🎙️ Travellers Radio Feed
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημήτρης Ρουμελιώτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημήτρης Ρουμελιώτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2019

Δημήτρης Ρουμελιώτης - The world I dreamed of


Νοιώθω παράξενα σήμερα. Κάπως έτσι περίπου:
Όπως όταν ανοίγει ένα παράθυρο στον ήλιο κανείς,
νοιώθω σαν ν' άνοιξα μια τρύπα στη γη και φωτίζω τον Άδη.
Κύριε! Με όργωσες. Μου πέταξες έξω τα νεύρα, το υνί σου σκοντάφτει στο κόκκαλο.
Πες μου τι ψάχνεις να βρεις επιτέλους; Γυρεύεις τους σπόρους που ανθίζουν την ποίηση;
Γυρεύεις τα χρώματα; Άδικα! Με σκότωσες άδικα, Κύριε και σήμερα.
Χάλασε αν θέλεις ένα πλανήτη σου. Δεν έκανες τίποτα.
Μάταια πόνεσες πάλι τα χέρια Σου. Ό,τι κι αν κάνεις
μ'αυτά μου τα χρώματα, μ' αυτούς μου τους σπόρους εγώ - την εκκλησιά θα την χτίσω.
Κουβαλάω στους ώμους κολόνες φωτός να στηρίξω τον κόσμο.
Έγινε σήμερα τόσο φως που οι τυφλοί καθισμένοι στις πέτρες τ' ακούν σαν κελάιδημα.
Κατασίγασαν όλα. Δεν ακούγεται ούτε το σύρσιμο μιας ακτίνας φωτός πουθενά.
Ως κι οι χυμοί που ως λίγο πιο πριν παιχνίδιαζαν μες στις φλούδες των δέντρων, πάψαν ν'ακούγονται.
Προεχτείνομαι σήμερα, ξεπερνάω τα όρια, περνώ με μι'ανάληψη, γίνομαι μια, ροή μουσικής,
από σύμπαν σε σύμπαν.
Ακούω βροντές μες στη σιωπή, σάμπως να περπατούν λουλούδια!
Όπως (καθώς απαρχής της ζωής μου), εβάδιζα πάνω σε χαλίκια κι αγκάθια, πότε μ'έναν ιβίσκο στ'αυτί μου
και πότε μ' ένα κρίνο στο χέρι μου, είχα την αίσθηση πως με φωτογράφιζαν άγγελοι.
Πύλες ολόχρυσες άνοιγαν, έκλειναν διαδοχικά.
Μπαινόβγαιναν άρματα φορτωμένα τριαντάφυλλα κόκκινα της αυγής, κρίνα πολύχρωμα.
(Είδα να γίνεται πρωί στον ορίζοντα για χιλιοστή φορά την ίδια νύχτα).
Τα μεσάνυχτα, δίχως να ξέρω ποια ήταν ακριβώς τα μεσάνυχτα αφού κάθε τόσο γίνονταν φως,
μου φάινονταν πως ακουγόντουσαν πέταλα. Πως ήταν ο Άη Γιώργης που ερχόταν καλπάζοντας
με την μάνα μου πισωκάπουλα.
Μη με παραδεχτείς εδώ, περιορισμένον σε ένα μικρό τετράγωνο, στη γωνιά τ' Άη Γιωργιού ή στην άκρη του κήπου μου,
αλλά να προχωρώ με βήματα ηλιακά στο σύμπαν.
Τον κόσμο που ονειρεύτηκα δεν ευδόκησα να τον δω.
Και πολύ μου κόστισε και με πόνεσε, επειδή, χωρίς να'χει υπάρξει, κάποιος έβαλε μια φωτογραφία του μέσα μου.
Η μελοποιημένη ποίηση του Ν. Βρεττάκου από τον Δ. Ρουμελιώτη.

Δημήτρης Ρουμελιώτης
Share:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική. Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα. Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.

Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα

Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.

— Σταύρος Σταυρόπουλος

Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.

Η Ροκ Είναι Τούτο

Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.

Henry David Thoreau

«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»

Alexis Korner

«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»

Robert Fripp

«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»

Alan Watts

“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”

Always Somewhere ॐ
Travelling through sound & silence