Το Δένδρο του Ιδέναι Κωνσταντίνα Λαψάτη

Γίνομαι Πυρ και σε καίω φιλήδονα.

Φλόγες απόλαυσης ανάβουν στο σώμα,
εύφλεκτος πόθος που αθώο αυτουργό αναζητά ένοχα για να εξαπλωθεί.


Πρώτη Φύση Αήρ και με έκσταση σε αγγίζω. 

Φύσημα επικίνδυνο που την φλόγα εξάπτει και λάγνα χαϊδεύει του μηρούς,

ξέρεις,

εκεί,

στο κέντρο του Σύμπαντος που μου ανήκει,

εκεί που ανεκτίμητα αναδύεται το Δένδρο του Ιδέναι,

το ιερό Άβατον που παλλόμενα στην σάρκα μου βυθίζεται,

το Δένδρο του Ιδέναι.


Προτού το τελευταίο δευτερόλεπτο χαθεί και πριν Αιωνιότητα γίνει σε Ύδωρ εξελίσσομαι και σε καθαίρω

μα

αμόλυντος δεν είσαι, παρά μονάχα στη Ψυχή. Στην σάρκα σε θέλω ανήθικο.

Υγρή ηδονή κυλάει στον λαιμό σου

δροσίζοντας τις φλόγες που εξαπέλυσα με την δριμύτητα της άγριας καταιγίδας.


Σε γόνιμο έδαφος μεταμορφώνομαι και τότε με βαπτίζεις Γαία.

Σπόρο πολύτιμο χαρίζεις και σου γεννώ την Φαντασία.

Κι εκείνες τις ναρκωμένες ώρες

νιώθω Θεά γιατί ο Αιθέρας είναι αυτός που ντύνει τις οικίες των Αθανάτων.

Μέσα και έξω.
Ο Κύκλος κλείνει 
και παίρνει την μορφή του Ουροβόρου.
Ο Όφις θα αναγεννηθεί
το ίδιο κι εγώ
το ίδιο κι εσύ
 και με σάρκα αναγεννημένη, πρωτόφαντη
αλχημικά θα επιστρέψεις πάλι σε μένα,
κυκλώνοντας την Ύπαρξή μου με την Ολότητα 
ενώνοντας την Ύπαρξή μου με την ιερότητα του Πέντε.  


 © 2013 Κωνσταντίνα Λαψάτη ~ Find Me Under The Moonlight

Συντονίσου

Feel the Music Deep Inside

Read More

Μια φορά και ένα Γαλάζιο Φεγγάρι

Μία φορά κι ένα Γαλάζιο Φεγγάρι
σε είδα στην άκρη της θάλασσας.
Δεν ήσουν ψευδαίσθηση, ούτε οπτασία.


Ήσουν Άνδρας

του μεταμεσονύκτιου γαλάζιου φέγγους Εραστής.

Έλα
Εραστή μου,
έλα στο ιδιωτικό σύμπαν που έφτιαξα μόνο για σένα,

έλα
και θα σου δώσω
Πάθος που δεν γνωρίζει τέλος,

έλα
και θα μεταμορφωθώ
σε Σάρκα πυρωμένη που όρια δεν γνωρίζει,

έλα
για να τρελάνεις
όλες εκείνες τις Αισθήσεις που μένουν ακυρίευτες από κάθε λογική,

έλα
και θα σε πείσω
πως οι ιδιότροπες Πύλες μου ανοίγουν φιλήδονα μόνο από το κορμί σου.



Η Σελήνη στα μάτια σου απόψε.
Βαθύ Γαλάζιο βυθισμένο σε βλέμμα που κατακτά την Ύπαρξη.

Δεν υπάρχει ακοή,
δεν υπάρχει όσφρηση,
δεν υπάρχει γεύση.
Υπάρχει μόνο αφή.
Αγγίζω την σάρκα σου
σκληρή και παλλόμενη.
Γεμίζεις τον κόσμο των ονείρων μου
 μα ένα κύμα έρχεται για να τα πάρει μακριά.
Δεν φοβάμαι.
Είσαι εδώ να μου τα φέρεις πάλι πίσω.
Καιόμενο πόθο προσφέρεις
φλεγόμενο πάθος σου δίνω
και η Γαλάζια Σελήνη
σκεπάζει την γύμνια μας με λάμψη.

Σε καλώ
φωνάζω να ακούσεις τις απαιτήσεις μου,
ικετεύω να δείξεις άκρατο πόθο,
καίγομαι να υποταχθώ μόνο σε σένα.
Αγκάλιασέ με ...
άσε με να γευτώ την αλμύρα της σάρκας σου.
Σφραγίδα θα βάλω πάνω σου, υγρό παράφορο σημάδι.
Τίποτα δεν μου χαρίστηκε, ποτέ. Μονάχα Εσύ.
Ξόρκι γαλάζιο ψιθυρίζω να ενωθείς ξανά με την Ολότητά μου.
Μονάχα Εσύ ακούς του κορμιού μου το Κάλεσμα.
Μία μεγάλη νύχτα μας προσμένει
να βυθιστούμε στα γαλάζια δίχτυα της
και να μην της ξεφύγουμε ποτέ ...

 © 2013 Κωνσταντίνα Λαψάτη

Read More