Υπόγεια γέφυρα Κάκια Παυλίδου

Αδέσποτοι ας πάμε μια βόλτα
και πεινασμένοι.
Είχα φυτέψει λίγο γνήσιο εαυτό
στη ρίζα μιας λεύκας
πριν πιάσουν οι καταιγίδες
πριν κατολισθήσουν τα χρόνια
πριν διοριστούμε 
στην επιχείρηση ελεγχόμενων εγχειρημάτων.

Θα σκάψουμε βαθιά.
Όχι σαν παιδιά
το απαλό βρεγμένο χώμα.
Όχι σαν εργάτες
υπό την επίβλεψη και πίεση του επόπτη.
Θα σκάψουμε 
έξω από βαρέα κι ανθυγιεινά ωράρια 
τη χειραγωγημένη, άγονη γη
τη στειρωμένη σαν κατοικίδιο,
παρά τη θέλησή της,
με τα παιδικά μας σχέδια
βαλσαμωμένα έμβρυα
μέσα στις σάλπιγγες της άτεκνης Μάνας,
σαν φωνές άφωνου ανθρώπου
αντηχώντας στο μυαλό του
εκατομμύρια σκέψεις Ανθοφορίας
δίχως όμως μία λέξη 
ν' ανθίζει στη γλώσσα του
να αναρριχηθεί ως τον απέναντι
να γεφυρωθούν οι ανάγκες
κι οι αλήθειες.

Θα σκάψουμε το σώμα μας 
ως την Ψυχή.
Εμάς περιμένει η σκαπάνη.

Μη μου δείχνεις τ' άκαμπτα χέρια σου
τα καλομαθημένα
που ξέχασαν να οργώνουν.
Η υπόγεια γέφυρα
ανέγγιχτη κουρνιάζει
σ' αναμονή ανοικοδόμησης
κάτω από τα δωμάτια της Ζωής μας,
απ' τα περιποιημένα σοκάκια
αυτής της πόλη,
κάτω από το ιδρωμένο δέρμα 
των επιστρατευμένων υπερωριών μας.

Αδέσποτοι ας ξεκινήσουμε
και πεινασμένοι.
Όσο μεγαλύτερη η Ανάγκη,
τόσο  μεγαλύτερη κι η Θέληση 
για το Θαύμα.


Κάκια Παυλίδου

Read More

Ψυχές Αιώνιες...

Βόρειο Σέλας..
Νυχτωμένο κόκκινο σε μία Δύση που ίπταται...
δε βυθίζεται στον ορίζοντα... ίπταται..
μαζί με πράσινες φλόγες αειφορίας...
Στοιχειώνεται ο Ουρανός από ίχνη Ψυχών
που ξέχασαν αναμένο το Φεγγάρι,
που δε λησμόνησαν το μονόδρομο προς το Θανατο
και ακολουθώντας ψίχουλα φωτός
επέστρεψαν δίπλα στην αστρική ενέργεια
να παιξουν με τη θνητή μας αθωότητα,
που δεν υποψιάζεται όλες τις Διαστάσεις
και σαστισμένη μπροστά στο Ανεξήγητο
ερμηνεύει Θεών βήματα,
σε επεξηγηματικές ιχνηλασίες ανούσιας θεολογίας..
Γράφει η Ψυχή τα ιερογλυφικά της στη στρατόσφαιρα...
καίει το ίχνος της, καθώς αγγίζει τ'οξυγονούχο διάλυμα της κομμένης μας ανάσας...
Μην αναπνέετε!..
μονο θαυμάστε εκστασιασμένοι
τον πολύχρωμο χορό των Ψυχών..
σε μία διαγαλαξιακή διάλεκτο ενεργειακής ανακύκλωσης...
Ψυχή που γίνεται Φως.....
Φως ορατό στο παιχνίδισμα του Βόρειου Σελαος
κι όταν στάξει υγρό το σημάδι,
μία ρευστοποίηση αέρινης ζεστασιάς
πιστοποιεί την Αλήθεια:
Κάποιες Ψυχές δεν εγκλωβίζονται στο χρονικό τους περίβλημα..
δε χωράνε στο χωροταξιακό τους Ταξίδι..
Σκάβουν το κενό και παρεισδύουν...
γίνονται χαρταετοί άχρονης πτήσης....
Το Ελεύθερο αποτύπωμά τους
ένα Βόρειο Σέλας πολύχρωμης κίνησης,
σαν ρεύμα οπτικού ανέμου
που σ'αγγίζει και ηλεκτρίζεσαι...
Ψυχές Αιώνιες...


Κάκια Παυλίδου

Read More

ακριβώς όπως και ο έρωτας!..

Οι πιο μεγάλες συγκινήσεις κρύβονται μέσα στο δευτερόλεπτο πριν την απόλυτη αταξία.
Στο μεταίχμιο ανάμεσα στην απόλυτη αυτοκυριαρχία και στην κατάρρευση του εαυτού σου.
Στην ρωγμή που φωλιάζει η ανασφάλεια της απόλυτης απώλειας του οικείου.
Εκεί, που αναγάζεσαι να αναθεωρήσεις όσα υιοθέτησες και να δείς τον κόσμο με καινούργια μάτια....λουσμένα με την συμπαντική λάμψη μιας έκρηξης που καταστρέφει τα πάντα, δημιουργώντας τον μικρόκοσμο της ζωής σου από την αρχή!....ακριβώς όπως και ο έρωτας!...

Κάκια Παυλίδου

Read More

Μυστήριο...

Είναι δύο Άνθρωποι

που ο Ένας έχει μέσα του

το μυστικό του Άλλου

Ο μόνος τρόπος

να ξεκλειδωθούν τα μυστήρια

είναι το Ολοκληρωτικό Φιλί...

όπου η Γλώσσα του Σώματος

αγγίζει την Ψυχή

Reflection of feelings

Read More

Μην αποΚοιμηθείς...

Μην αποΚοιμηθείς...
εχω παραμυθιού ροή στην κοίτη των ματιών μου...
Μην σε πλανέψουν οι εξωτερικοί Ψίθυροι...
Συνεργοί κι αυτοί της Επίγειας Πλάνης..

Κάθισε στο περβάζι να συλλαβίσουμε ο ένας τον άλλο..
σε απόλυτη σιγή θα ξετυλίξουμε τ'αστέρια απ' την πανοπλία τους..
Οι στρατιώτες του Σύμπαντος δε θα φρουρούν πια τα Όνειρα..
θα τα ξυπνήσουμε κι αυτά...
συνδαιτομόνες στο Τραπέζι μας,
Αφηγητές της παράλληλης ζωής
που παρασκηνιακά ανασταίναμε κάθε Βράδυ...

Σήμερα, μην αποΚοιμηθείς..

θα ζήσουμε Όνειρο...

ο Ψίθυρος θα γίνει Αρωμα..
στο είπα και χθες..

θα σκάψουμε στους πόρους του δέρματος
να βρούμε από πού αναδύεται η Ομορφιά μας..

Σχηματικά διαλύομαι..
κι όσο σκορπίζω σε θέλω ξάγρυπνο..
γύρω στα χαράματα θα κληθείς να συλλέξεις τα κομμάτια μας..

Εσύ μπορείς..
ιχνηλατικά με βρήκες στο ΜΗΔΕΝ μου
ή στο Απειρο μιας Αβύσσου..

Αν αποκοιμηθώ, ξύπνησέ με..
κράτα με σε αγρυπνία προσευχής,
στο ΑΜΗΝ επάνω να ενωθούμε με το Φεγγάρι
που καίγεται στη σκοτεινή πλευρά του..
πάντα κρυφά..
πάντα μονο του...

Όλο το Βράδυ, θα ξετυλίγουμε το Σώμα από τα κουρέλια του πολιτισμού...

Κάκια Π.

πηγη

Read More