Annabel Lee

Έχουν περάσει πολλά πολλά χρόνια από τότε

ενα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα

Που κάποια κόρη ζούσε, ίσως την ξέρετε

Άναμπελ Λη ήταν το όνομα της

Κι η κορη αυτή ζούσε με μόνο μια σκέψη

Να με αγαπά και να την αγαπώ.

Ήμαστε ακόμα τότε και οι δυο παιδιά

ενα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα

αλλά αγαπιόμαστε με μιαν αγάπη μεγαλύτερη ακόμα κι από την αγάπη

εγώ και η δική μου Άναμπελ Λη .

Με μιαν αγάπη που τη ζήλευαν τα φτερωτά σεραφείμ στον ουρανό

Μας ζήλευαν εκείνη κι εμένα.

Κι αυτός ήταν ο λόγος που χρόνια πριν

Σε αυτό το βασίλειο δίπλα στη θάλασσα

Φύσηξε ένας άνεμος από ένα σύννεφο

και πάγωσε την όμορφη μου Άναμπελ Λη

Κι έτσι οι συγγενείς της ήρθαν και

την πήραν μακριά από εμένα

να την κλείσουν μέσα σε ένα μνήμα

Στο βασίλειο αυτό δίπλα στη θάλασσα

Οι άγγελοι, που δεν είχαν ούτε τη μισή δική μας ευτυχία

ζήλεψαν εμένα και εκείνη

Ναι! Αυτός ήταν ο λόγος (και το ξέρουν όλοι

στο βασίλειο αυτό δίπλα στη θάλασσα)

ότι ένας άνεμος από ένα σύννεφο τη νύχτα

παγώνοντας και σκοτώνοντας την Άναμπελ Λη.

Αλλά η αγάπη μας ήταν πιο δυνατή από την αγάπη

αυτών που είναι μεγαλύτεροι μας

Αυτών που είναι σοφότεροι από εμάς

Και ούτε οι άγγελοι στον παράδεισο ψηλά

ούτε οι δαίμονες κάτω από τη θάλασσα

μπορούν να χωρίσουν την ψυχή μου

από την ψυχή της Αναμπελ Κη

Γιατί το φεγγάρι ποτέ δε φέγγει χωρίς να μου φέρει όνειρα

της όμορφης Άναμπελ Λη

και τα αστέρια δε βγαίνουν ποτέ, αλλά νιώθω τα λαμπερά μάτια

της όμορφης Άναμπελ Λη

Και έτσι, όλη τη νύχτα, ξαπλώνω δίπλα από

την αγαπημένη μου, τη ζωή μου και τη γυναίκα μου

στο μνήμα δίπλα από τη θάλασσα

στον τάφο της εκεί που σκάει το κύμα.

 EDGAR ALLAN POE