Απόσπασμα από το περίεργο όνειρο ενός δελφινιού

-Περίεργο, χθες βράδυ, ονειρεύτηκα πάλι ότι είμαι άνθρωπος.
-Τι σου συμβαίνει;Τί είδες πάλι;
Αυτό το φεγγάρι, πάλι σου έφερε αϋπνίες;
-Να 'μαι πάλι εδώ, στεγνός από λέξεις
στον ωκεανό της λήθης το άπατο
προσδοκιών τσουνάμι.
Ο καταρράχτης στην νωχελική του υπόσταση, γίνεται βούρκος.
Γαμώτο, όταν οι λέξεις δεν κολυμπάνε,.
οι πράξεις δε θα γίνουν ποτέ κολυμβήτριες δεινές..
Και η ανάγκη για δελφίνια είναι μεγαλύτερη από ποτέ
Σε αυτόν τον υδρόβιο μαραθώνιο έμαθα αυτά που κολυμπάγαν στο αίμα μου
αιμοσφαιρία θύμησης,
με αιμάτινο μελάνι, ψίθυροι που φώλιασαν για πάντα στην καρδιά μου
και στη μεγαλύτερη κραυγή της.
Αυτήν..την ώρα της συνειδητής ποίησης.
Λευκές σελίδες οι ανθρώπινες μέρες.
Πένα ξέχασα να πάρω μαζί, μα αποδείχτηκε πιο χρήσιμο,
το ανθρωπόμορφο σκεύος που φιλοξενεί την ψυχή μου.
Υπάρχει ένα μέρος μέσα μου, κρυφό μου,
που κουβαλώ και νιώθω το φορτίο του. Κάθε φορά
που παίρνω ανάσα.
Για να μου θυμίζει ότι σε αυτό το μέρος κατοικεί μονάχα ένας κάτοικος.
Η ελευθερία.
Αυτή που δεν έκλεψε ποτέ από το οξυγόνο μου
μονάχα μεταμφιεσμένη σε δελφίνι μου θύμισε ότι τα πιο αληθινά ''αεροπλανικά'' γίνονται,
έξω απο δεξαμενές, σε ωκεανούς αγριεμένους..
και χωρίς λεφτά.
Με μόνη κινητήρια δύναμη
την ανάγκη να δαμάσει το κύμα..
-Να ονειρεύεσαι πιο συχνά. Πάμε για «αεροπλανικά»;
-Πάμε. Στο επόμενο όνειρο θα επιστρέψω σαν τον Carlo Giulliani.
Αφιερώνω τα σημερινά μακροβούτια μου σε αυτόν.
-Δεν ξέρω ποιός είναι αυτός.
-Άνθρωπος που έζησε σα δελφίνι
παρ' όλη την λειψυδρία γύρω.
Ζήσε σαν άνθρωπος εσύ μια μέρα στον ωκεανό, ολόκληρη όμως.
Έτσι κάθε μέρα η ζωή σου να 'ταν
θα καταλάβαινες το μεγαλείο της λέξης.
-Ποιάς λέξης; Τι μουρμουράς πάλι;
-Ελευθερία. Μη δίνεις σημασία.
Κολύμπα..

Δορίαιχμος

πηγή