Ένα Φιλί … και το Σύμπαν χαμογελά…

Όταν όλα καταρρέουν στον κόσμο γύρω…
Το μόνο στήριγμα η αγκαλιά Σου.
Βυθιζόμενοι αντάμα στα τρισκότεινα βάθη της Ηδονής…
Ανυψωνόμαστε στις Ουράνιες Σφαίρες που παίρνουν Φως από τον Έρωτα.
Και η τρισυπόστατη Ένωσή μας δίνει το Φως των Ήλιων στους Κόσμους της Οδύνης.

Ένα σιγανό φιλί...
Ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα των χειλιών επάνω στη σάρκα που τρέμει στο φύσημα του αγέρα που πνέει απάνω της από το λατρεμένο στόμα...
Ένα βροντερό χτυποκάρδι, πολεμικός παιάνας τραγουδισμένος στο ρυθμό τυμπάνων να οδηγούν την Κατάκτηση...
να οδηγούν την Υποταγή στην Ιερή Εστιάδα που σε ευλόγησε με την ανάσα Της...

Ένα φιλί...
Μία στιγμή είναι ο Λόγος και η Αιτία της γέννησής σου...
Όλη σου η ζωή, ολάκερη η ύπαρξή σου να συγκεντρώνεται σε μια και μόνο στιγμή...
Στο φιλί...
Ένα φιλί Σου…
Και οι Κόσμοι χαμογελούν…

Έμαθα ότι Υπάρχεις
Και θυμήθηκα ότι Ζω …

 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Read More

Δίλημμα

Μη με βάλεις να διαλέξω…
Δίπλα σου να πλαγιάσω και να ακούω στίχους να τραγουδά η φωνή Σου στην Ψυχή μου…
Ή στην αγκαλιά μου Θείο αλάβαστρο να μετρά το κορμί σου πόντο πόντο το άγγιγμά μου;

Αν ο Έρωτας δίνει φτερά, κάνε με να πετάξω πλάι στον Ήλιο…
Φύσα πνοή στο άκουσμά μου, ζωγράφισε Εικόνα στη Φαντασία μου με το Λόγο που γεννά ο αγέρας, Πνοή Γέννας που μετουσιώνεται από τα Θεία Χείλη…
Και άσε τα δικά μου χείλη να μετρούν κάθε σπιθαμή του Βωμού των Μουσών που ενσαρκώθηκαν στην Ύπαρξή Σου…
Ρίγησε μεθυστικά στο χάδι μου όπως ριγώ εγώ στη φωνή Σου…
Και μαζί να αγγίξουμε το Τέλος της Πραγμάτωσης…

Αν είναι αλήθεια ότι όταν πεθαίνεις η ζωή σου περνά μπροστά από τα μάτια σου, ανυπομονώ να πεθάνω για να ξαναζήσω τις στιγμές μου κοντά σου…

© 2011 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος
πηγη

Read More

Ο Βωμός του Σύμπαντος Νικόλαoς Παναγοδημητρόπουλος

Πάθος…
Ένα φτερούγισμα της Ψυχής…
Χρειάζεται όμως το Σώμα για να εκδηλωθεί…
Και στο άγγιγμα δύο φλεγόμενων Σαρκών…
Ωκεανοί στερεύουν…
Μάταια…
Γιατί η Φλόγα από τη νωχελική τριβή των υγρών κορμιών…
Καίει αέναα…
Άσβεστο Πυρ στο Βωμό του Σύμπαντος…

Ένα τρεμάμενο άγγιγμα με τα ακροδάχτυλα στον καυτό από το φίλημα λαιμό…
Ένα ανεπαίσθητο χτυποκάρδι με τη μορφή ανάσας να κατακαίει την αλαβάστρινη σάρκα…
Ποτάμια ηδονής να ρέουν φλογοφόρα στα καυτά από τον πόθο λαγόνια…
Και μια έκρηξη πάθους να σπρώχνει με σπασμούς σε υγρούς ωκεανούς ατελέσφορης και ατέρμονης Πληρότητας…
Ενώ αρνείται να επιστρέψει στα στενά δεσμά της Σάρκας…
Γιατί γνώρισε το Εκείθε…

Άνεμος του Παραδείσου η ανάσα Σου να σβήνει στη δική μου…
Τραγούδι των Θεών το χτυποκάρδι Σου μπλεγμένο στο δικό μου…
Χαμόγελο του Σύμπαντος το βλέμμα Σου να ανταμώνει το δικό μου…
Κόσμοι γεννιούνται στο άγγιγμα της Σάρκας σου στη δική μου…
Σεισμός Δημιουργίας το τρέμουλο της Ύπαρξης στην Ένωση…
Σκοπός που στις ερήμους της Γης περιπλανιέμαι το να σε αντικρίσω έστω μια φορά…

© Νικόλαoς Παναγοδημητρόπουλος

πηγη

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More