PARADISE LOST - Say Just Words...με τον Γιάννη Ρήγα

Ήρθα καταπρόσωπο μ’ αυτό το τραγούδι κάποια βροχερή νυχτιά τον Νοέμβριο του 2000, στο net-café που είχα στα Ν. Στύρα Ευβοίας, αργά μετά τα μεσάνυχτα, ψάχνοντας (ουσιαστικά «ψύλλους στ’ άχυρα») μέσα σε μια θάλασσα της «λίστας προς διανομή» ενός χρήστη του, πάλαι ποτέ, θρυλικού Napster, περιμένοντας να κατέβει το 24λεπτο Atom Heart Mother των Pinkfloyd, με την εκπληκτική ταχύτητα των 2-3 kb/s!... Είχα αποφασίσει όμως να περιμένω ακόμη και μέχρι το ξημέρωμα μέχρι να κατέβει, καρφωμένος μπροστά στην οθόνη μια και δεν υπήρχε resume… Δεν ήξερα τους Paradise Lost τότε. Μου έκανε εντύπωση το όνομα της μπάντας και διάλεξα για να κατέβουν 4-5 κομμάτια τους. Ευτυχώς το υπόλοιπο bandwidth των 4 kb/s ήρθε και καλύφθηκε και το τραγούδι «ακούμπησε» πρώτο το νήμα του τερματισμού στον σκληρό και τα ηχεία μου. Μεγάλα ηχεία, ερημιά ολόγυρα, η βροχή στη τζαμαρία, λίγο παρακάτω τα κύματα που ο δυνατός νοτιάς τα ‘φερνε σχεδόν στην πόρτα του μαγαζιού κι εγώ να βλέπω το είδωλό μου στο αχνοφωτισμένο τζάμι, σαν ένα φάντασμα που… είδε φως κι ήρθε στα έρημα τραπεζάκια για να σπάσει την ανία της νυχτερινής του περιπολίας…
Το, σχεδόν μονότονο, ρυθμικό τέμπο του τραγουδιού πίσω από την αιχμηρή ερμηνεία των πολύ καλών στίχων, έκανε τοίχους και μικροαντικείμενα να λένε τις «δικές τους λέξεις» από την αντήχηση του άγριου αλλά με μια περίεργη ευγένεια ρυθμού!... κι οι στίχοι να μπορούν να «διαβαστούν» τόσο σε δεύτερο ενικό όσο και δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο του ρήματος, με διαφορετικό βέβαια τον πίνακα που αναδυόταν στην φαντασιακή αναπαράσταση μπροστά στην κοχλάζουσα φουσκοθαλασσιά και τις ριπές από βροχή, νοτιά, μοναξιά, ηχητικό κρεσέντο, απορία, έκπληξη, ευδαιμονία, νοσταλγία και την γοητευτική ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου ξενυχτιού! Το άκουσα και δύο και τρεις και πέντε ή έξι φορές… και κάθε μια τους πρόσθετε κι ένα αλλιώτικο χρώμα στην ιδιόμορφη ηχητική και νοηματική ίριδα που ξεδιπλωνόταν… Κάτω από την απρόσμενη σκηνογραφία της περίστασης, φυσικό ήταν να πιάσει μια ιδιαίτερη θέση στις εξέδρες της ψυχής μου και ν’ αρνείται να την παραχωρήσει σε άλλα, ίσως και καλύτερα τραγούδια που την απαιτούσαν, βγαλμένα τόσο από το πριν όσο κι από το μετά εκείνης της νύχτας… ιδιαίτερα όταν κάποιοι στίχοι του, όπως το παρακάτω απόσπασμα έπεσαν σαν ανεξίτηλο tatoo στα διαδραματιζόμενα εκείνης της εποχής, που κάποιοι, φίλες και φίλοι, τη θυμούνται πολύ και για πολλά… Καλή Συνέχεια… Όνειρα Γλυκά… Καλή Ανατολή και Καλή Κυριακή Να Έχετε! (ελπίζω ότι δεν ξέχασα χρώμα ευχής….)
………..

Οι επιθυμίες σου(σας) ίσως ότι το χειρότερο από τη λαχτάρα σου(σας) για εξουσία… Οι επιθυμίες σου(σας) να παίρνουν υπόσταση μόνο εκεί που θα ξεσπάσει φωτιά… Θα μπορούσα να σου(σας) δείξω τον δρόμο της ευδαιμονίας, αλλά για σένα(σας) είναι μόνο λέξεις… Το προσπαθείς(είτε) αλλά πάντα μακριά από την αληθινή ικανοποίηση… Γιατί έχεις(έχετε) προεξοφλήσει την επιτυχία σου (σας)… αλλά πόσο μακριά είσαι (είστε) από την αλήθεια!... Έτσι, συνέχισε(συνεχίστε) να λέτε λόγια… μόνο λόγια σε μένα… Say Just Words To Me…
Γιάννης Ρήγας