Ρίσκο – Αλκυόνη Παπαδάκη

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θέλω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.

Πως δε θα χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσάφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ' αμπάρι μας με όνειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ΄ άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

Αλκυόνη Παπαδάκη

Read More

Στον ίσκιο των πουλιών

Είναι κάτι νύχτες, που τ’ αστέρια κατεβαίνουν χαμηλά. 
Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει τη ψυχή σου. 
Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα και οι πέτρες. 
Και τα ξερά κλαδιά. 
Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. 
Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ’ ένα λουλουδάκι. Ούτ’ ένα γλυκό λόγο, 
μπας και σε ξεγελάσει. 
Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. 
«Αυτάααα! Που είχαμε μείνει;» 
Σου λεει μ’ όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. 
Είν’ αυτές οι νύχτες, που τ’ άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. 
Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. 
Είν’ αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. 
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα



ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ 

Feel the Music Deep Inside

Read More

Το χρώμα του φεγγαριού

- Τι χρώμα έχει η λύπη; 
Ρώτησε το αστέρι την κερασιά 
και παραπάτησε στο ξέφτι 
κάποιου σύννεφου που περνούσε 
βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, 
τι χρώμα έχει η λύπη; 
- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος 
στη αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε. 
- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα; 
- Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού. 
Τί χρώμα έχει η χαρά; 
- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου. 
- Και η μοναξιά; 
- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί. 
- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις. 
- Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε. 
- Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη; 
- ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο. 
- Τι χρώμα έχει ο έρωτας; 
- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος. 
- Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε το αστέρι ... 
Κοίταξε μακριά στο κενό ... Και δάκρυσε ... 

  «Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές; ρώτησε κείνο το βράδυ 
         τ’ αστέρι. Το δέντρο μόλις είχε κλείσει τα βλέφαρά του να ξεκουραστεί. 
Κούνησε τα κλαδιά του κι αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα. 
       - Όχι… Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες. 
        Μόνο που … Να οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το 
        μυαλό τους. Κι αυτό είναι, πώς να στο πω, υπόθεση καρδιάς. 
- Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές. 
- Άσε με τώρα, νυστάζω. 
- Πες μου, επέμενε το αστέρι. Πες μου μερικές. 
- Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς. Ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια κάτω από το κρεβάτι του Φώτη. Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής… Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού… 
Καληνύχτα. Νυστάζω πολύ απόψε. 
- Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή και ύστερα θα σ’ αφήσω να κοιμηθείς. 
- Σ’ αγαπώ, πολύ! 
- Καληνύχτα! Είπε τ’ αστέρι τρισευτυχισμένο κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε από το ματόκλαδο του φεγγαριού…».

Αλκυόνη Παπαδάκη

Feel the Music Deep Inside

Read More

Αλκυόνη Παπαδάκη

Αν γούσταρες την αγάπη μου, θα καθόσουνα εδώ.. 
Θα μου 'δινες τη δική σου, θα σου 'δινα τη δική μου, θα κάναμε παιχνίδι..
Τώρα τέρμα σου είπα.. Τελειώσαμε..
Αλληλούια.

Αλκυόνη Παπαδάκη

Read More

Στο ακρογιάλι της ουτοπίας

Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μια χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Άλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα. Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία. Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους, στραβά. 


AΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Read More

Σκίσε τη συνταγή

Δεν είναι τόσο απλό να αντέξεις να αντικρίσεις τον εαυτό σου. Συνήθως θέλουμε να βλέπουμε αυτό που μας αρέσει. Συνήθως παίζουμε κρυφτούλι με το εαυτουλάκι μας, προκειμένου να βαδίζουμε επί του ασφαλούς. Και το ασφαλές είναι πάντοτε η δοκιμασμένη συνταγή ζωής που μας έχουν περάσει οι άλλοι.

Πρέπει να έχεις κότσια, για να τραβήξεις το ριντό. Και γίνεται ακόμη πιο δύσκολο, έως και ακατόρθωτο, όταν κάποιοι στέκονται δίπλα σου και κάνουν επιμελώς αέρα στον ιδρώτα της αγωνίας σου. Όταν κάποιοι σου έχουν ετοιμάσει μια φάτνη και σε καλούν να μπεις μέσα σαν μικρός Χριστούλης. Μια κομψή ιλουστρασιόν φάτνη και γύρω γύρω παχιά χορτασμένα βόδια που θα σε αποκοιμίζουν με τα ζεστούλικα χνώτα τους. Αν συναντήσεις με τέτοιες συνθήκες τον εαυτό σου, ΓΡΑΨΕ ΜΟΥ...

Με λίγα λόγια, αν θέλεις να σκύψεις μέσα σου και να δεις μια δυο αλήθειες, κάνε το ΜΟΝΟΣ σου. Μακριά από προστάτες και συμπαραστάτες.

Ύστερα ό,τι και αν δεις, μην τρομάξεις και το βάλεις στα πόδια. Είναι δικό σου, φίλε. Κουλάρισε. Είσαι εσύ! Σκίσε τη συνταγή που σου έχουν βάλει στη τσέπη και πες ένα τραγουδάκι. Έτσι για πάρτη σου. Για τις αλήθειες σου. Για τα λάθη που δεν ήθελες να πιστέψεις πως σε καθορίζουν. Ως πότε, διάβολε, θα ζεις μέσα στο ψεύδος παριστάνοντας το παπαγαλάκι, αφού είσαι ακριδούλα; Δεν είσαι; Γιατί το κρύβεις;

Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα – Αλκυόνη Παπαδάκη

πηγη

Read More

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή (αποσπάσματα)

Πόσες φορές, αλήθεια, συναρμολόγησες τη διαμελισμένη σου ψυχή; Σάμπως θυμάσαι;

Πόσες νύχτες τρύπησες, για να βγεις στο φως;
Πόση βροχή κατάπιες;
Πόσους ανέμους έκρυψες στην αγκαλιά σου;
Τώρα, μου γράφεις… “Είμαι καλά. Βρήκα μια θέση στη ζωή.
Μπορεί προσωρινά. Αλλά να ξέρεις, είναι θεωρείο!
Επιτέλους, μου χαρίστηκε ο Θεός”.
Αμ, δε στη χάρισε ο Θεός τη θέση, μάτια μου.
Στην πούλησε. Και μάλιστα πανάκριβα.”

Αγκάλιασε σφιχτά τον εαυτό σου. Κρύψου κάτω απ’ το δέρμα σου.
Μέσα στις χούφτες σου.
Ζέστανε την ψυχή σου με την ανάσα σου.
Και σκέψου πόσα πράγματα σημαντικά έχεις να κάνεις, μόλις περάσει η καταιγίδα.”

Αλκυόνη Παπαδάκη

πηγη

Read More

Απόσπασμα απο το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή"

Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ μη με ρωτάς γιατί.

Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δώσω εξηγήσεις.
Όμως. Απ όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
Το παραμύθι.
Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί!Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.
Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους, που ξεπουλούν
στους πάγκους τους το μέλλον σου.
Γέμισε ο τόπος καταπατητές, που μεταμφιεσμένοι
σε σωτήρες ακολουθούν σαν τα σκυλιά τα βήματά σου.
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.
Σου σερβίρουν σε κονσέρβες αποφάσεις που δε διάλεξες.
Ψάχνουν μεθοδικά να σε απελάσουν από την ψυχή σου.
Να κρεμάσουν τα σχέδια σου ανάποδα, σαν νυχτερίδες,
στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου.Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.
Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς.
Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου, υπεράσπισέ τα.
Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της.Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό.
Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου.Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε.
ν απολαύσεις τ άρωμά τους.
Απόσπασμα απο το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή"

Read More