουση, μη μπορώντας να δω πουθενά φως και πιστεύοντας ότι δεν υπήρχε ούτε Θεός, ούτε πνευματική ζωή, ούτε μεταθανάτια ζωή. Με λίγα λόγια ήμουν πέρα για πέρα υλίστρια, ωστόσο υπέφερα επειδή δεν μπορούσα να ζήσω υλιστικά, δεν έβρισκα νόημα σε μια υλοκρατούμενη ζωή. Κάτι στο πιο μύχιο βάθος μου, φαίνεται πως δεν έβρισκε νόημα στην ύλη και επαναστάτησε, αναγκάζοντάς με να αποδυθώ στην έρευνα για την αλήθεια.

Άλλο όργανο δεν διέθετα. Όργανο της έρευνας ήταν το μυαλό μου. Αλλά το μυαλό μου ήταν γήινο, υλιστικό, στραμμένο στις επιστημονικές αποδείξεις, αμφισβητούσε κάθε πτήση της διαίσθησης και της φαντασίας. Το πρώτο φως μέσα στο σκοτάδι μου ήταν ένα βιβλίο του Γιούγκ που με βεβαίωσε ότι η εσωτερική αναζήτηση μπορεί να γίνει αντικείμενο επιστημονικής έρευνας και τα ευρήματα να αποδειχτούν εμπειρικά. Με αυτή τη βεβαιότητα, άρχισα να παρακολουθώ –με επιστημονική αντικειμενικότητα- τις κινήσεις του εσωτερικού μου και να τις καταγράφω. Παρ’ όλα αυτά βρισκόμουν σε πυκνό σκοτάδι, μόνο που σε λίγο αυτό έχασε κάτι από την πυκνή σκοτεινιά του, ενώ το μικροσκοπικό φωτάκι στο κέντρο έδειξε κάποια δειλά σημεία αύξησης. Τον παχύ δακτύλιο από σκότος που περιέβαλε το μικροσκοπικό φως στο κέντρο τον ονόμασα «σώμα και σκιά θανάτου» ή «σαπίλα». Αυτός ο σκοτεινός δακτύλιος με χώριζε από τις άλλες μονάδες της ζωής και της φύσης, με απομόνωνε μέχρι ασφυξίας. Με την πάροδο του χρόνου, όσο συνειδητοποιούσα καλύτερα τον θανάσιμο κλοιό του, τόσο πιο έντονη γινόταν η απέχθειά μου γι’ αυτόν. Η απέχθεια αυτή πολλές φορές μου προκαλούσε ακόμα και σωματική ναυτία.

Ο μαύρος δακτύλιος έλεγε «εγώ», αλλά δεν ήταν ο εαυτός μου. Απλώς προσποιούταν ότι ήταν. Όλες του οι έλξεις, οι απώσεις, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι επιδιώξεις ήταν ζωώδεις, κάτω από το ανθρώπινο, δεν λογάριαζαν τις άλλες μονάδες, δεν μπορούσαν να συσχετισθούν με κανένα τρόπο και με τίποτα. Με άλλα λόγια ο δακτύλιος ήταν το άλφα και το ωμέγα του εγωκεντρισμού, ενώ το Εγώ, ο πραγματικός εαυτός, ασφυκτιούσε στο βάθος και κινδύνευε να συνθλιβεί κάτω από τους πυκνούς και σκοτεινούς όγκους του εγωκεντρισμού.

Αργότερα, ύστερα από σκληρή δουλειά και απανωτές κρίσεις, σωματικές και μη, το εσωτερικό μου πήρε την παρακάτω μορφή:

Το σκοτάδι είχε αποκτήσει κάποια διαφάνεια και ο κεντρικός πυρήνας από φως είχε αυξηθεί σημαντικά. Σε κάποια μεταγενέστερη  φάση, τα πράγματα παρουσίασαν την παρακάτω εικόνα:

Από τα ανοίγματα του διχτυωτού μπορούσε τώρα πια ο πραγματικός εαυτός να επικοινωνεί με τους άλλους. Με την αύξηση του κεντρικού φωτός, η έλξη προς τον φωτεινό πυρήνα όσων διέθεταν έναν, αύξαινε ενώ, αντίστοιχα, δυνάμωνε η απέχθεια προς τη σαπίλα του σκοτεινού περιβλήματος. Επίσης διαπίστωσα έμπρακτα ότι οι περισσότεροι από αυτούς που διαθέτουν, ανεπίγνωστά τους, ένα φωτεινό βάθος, πολεμούν με μανία κάθε ιδέα περί φωτός, συνασπιζόμενοι με το σκοτεινό περίβλημά τους. Πολύ συχνά, ένας έντονα φωτεινός πυρήνας περιβάλλεται από μια πολύ σκληρή και σκοτεινή κρούστα που είναι στραμμένη στην αντίθετη κατεύθυνση απ’ ότι το φως. Και το συνηθέστερο είναι η επικράτηση του σκοτεινού δακτυλίου, ο οποίος περισφίγγει το φως  μέχρι του τελικού αφανισμού του. Με άλλα λόγια, αυτό ονομάζεται «ψυχικός θάνατος». Και όσοι συνασπίζονται με το σκότος ενάντια στο εσωτερικό φως,ε.α.υ.τ.ο.κ.τ.ο.ν.ο.ύ.ν.

Σοφία Άντζακα – Ιερός Γάμος 7

Διαπιστώνουμε από την παραπάνω περιγραφή της Σοφίας πόσο δύσκολη είναι η μάχη του εσωτερικού πυρήνα φωτός κατά του σκότους του εγωκεντρισμού. Οι περισσότεροι άνθρωποι βρισκόμαστε σε μεγάλη πλάνη αφού θυσιάζουμε τον πραγματικό αλλά καταποντισμένο εαυτό μας, για να ζήσουμε κάτι ψεύτικο. Για να ευχαριστήσουμε το τομάρι μας, για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας, για να κερδίσουμε σε βάρος των άλλων, για να πετύχουμε την αναγνώριση. Κι αυτό ακριβώς το τομάρι που πιστεύουμε για εαυτό μας, είναι που σκεπάζει μια εστία από φως που ποθεί να επιστρέψει σε κάποιον χαμένο παράδεισο, γεμίζοντάς μας με νοσταλγία και με μια αίσθηση ματαιότητας γύρω από όλες τις δραστηριότητές μας και όλες τις σχέσεις μας. Για όσο λοιπόν καιρό θα εστιάζουμε στο «τομάρι», στο πεπερασμένο, στο θνητό και όχι στον πυρήνα του φωτός αποκλείουμε την αληθινή ευδαιμονία και γαλήνη από τη ζωή μας. Ίσως αυτό να εννοεί ο Χριστός όταν μας παροτρύνει να αναζητούμε πρώτα τη Βασιλεία των Ουρανών. Αν επιτύχουμε πρώτα την ένωση με το Άπειρο ίσως αργότερα να κερδίσουμε και το πεπερασμένο το οποίο εντάσσεται μέσα στο Άπειρο. Αντίθετα η εστίαση στο πεπερασμένο, αποκλείει την πρόσβαση στο Άπειρο, καταδικάζοντας έτσι το πεπερασμένο στη στενότητα των ορίων του που γρήγορα εξαντλούνται. Γι’ αυτό οι ερωτευμένοι, που περιμένουν από τον έρωτα να τους δώσει το Άπειρο, γρήγορα απογοητεύονται. Δεν τους περνά καθόλου από το νου ότι αντί να κυνηγούν τον έρωτα, θα έπρεπε να κυνηγούν το Άπειρο. 

πηγη

Αν σας άρεσε το άρθρο που διαβάσατε, μοιραστείτε το. Ευχαριστούμε! 

Read More

τα κίνητρα της σεξουαλικής ένωσης

Ένα από τα συχνά ερωτήματα μου ήταν ο βαθύτερος λόγος πίσω από την ανάγκη για σεξουαλική ένωση
με το άλλο φύλο. Η επιφανειακή, βιολογική, εξήγηση δεν ήταν δυνατό να με ικανοποιήσει γιατί ένοιωθα ότι πίσω από αυτήν κρύβονταν άλλες, βαθύτερες ανάγκες. Και ήθελα να εξετάσω το ζήτημα στη ρίζα του. Έπειτα από συνεχή εμβάθυνση και συνειδητότητα είχα ανακαλύψει ότι αιτία που σπρώχνει τον άνθρωπο σε σεξουαλική επαφή με το άλλο φύλλο δεν ήταν το σώμα, οι ορμόνες. Παρατήρησα ότι οι ορμόνες υπερλειτουργούσαν μόνο όταν ερεθίζονταν από λεπτότερους και βαθύτερους παράγοντες. Ο κύριος από αυτούς, ήταν η ανάγκη του ανθρώπου να καταλύσει τη μόνωση, τη χωριστικότητά του. Όσοι δεν έχουν αναπτυγμένη Συνειδητότητα δεν παίρνουν είδηση την αίσθηση της μοναξιάς, του κενού, της ματαιότητας της ζωής και το μόνο που αντιλαμβάνονται είναι ότι τα γεννητικά τους όργανα είναι φορτισμένα με ενέργεια που απαιτεί εκτόνωση. Αλλά αυτό είναι το τελικό στάδιο σε μια αλυσίδα πολύ λεπτών διεργασιών που αρχίζουν από τον ψυχικό και νοητικό χώρο. Η μόνωση, η έλλειψη επικοινωνίας, επαφής ή αγάπης μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τρέλα. Δεν είναι φτιαγμένος για τη μόνωση. Όλο του το είναι, όλος ο εσωτερικός μηχανισμός του τον ωθεί προς την ένωση με τους άλλους. Και αυτή η ώθηση πιέζει το σώμα, που εκκρίνει ορμόνες σε αφθονία και αυτές ζητούν σωματική ένωση με το άλλο φύλο.

Για όσους, όμως, έχουν αναπτυγμένη Συνειδητότητα, η εσωτερική παρόρμηση που προκαλεί την σεξουαλική ετοιμότητα για ένωση, τους είναι καθαρή σαν καθρέπτης. Αυτοί , όμως, δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με μια φευγαλέα σωματική επαφή. Η αίσθηση της μοναξιάς τους, τους είναι πολύ συνειδητή για να ξεγελαστούν τόσο εύκολα όπως η πλειοψηφία των ανθρώπων. Ζητούν λοιπόν μια διαρκέστερη ένωση και αυτή την ένωση την επιδιώκουν με το συναίσθημα. Όταν όμως αντιληφθούν ότι το συναίσθημα μπορεί να σε ξεσχίσει από τον πόνο και τη σύγκρουση, τότε καταφεύγουν σε άλλου είδους ενώσεις. Ενώσεις νοητικές, συντροφικές. Αλλά κι εδώ χρειάζεται ομοιογένεια, διαφορετικά ακολουθεί σύγκρουση. Το αίτημα, όμως, για μια τέλεια, ιδανική και απόλυτη ένωση και επικοινωνία παραμένει. Συχνά, από απόγνωση, ξαναπέφτει κανείς στις χαμηλότερες μορφές ένωσης, στο συναίσθημα και στο σεξ, γιατί δεν έχει ανακαλύψει κάτι άλλο. Έπειτα το σεξ είναι η πιο εύκολη διαφυγή και η πιο ανώδυνη. Το κακό είναι ότι διαρκεί πολύ λίγο και δεν ικανοποιεί τα βαθύτερα στρώματα του ανθρώπου που απαιτούν κι αυτά ένωση.

Μπορεί κανείς να έχει σεξουαλική ένωση με πολλά πρόσωπα του άλλου φύλου γιατί πολλά από αυτά μπορούν να πληρώσουν την ανάγκη της ένωσης στο σωματικό επίπεδο. Υπάρχει ευρύ πεδίο εκλογής. Αν μεταφερθεί, όμως, κανείς στο συναίσθημα, ο κύκλος στενεύει. Ό,τι κερδίζεται σε διάρκεια, ένταση, ομορφιά, με λίγα λόγια σε ποιότητα, χάνεται σε ποσότητα γιατί δεν μπορεί κανείς να επιτύχει συναισθηματική επαφή με πολλούς. Ανεβαίνοντας από το συναίσθημα στο νοητικό πεδίο, ο κύκλος στενεύει περισσότερο. Η ένωση κερδίζει σημαντικά σε ποιότητα, αλλά ο αριθμός των ανθρώπων που μπορούν να ελκύσουν μ’ αυτόν τον τρόπο είναι μικρός. Αν τώρα ο άνθρωπος δεν ικανοποιηθεί ούτε και με τη διανοητική ένωση, γιατί κι αυτή δεν είναι απόλυτη, τότε ίσως περάσει σε περιοχές πέρα και επάνω από τη διανόηση και εκεί ίσως επιτύχει την απόλυτη ένωση που επιθυμεί. Ναι αλλά τότε θα έχει εισέλθει σε καθαρά πνευματικές περιοχές και τα κίνητρά του θα έχουν υποστεί ριζικές αλλαγές.

Σοφία Άντζακα - ”Από τον εγωκεντρισμό στην καθαρή συνειδητότητα”


Πηγη

Read More

Σοφία Αντζακα

Η Σοφία Αντζακα ήταν Ελληνίδα Εσωτερίστρια. Υπήρξε συγγραφέας

βιβλίων Εσωτερισμού, μεταφράστρια και ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1927. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Πάντειο Σχολή, άρχισε να μελετά την Ψυχολογία και ιδιαίτερα
τον Γιούγκ.
Ζωγράφιζε εσωτεριστικούς πίνακες και τηρούσε ψυχογραφικό ημερολόγιο. Το ψυχογραφικό
της ημερολόγιο εντυπωσίασε τον Ιταλό ψυχολόγο-ψυχίατρο Roberto Assaziolli, ο οποίος το  χαρακτήρισε μία από τις 4 πλέον σημαντικές ψυχογραφίες. Το 1973 ξεκίνησε την συγγραφική
της δραστηριότητα με δοκίμια ψυχολογίας και μεταφράσεις διάσημων φιλοσόφων όπως οι Γιούγκ, Μάρτιν και Ουσπένσκυ. Το δοκίμιο «η Αλλη Τέχνη» απέσπασε το 1978 το 2ο
κρατικό  βραβείο δοκιμίου.
Αποκορύφωμα του συγγραφικού έργου της ήταν ο δωδεκάτομος «Ιερός Γάμος». Το συγγραφικό της έργο ήταν αποτέλεσμα εσωτερικής έρευνας του ίδιου της του εαυτού, η οποία για την ίδια ήταν μία άσκηση. Κατάφερε και απέσπασε την άποψη του ίδιου του Γιούγκ για την πορεία της, κάτι που σχεδόν ποτέ δεν συνήθιζε να κάνει ο Ελβετός ψυχολόγος.
Σημαντικές ήσαν οι παρεμβάσεις της πάνω στην ποίηση σύγχρονων ποιητών με δοκίμια που έγραψε με την δική της προσέγγιση.
Η μελέτη των έργων της Σοφίας Αντζακα, αποκαλύπτει μία ιδιαίτερη προσωπικότητα Εσωτερίστριας, η οποία με πολύ γραφυρό τρόπο «έδωσε» στο αναγνωστικό της κοινό, ιδιαίτερες Εσωτεριστικές «Γνώσεις» ειδικά εάν λάβουμε υπόψη την εποχή της δημοσίευσής
τους. Μία τέτοια προσωπικότητα ήταν φυσικό να χαρακτηρισθεί από πολλούς μοναδική, και να καταταγεί στους ανθρώπους εκείνους που έδρασαν ως πραγματικοί Διδάσκαλοι.
Έργα της είναι:
 Η ποίηση του Γ. Θέμελη
 Ο πρωτογενής κόσμος στην ποίηση του Γ.Θ.Βαφόπουλου
 Επιλεγόμενα στα ποιήματα του Μηνά Δημάκη
 Η Αλλη Ζωή (για την ποίηση του Σεφέρη)
 Η ποιητική και πνευματική πορεία στην ποίηση της Μελισσάνθης
 Έρευνα σε Αρχετυπικά θέματα
 Η Αλλη Τέχνη
 Ιερός Γάμος
 Δοσήλιθο Πέος
 Δεσμοτροπία
 Η Θέση
 Η αποκατάσταση του Εωσφόρου
 Μεταφράσεις των Ουσπένσκυ, Γιούγκ, Χάρτινγκ, Μάρτιν, Σουζούκι, Νικόλλ, Πάουζ, Προγκώφ, Φήλντ, Νόϋμαν, Μπένεττ, Κόλλιν.

Read More

Μυστικιστικό σεξ Σοφία Άντζακα

«Η ένωση του άντρα και της γυναίκας μοιάζει με το σμίξιμο του ουρανού και της γης. Το σωστό σμίξιμό τους είναι εκείνο που χαρίζει στον Ουρανό και τη Γη την αιωνιότητα. Οι άνθρωποι έχασαν αυτό το μυστικό, γι αυτό κι έγιναν θνητοί. Μόλις όμως το γνωρίζουν ξανοίγεται μπρος τους η Ατραπός της Αθανασίας.»

Shang – Ku – San – Tai

«Εδώ σε τούτο το σώμα βρίσκονται τα ιερά ποτάμια. Εδώ είναι ο ήλιος και το φεγγάρι και όλοι οι άγιοι τόποι. Πουθενά δε συνάντησα άλλο ναό τόσο ευλογημένο όσο το ίδιο μου το σώμα.»

ΣΑΡΑ ΧΑ ΝΤΟΧΑ

«Η σεξουαλική εμπειρία δεν φανερώνει ολόκληρο το μεγαλείο της παρά μόνο σ’εκείνους που ατενίζουν τον κόσμο γενικά με καινούριο τρόπο. Από την άλλη, η σεξουαλική σχέση είναι μια κατάσταση που διευκολύνει αρκετά το πλήρες άνοιγμα του είναι, αφού είναι η πιο κοινή και δραματική περίπτωση ένωσης του εαυτού μας με κάποιον άλλον. Αλλά για να γίνει ένα μέσο μύησης για το Ενιαίο Σώμα του Σύμπαντος, χρειάζεται μια στοχαστική προσέγγιση. Αυτό δεν θα πει αγάπη χωρίς επιθυμία, με την έννοια της αγάπης χωρίς χαρά, αλλά αγάπη που δεν την προκαλεί κανείς με επινόηση ή με τη θέλησή του για να ξεφύγει από τη συνηθισμένη αίσθηση του κενού που συνοδεύει το αποκομμένο εγώ. 

Αντί να πούμε ότι μια τέτοια σχέση υπερφαλαγγίζει το «απλό σεξ», ίσως θα έπρεπε να πούμε ότι η σεξουαλική επαφή διαποτίζει κάθε πλευρά της σχέσης, απλώνοντας τη θέρμη της στην εργασία και τη συνομιλία, δηλαδή έξω από την περιοχή της σωματικής συνουσίας. Ο σεξουαλισμός δεν είναι ένα ξεχωριστό διαμέρισμα της ανθρώπινης ζωής. Είναι μια ακτινοβολία που διαπερνά όλες τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά που εντείνεται ιδιαίτερα σε ορισμένα σημεία. Αντίθετα, θα μπορούσε κανείς να πει ότι οσεξουαλισμός είναι μια νύξη για τη χαρά που υπάρχει στην ίδια τη ζωή, στη βασική ταυτότητα και ενότητα του ανθρώπου με το σύμπαν. Αλλά αυτή η χαρά είναι συνήθως απωθημένη μέσα μας και η ενότητα με το σύμπαν αβίωτη. 

Δεν μπορούμε να συζητήσουμε ικανοποιητικά μια τέτοια σχέση, όπως επιχειρούν να κάνουν τα εγχειρίδια της σεξουαλικής υγιεινής, σαν να ήταν θέμα τεχνικής. Είναι αλήθεια ότι τόσο στον Ταοϊσμό όσο και στον Ταντρικό Βουδισμό υπάρχει κάτι που μοιάζει με τεχνική της σεξουαλικής επαφής, αυτό όμως, όπως και τα «μυστήρια», είναι το εξωτερικό και ορατό σημάδι μιας εσωτερικής στάσης, αφού έρχεται μόνη της και αβίαστα στους εραστές που ζουν την αγάπη τους στοχαστικά, που δεν βιάζονται να αρπάξουν κάτι απ’αυτήν.»

(…)

«Σύμφωνα με τον Ταντρικό συμβολισμό, η ενέργεια της Κουνταλίνι διεγείρεται, αλλά συνήθως σπαταλιέται στη συνηθισμένη σεξουαλική δραστηριότητα. Μπορεί, όμως, να μεταμορφωθεί σε ένα παρατεταμένο αγκάλιασμα που ανακόπτει τον αντρικό οργασμό και διοχετεύει τη σεξουαλική ενέργεια στη στοχαστική ενατένιση του Θείου μέσα στη γυναίκα. Γι αυτό οι εραστές κάθονται στοχαστικά σταυροπόδι. Η γυναίκα μαγκώνει τη μέση του άντρα με τους μηρούς της ενώ τα χέρια της τα ρίχνει γύρω στο λαιμό του. Είναι φανερό ότι μια τέτοια στάση δεν επιτρέπει καμιά κίνηση. Εκείνο που έχει σημασία είναι να μείνουν και οι δυο ακίνητοι, παρατείνοντας τον εναγκαλισμό τους έτσι ώστε η ανταλλαγή των ουσιών τους να μην είναι ενεργητική αλλά παθητική και δεχτική. Δεν κάνουν τίποτα για να διεγείρουν τη σεξουαλική ενέργεια. Απλώς της επιτρέπουν να ακολουθήσει τη δική της ροή χωρίς να την αδράξουν ή να την εκμεταλλευτούν με τη φαντασία ή με τη θέληση. Ο νους και οι αισθήσεις τους δεν είναι αφημένες στη φαντασία. Απλώς παραμένουν ανοιχτές σε «εκείνο που είναι» χωρίς να προσπαθήσουν να επέμβουν. 

Η βασική αρχή είναι να μείνει αδιατάραχτη η συνείδηση από την επιθυμία της ηδονής. Έτσι οι αισθήσεις δεν συλλαμβάνουν ένα παραμορφωμένο και κερματισμένο όραμα του κόσμου. 

Αν ο νους και οι αισθήσεις είναι ανοιχτές, η σεξουαλική αγάπη με αυτό το πνεύμα είναι μια αποκάλυψη.Η στοχαστική αγάπη δεν είναι θέμα τεχνικής. Γιατί δεν έχει καθορισμένο σκοπό. Δεν υπάρχει τίποτα που να πρέπει κανείς να κάνει για να πετύχει κάποιον σκοπό. Εκείνο που χρειάζεται είναι η επίγνωση ολόκληρης της σχέσης του ανθρώπου με το σύμπαν και της θέσης του μέσα σ’αυτό.

Και τότε η απλή αναμονή φέρνει τη μεγαλύτερη ανταμοιβή της. Αν δεν γίνει καμιά προσπάθεια για οργασμό, η αμοιβαία επαφή γίνεται ένας αγωγός της πιο ζωηρής ψυχικής ανταλλαγής. Η αίσθηση της ενότητας με το αγαπημένο πρόσωπο γίνεται ιδιαίτερα έντονη, αν και η κατάσταση μοιάζει με μια νέα ενότητα ανάμεσά τους, με μια ζωή εντελώς δική της. Αυτή η ζωή – θα μπορούσαμε να την πούμε Τάο – τους βγάζει από τον εαυτό τους. Έτσι νιώθουν πως και οι δυο μαζί μεταφέρονται σε ένα ρεύμα ζωτικότητας, παγκόσμιο ή αστρικό, επειδή δεν είναι πια αυτό που «εσύ» ή «εγώ» κάνουμε. Τα συναισθήματα, που στο κορύφωμα της επαφής μπορεί να νομίσει κανείς ότι είναι το απόγειο του πόθου, δεν είναι παρά η έκσταση της ευδαιμονίας που συνοδεύει το βίωμα της σχέσης, αντίθετα με την απομόνωση του εγώ. Η αίσθηση της μεταφοράς έξω από τον εαυτό μας εκφράζεται επίσης και με ευθυμία, ιδιαίτερα όταν το βίωμα, συνοδεύεται από μιαν έντονη αίσθηση πληρότητας. 

Η άχρονη ποιότητα της ένωσης δεν κερδίζεται με την υπομονή ή με τη διάρκεια, αλλά με την απουσία κάθε σκοπού και κάθε βιασύνης. Ο τελικός οργασμός, που ούτε τον επιδιώκουν οι εραστές ούτε τον εμποδίζουν, έρχεται μόνος τους και δεν είναι μια πράξη, αλλά μια δωρεά κι ένα χάρισμα. Όταν έρθει ο οργασμός σε μια κατάσταση ανοιχτών αισθήσεων και αισθημάτων, δεν είναι απλώς μια εκσπερμάτωση, αλλά μια έκρηξη που οι πιο μακρινές σπίθες της είναι τα άστρα. 

Όσοι βρίσκουν υπερβολική αυτή την περιγραφή αρνούνται να δουν οτιδήποτε το μυστικιστικό ή θείο με αυτή την πράξη. Αλλά με το να μεταχειρίζονται αυτή τη στιγμή σαν έναν κτηνώδη σπασμό, φανερώνουν το τεράστιο χάσμα που τους χωρίζει από τη ζωή. Σε αυτό ακριβώς το ακραίο σημείο μπορεί να ανακαλύψει κανείς ότι το σωματικό και το πνευματικό είναι ένα. Διαφορετικά ο μυστικισμός μας είναι νοσηρός συναισθηματισμός και στείρα αγνότητα και ο σεξουαλισμός μας χυδαιότητα.»

Ιερος Γαμος 1 

Σοφία Άντζακα

πηγή

Read More