Δε σε χρειάζομαι,
δε θέλω,
δεν αγαπώ,
δεν συμπονώ,
όλα δεν.
Έπειτα,
Θα ‘ρθει η εποχή της λήθης.
Δε θυμάμαι,
δεν έπρεπε,
δεν έζησα,
δεν αγάπησα,
-εγώ;-,
όλα “εγώ!
Θ’ ακολουθήσει η εποχή της τύψης.
Έπρεπε να ζούσα.
Έπρεπε να αγαπούσα.
Έπρεπε εν τέλει να πετούσα πιό ψηλά.
Μετά, η εποχή του “Τέλους”
και να παραμείνω
ως άλλη κοιμώμενη
σε μιά σανίδα ξύλου φρεσκοβαμμένη
που λάμπει απ’ το λούστρο
και μοσχομυρίζει βερνίκι.
Αχ, εξ απ’ ανέκαθεν
μου άρεσε
η μυρωδιά του βαμμένου ξύλου!
fractal
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
.jpg)
0 Comments:
Δημοσίευση σχολίου
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!