"Στις αιώνιες,σιωπηλές νύχτες που θα έρθουν" Γιάννης Μαυροματίδης

Υπάρχω
πριν ακόμα υπάρξει ο χρόνος.
Ούτε που θυμάμαι
πόσες εποχές έκλεισαν τον κύκλο τους
γύρω από μένα.
Είδα τη Ζωή
να γεννιέται μέσα από τις φλόγες του θανάτου.
Αμέτρητες φορές
ακολούθησα την πορεία του ήλιου
πάνω σε αυτόν τον κόσμο.
Αμέτρητες φορές 
με έλουσε το χλωμό φως του φεγγαριού
εκείνες τις αιώνιες,σιωπηλές νύχτες.
Είδα αστέρια να πληγώνουν τον ουρανό.
Την εύπλαστη μάζα της γης
να υψώνεται και να βουλιάζει.
Τους πάγους
να απλώνονται σαν ατέλειωτοι λευκοί μανδύες.
Θαύμασα την απεραντοσύνη των πρώτων ωκεανών.
Γεύτηκα
τα πρώτα δώρα της φύσης.
Και κάποια χαραυγή
άκουσα το πρώτο κλάμα
της γέννησης του πρώτου ανθρώπου.
Έσυρα μαζί του
τα πρώτα,αβέβαια,γεμάτα τρόμο βήματα του
πάνω σε αυτόν τον κόσμο.
Κυνήγησα μαζί του
με γυμνά χέρια σε σπηλιές,απροσπέλαστα δάση και βαθιά ποτάμια.
Ζεστάθηκα μαζί του
μπροστά στην πρώτη φωτιά
και ατένισα το μέλλον του μέσα στις τεράστιες φλόγες των ονείρων του.
Βάδισα μαζί του
στα πρώτα μεγάλα ταξίδια,
παρακινουμενος από την ίδια αρχέγονη δίψα της περιπέτειας και της ανακάλυψης.
Πολέμησα μαζί του,
σκότωσα τους αδερφούς του και χόρτασα την παγωμένη γη με αμέτρητα κουφάρια.
Έκτισα μαζί του
όνειρα και ματαιοδοξία από πέτρα,μάρμαρο και γρανίτη.
Ενώθηκα μαζί του
και έγινε το αίμα μου αίμα του,η σάρκα μου σάρκα του,
η εικόνα μου εικόνα του.
Υπάρχω
μέσα σε καθετί δικό του.
Μου έδωσε αμέτρητες μορφές,αμέτρητα ονόματα,αμέτρητες ιδιότητες.
Με βάζει να κατοικώ στα ουράνια στερεώματα,
αλλά και στις ζοφερές αβύσσους.
Με ευχαριστεί για κάθε καλό,με καταριέται για κάθε κακό.
Με Εξυψώνει και με υποβιβάζει με την ίδια ευκολία.
Μ Αγαπά αλλά και με μισεί,με φοβάται αλλά και με αγνοεί,
με σέβεται αλλά και με προκαλεί.
Βαθιά όμως μέσα στην ανεξερεύνητη ψυχή του,
ξέρει πως πρώτος υπήρξα Εγώ!
Πολύ πριν ακόμα κι από τον ίδιο τον Χρόνο που τόσο λατρεύει.
Και πως θα συνεχίσω να υπάρχω 
όταν αυτός κάποτε πάψει να υπάρχει.
Και η θύμηση του θα σκιάζεται από το χλωμό φως του φεγγαριού
και το αίμα που θα χύνεται απ' τις πληγές των αστεριών στον ουρανό.
Χωρίς τίποτα να φανερώνει κάτι από την παρουσία του,
Σ΄εκείνες τις αιώνιες,σιωπηλές νύχτες που θα έρθουν... 

"Στις αιώνιες,σιωπηλές νύχτες που θα έρθουν" Γιάννης Μαυροματίδης

Read More

"Το ταξίδι μου μέσα σου" Γιάννης Μαυροματίδης

Ποιο κλειδί,ποιος χάρτης,ποιο μυστικό θα μου δείξουν τον δρόμο και τον τρόπο. 
 Να μπορέσω διασχίσω τις τοξωτές γέφυρες των φρυδιών σου και να εισχωρήσω σαν προσκυνητής   στο σύμπαν της μοναδικής ομορφιάς σου;
 Να διασχίσω τις βαθιές λίμνες των βιολετιών ματιών σου, να ξεδιψάσω με την υγρή μελαγχολία τους την φωτιά που καίει ακατάπαυστα μέσα μου.
 Να ανοίξω τα χείλη σου σαν ώριμο σύκο και να γευτώ την σαρκώδη γλύκα τους.
 Και να συνεχίσω πιο κάτω,με σίγουρα βήματα πάνω στο βαθύ σου στέρνο,
 που θα μ' οδηγήσουν στο λείο,χιονόλευκο στήθος σου.
 Εκεί που ρέουν δυο ροδόχρωμοι κρουνοί με το μέλι και το γάλα που τρέφονται οι σκοτεινοί Θεοί του έρωτα.
 Ν' ακολουθήσω τα απάτητα μονοπάτια που σχηματίζουν τις καμπύλες του κορμιού σου,
 ν' αφήσω τα απρόσεκτα χνάρια μου πάνω στην σκόνη που έμεινε από το παρελθόν  που πέρασε,
 να χαράξω παντού τα σημάδια μου,να σπείρω τους θλιμένους αναστεναγμούς μου και να φυτρώσουν αγκαθωτά,κόκκινα σαν το αίμα τριαντάφυλλα.
 Και κάποια στιγμή,μια μαγική στιγμή,εκείνη την μοναδική στιγμή να σταθώ μπροστά στο άδυτο που κρύβεις τους πιο ανομολόγητους πόθους σου.
 Εκεί που κυλάει από μέσα σου το λαμπερό ποτάμι όλων όσων λιώνει με την λάβα της η φωτιά που καίει μέσα στην ψυχή σου.
 Εκεί θα σταθώ,εκεί θα τελειώσει το ταξίδι μου, εκεί θ' αρχίσει κάτι άλλο,κάτι που ούτε να το φανταστώ μπορώ....

 lоvё • dєaтн • pоётяу 

Read More