Ο Ένοικος στο Κατώφλι

Η Θεοσοφία λέει ότι το σύμπαν αποτελείται από αθάνατες Μονάδες (άτομα ζωής). Είμαστε ένα από αυτά. Στη δική μας ανθρώπινη κατάσταση, ως προχωρημένες Μονάδες που διαθέτουν ατομική συνειδητότητα και θέληση, η θέλησή μας εντυπώνει σε κάθε ‘μονάδα μικρότερης εμπειρίας’ τον εγωισμό μας ή την καλή μας διάθεση. Οι μονάδες αυτές είναι «οι στοιχειακές ή τα στοιχειακά».

Τα Στοιχειακά είναι αιθερικής ουσίας, και αποτελούν την πλέον πρωτοσύστατη ζωή στην ύλη. Άνήκουν σε μια ιδιαίτερη τάξη στην κλίμακα της εξέλιξης του παρόντος μανβαντάρα και ονομάζονται πνεύματα της φύσης ή κοσμικοί αντιπρόσωποι της φύσης. Είναι πολυάριθμων ειδών και ποικιλιών. Δεν έχουν σχήμα και προσπαθώντας να περιγράψουμε τί είναι, είναι καλύτερα να πούμε ότι είναι «κέντρα δύναμης» που έχουν ενστικτώδεις επιθυμίες, αλλά δεν έχουν συνειδητότητα έτσι όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε. Συμπυκνώνουν τα σώματα τους και παίρνουν το σχήμα της ανθρώπινης επιθυμίας. Ως εκ τούτου οι πράξεις τους μπορεί να είναι καλές ή κακές ή αδιάφορες ανάλογες των ανθρωπίνων σκέψεων και επιθυμιών.

Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι μία Μονάδα με διαφορετικά περικαλύμματα –σώματα, κάποια εξ αυτών σχηματισμένα και ήδη οργανωμένα. Είμαστε στη διαδικασία οργάνωσης του φυσικο-αστρικού μας σώματος με άξονα το Μάνας και την Επιθυμία(κάμα-μάνας).

Το Μάνας είναι η νοητική ιδιότητα που κάνει τον άνθρωπο ένα νοήμον και ηθικό άτομο και τον ξεχωρίζει από το ζώο. (Θ. Γλ. HPB σ. 202). Με τον νου του ο άνθρωπος μπορεί να σκέπτεται για τον εαυτό του και γι’αυτό είναι αυτό-συνειδητός.

Η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ λέει για τις σκέψεις ότι έχουν δύο τάσεις: Οι τρεις ανώτερες όψεις του νου σχηματίζουν σκέψεις ανιδιοτελείς που βρίσκονται πάνω από προσωπικές απόψεις, ενώ οι ιδιοτελείς σκέψεις χρωματίζονται από προσωπικές απόψεις. (‘Psychic and Noetic action’)

Το Κάμα είναι η Επιθυμία η οποία είναι μια δημιουργική δύναμη στο σύμπαν και τότε δεν ξεχωρίζει από την Θέληση, που είναι ο Θεός στον άνθρωπο. Αλλά ο άνθρωπος δεν την κατανοεί ούτε και την χρησιμοποιεί με αυτή την έννοια. Εξαιτίας της κακής χρήσης της επιθυμίας, θέληση και επιθυμία καταλήγουν να είναι αντίθετες. Η Θέληση είναι το παιδί του Θείου. Η επιθυμία είναι η κινητήρια δύναμη της ζωώδους φύσης-ζωής.

Πολλοί άνθρωποι που έχουν έντονη την επιθυμία, κάνουν το λάθος να την θεωρούν θέληση. Όμως το ένα από το άλλο έχει μεγάλες διαφορές. Η επιθυμία δεν έχει σταθερότητα και πάντοτε αλλάζει, ενώ η θέληση είναι σταθερή και συνεχής.

Και οι δύο – θέληση και επιθυμία – είναι «δημιουργοί» που σχηματίζουν στον άνθρωπο τον εαυτό του και το περιβάλλον του. Ο σκοπός είναι διπλός: να αφυπνιστεί η θέληση, να ενδυναμωθεί με την εφαρμογή-πράξη ώστε να γίνει ο απόλυτος κανόνας στην ύπαρξή του. Και παράλληλα με αυτό να εξαγνίσει την επιθυμία. Η γνώση και η θέληση είναι τα εργαλεία της ολοκλήρωσης αυτού του εξαγνισμού. (“Collected Writings”, H.P. Blavatsky, τόμος VIII, σ.109, και Lucifer, τόμ. I, No. 2, Οκτώβριος, 1887, σ. 96)

Τα στοιχειακά του νου ή οι σκεπτομορφές είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας του σκέπτεσθαι. Για τις σκεπτομορφές που δημιουργούμε είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι. Σχηματίζονται από τη δική μας επιθυμία ή θέληση(αν είναι αναπτυγμένη) και γίνονται οι φίλοι μας ή οι εχθροί μας. Φίλοι μας είναι οι θετικές και αγνές σκέψεις κι αυτές πυροδοτούν την άνοδό μας προς το πνευματικό πεδίο, ενώ οι αρνητικές σκέψεις προκύπτουν από τον απεριόριστο εγωισμό, την ανεξέλεγκτη ιδιοτέλεια και αλαζονεία- καταστάσεις που εγκλωβίζουν το Εγώ (τον κατώτερο εαυτό ή προσωπικότητα) στο κατώτερο πεδίο της Ζωής, το φυσικό-αστρικό. Απ’αυτή την κατάσταση διαμορφώνεται ο Ένοικος στο Κατώφλι. Είναι η συνισταμένη των χαμηλών επιθυμιών και επιδιώξεων.

Τα στοιχειακά της Σκέψης γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν. Χρειάζονται τροφή για να συντηρούνται και η συντήρησή τους και η ενδυνάμωσή τους επιτυγχάνεται με την επανάληψη της ίδιας σκέψης και πράξης από τον άνθρωπο. Όταν η επιθυμία χάνει κάθε σημάδι ή στίγμα του «εγώ» τότε γίνεται αγνή. Η επιθυμία εξαγνίζεται όταν εξαφανίζεται το αίσθημα της χωριστότητας, του ανταγωνισμού και της ιδιοτέλειας.

«Η ίδια η ζωή μας διδάσκει αυτά τα μαθήματα, κι αυτό είναι η εμπειρία μας. Η διαίσθηση μας οδηγεί στη θετική αλήθεια που λέει ότι η ικανοποίηση είναι δυνατή μόνο στο άπειρο. Η θέληση κάνει αυτή την πεποίθηση ένα γεγονός στη συνειδητότητά μας, έως ότου η επιθυμία κεντράρεται στο Αιώνιο.» “Collected Writings”, H.P. Blavatsky, τόμ. VIII, σ.129.

Στα Ουπανισάντ βρίσκουμε το παρακάτω απόσπασμα σχετικά με τις σκέψεις μας:
Σπείρε μια σκέψη και θα θερίσεις μια πράξη, 
Σπείρε μια πράξη και θα θερίσεις μια συνήθεια
Σπείρε μια συνήθεια και θα θερίσεις έναν χαρακτήρα,

Ο χαρακτήρας μας είναι ένα σύνολο σκέψεων που διαρκεί στο ταξίδι μας διαμέσου ποικίλων ενσαρκώσεων. Προτείνονται σκέψεις απρόσωπες, ανιδιοτελείς, θετικές, ευγενικές. Ο χαρακτήρας των σκέψεών μας προσδιορίζει το μέγεθος της εξέλιξής μας. Αν σκεπτόμαστε πάνω στις προδιαγραφές του Ανώτερου και Πνευματικού, τότε γινόμαστε ένα μαζί Του. Σκέψεις που αφορούν το σώμα, σε δένουν μαζί του.

Είμαστε θεοί εν δυνάμει, λέει ο Πατάντζαλι «θα γίνεις αυτό που σκέπτεσαι».

Ο Ένοικος, είναι η έκφραση της καμικής μας φύσης, το κάμα-μάνας (νους και επιθυμία). Είναι το σύνολο των δικών μας επιθυμιών και δράσεων και μπορούμε να αλλάζουμε αυτή την έκφραση κάθε φορά που αλλάζουμε τη συμπεριφορά μας.

Κατά τον Ου. Τζατζ, ο Ένοικος είναι η συνδυασμένη διαβολική επίδραση που είναι το αποτέλεσμα των αδύναμων σκέψεων και πράξεων που ο καθένας μπορεί να ζει και παίρνει για τον καθένα μας ένα ορισμένο σχήμα σε κάθε του εμφάνιση, επειδή πότε είναι έτσι και πότε αλλιώς. Το σχήμα του Ένοικου διαμορφώνεται με βάση τις τάσεις του ανθρώπου σε συνδυασμό με τους φυσικούς και ψυχολογικούς συνδυασμούς που ανήκουν στην οικογένειά του και το έθνος.

Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ λέει ότι ο μαθητής δεν καλείται να αντιμετωπίσει μόνο τις ληθαργούσες κακές τάσεις της φύσης του, αλλά και εκείνες τις αρνητικές τάσεις που έχουν σχηματιστεί από την κοινωνία και το έθνος στο οποίο ανήκει. Το σύνολο του κακού που ο μαθητής πρέπει να αντιμετωπίσει και να παλέψει πριν προσπεράσει το κατώφλι του Ανώτερου Εαυτού, περιλαμβάνει τα εξής: α) τις αρνητικές προδιαθέσεις του εαυτού του και της οικογένειας του, β) τις κοινές ανάμεσα στο ίδιο και το έθνος του, γ) τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης που είναι κοινές ανάμεσα στον ίδιο και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ως προς τον άνθρωπο διαθέτει σώματα ή πεδία συνειδητότητας από τα οποία περιτυλίγεται και τον καθένα αντιπροσωπεύει μία από τις επτά αρχές του. Τα τέσσερα κατώτερα που ανήκουν στην ανθρώπινη προσωπικότητα, θέτουν όρια στην ατομική συνειδητότητα μην επιτρέποντάς της να βγει έξω από τα όριά τους, όρια που η ίδια η ατομική συνειδητότητα έχει διαγράψει με τη δική της επιθυμία και επιλογή. Όμως όταν ο άνθρωπος αρχίζει να έχει τάσεις περισσότερο πνευματικές, δηλαδή ανιδιοτελείς, τότε μπορεί να διαφύγει από τα δεσμά της προσωπικής φύσης υπερβαίνοντας τα όριά της. Αν αυτό το επιδιώκει σταθερά, τότε μπορεί να υπερβεί την περιοριστική ζώνη και να βρεθεί πέρα από τις σωματικές και νοητικές αισθήσεις.

Αν αντιληφθούμε ότι εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε Μονάδες με επιθυμίες και σκέψεις που καταγράφουμε πάνω στις μονάδες μικρότερης εξέλιξης (στοιχειακές) τις εντυπώσεις μας – επειδή αυτές χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση των σωμάτων μας είτε πρόκειται για φυσικό, καμικό ή νοητικό – τότε θα κατανοήσουμε τί είναι ο Ένοικος. Είναι η συνισταμένη του Κατώτερου Εαυτού μας και αποτελείται από άτομα που καλουπώθηκαν σύμφωνα με τη δική μας επιθυμία και εγωιστική σκέψη.

Ο Ένοικος είναι η συνισταμένη της εξέλιξής μας σε αστρική μορφή. Στην προσωπικότητά μας είναι το ελάττωμα, η συνήθεια, η προσκόλληση που δεν μας αφήνει να υπερβούμε τον κλοιό της προσωπικότητας. Αντιπροσωπεύει αυτό που είμαστε, αυτό που κάνουμε, αυτό που δεν μπορούμε να κρύψουμε από την ψυχή μας. Ο Ένοικος είναι η ύπαρξή μας γυμνή, δίχως καλύμματα, στολίδια ή μακιγιάζ.

Είναι η εικόνα που μας παρουσιάζεται ανάλογα με τις διαθέσεις και τα έργα μας όσα έχουν σχέση με την προσωπικότητα, με τις αρχές του κάμα-μάνας. Είναι η τρέχουσα συνειδητότητά μας και είναι ο δείκτης των ελαττωμάτων και των αδυναμιών μας.

Στην αρχή της μαθητείας, όταν οι τάσεις προς το πνευματικό είναι αδύναμες, ο Ένοικος δεν εμφανίζεται ούτε παίρνει σχήμα. Απλά ο μαθητής τον νιώθει σαν κάτι που αναδύεται από μέσα του και τον αναγκάζει να επαναλάβει κάτι που δεν θα ήθελε. Νιώθει την επίδραση αλλά δεν βλέπει αυτό που την προκαλεί. Αλλά όσο ο μαθητής επιμένει να υπερνικά την αντίθεση, τόσο η αντίθεση γιγαντιώνεται και τον φέρνει έντονα αντιμέτωπο με το ελάττωμά του. Τότε ο Ένοικος παίρνει μορφή, δηλαδή παρουσιάζεται με διάφορα σχήματα που αλλάζουν ανάλογα με την ανθρώπινη αδυναμία. Π.χ. γυμνοσάλιαγκας, σατανάς, χιμπατζής, κλπ…., σαν κάποιος που θέλει να σε καταστρέψει από μίσος, να καταστρέψει το νοητικό σου…

Στον άνθρωπο υπάρχουν δύο αντίθετες δυνάμεις, η Παρουσία που εκπροσωπείται από τον Άγγελο της Παρουσίας και η άλλη είναι ο Ένοικος. Νικώντας η μία από τις δύο δυνάμεις, η πρώτη κάνει τον άνθρωπο θεό, ενώ η δεύτερη τον οδηγεί στη διάλυση. 

! Η Ασπασία Παπαδομιχελάκη είναι συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος του Θεοσοφικού Κινήματος - Αθήνα ULT.

Ιδεότοπος

Read More

Ύπνος και Θάνατος

Από πανάρχαιους χρόνους γενεές από μύστες μελέτησαν τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου και στη

συνέχεια τα δίδαξαν στους άλλους. Το «δεν υπάρχει θάνατος, ο θάνατος είναι ζωή και η ζωή είναι θάνατος» ήταν η ηχώ των Ελευσινίων μυστηρίων και ένας από τους κυριότερους σκοπούς της μύησης παντού ανά τον κόσμο ήταν και εξακολουθεί να είναι η εξοικείωση του ανθρώπου με το ορόσημο που λέγεται «θάνατος». Ο θάνατος είναι ο μεγάλος ευεργέτης της εξέλιξης καθώς ανανεώνει τη μορφή και κάθε κατάσταση ζωής. Κάτι παρόμοιο είναι και ο ύπνος. Είναι η απώλεια της φυσικής εγρήγορσης για κάποιες ώρες, που όμως είναι σωτήριες και για τη φυσική και την ψυχική υγεία του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος είναι μια απορροή της ΖΩΗΣ από την ύψιστη κατάστασή της – την Ενότητα - και μέσα από επίπεδα συνεχώς αυξανόμενης διαφοροποίησης φθάνει στην κατώτατη, φυσική σφαίρα.
Η Αρχαία Σοφία λέει ότι σκοπός της εξέλιξης είναι το βαθμιαίο ξεδίπλωμα του δυναμικού της Πνευματικής Συνειδητότητας μέσω ενός κύκλου που πηγάζει από το πνευματικό προς την ύλη σε όλες τις συμπυκνώσεις και τις εξαρτημένες αντιδράσεις της και από εκεί πίσω πάλι στην πνευματική κατάσταση – συν την συγκομιδή εμπειρίας που αποκτά η Μονάδα στη διάρκεια του κύκλου.

Η Συνείδηση είναι το πνεύμα και η καθοδηγητική διάνοια και για να εμφανιστεί στην εκδήλωση χρειάζεται ένα σώμα από ύλη σε οποιοδήποτε βαθμό συνθετότητας. Τότε ονομάζεται "συνειδητότητα".
Ο περιορισμός της ατομικής συνειδητότητας ως αποτέλεσμα της ενσωμάτωσής της στην ύλη και της παρουσίας της σε διαφορετικά σχήματα δίνει τη συνειδητότητα και του σχήματος και του αντίστοιχου πεδίου ύλης στο οποίο ανήκει το σχήμα.
Η πνευματική συνειδητότητα που είναι το όργανο της αντίληψης του Αμετάβλητου, είναι σε εγρήγορση ακόμη κι όταν φαίνεται σε λήθαργο. Βρίσκεται πάντοτε στο «φως» της πραγματικότητας και είναι αυτή που δίνει τη διάκριση ανάμεσα στην πραγματικότητα του υποκειμενικού κόσμου και στην αντανάκλασή της στον φαινόμενο κόσμο.

Όμως αυτή η κατάσταση συσκοτίζεται από τα ενδιάμεσα σώματα που μεσολαβούν ανάμεσα στην πνευματική και τη φυσική συνειδητότητα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος όντας το αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης της ατομικής συνειδητότητας ή της ψυχής σε ένα φυσικό και αστρικό σώμα, είναι σχεδόν αποκομμένος από την πνευματική του κατάσταση. Δεν διαθέτει σοφία, καθολική αγάπη, ανιδιοτέλεια, αυτοθυσία και κυρίως δεν έχει συνέχεια μνήμης από όλα τα στάδια συνειδητότητας που μεσολαβούν ανάμεσα στο φυσικό και το πνευματικό του Εγώ.
Η ανθρώπινη ζωή του εκτυλίσσεται ανάμεσα στη γέννηση και τον θάνατο και η καθημερινότητα ανάμεσα στην εγρήγορση και τον ύπνο. Ο θάνατος είναι η περιοδική επαναφορά της ανθρώπινης συνειδητότητας από τη γη προς την καρμική αφετηρία της – το Αιτιατό. Η μεταθανάτια ζωή εξακολουθεί να είναι ένας ύπνος με όνειρα. Και στη συνέχεια όταν το δυναμικό των ονείρων του εξαντληθεί γλιστρά σε μια επαναγέννηση στη γη μέσω ενός νέου σώματος.

 Ο θάνατος είναι το γεγονός που αφαιρεί από τον ζωντανό όταν πεθαίνει, τη δυνατότητά του να αντιλαμβάνεται τα πράγματα του φυσικού πεδίου μέσω των πέντε του αισθήσεων. Στην πραγματικότητα, το ίδιο συμβαίνει στον άνθρωπο και όταν κοιμάται. Στη διάρκεια του καθημερινού μας ύπνου, χάνουμε την επαφή με το φυσικό περιβάλλον και βρισκόμαστε σε έναν άλλο κόσμο σε εκείνο των ονείρων από τον οποίο γλιστράμε κάθε πρωί ξανά στη φυσική εγρήγορση, για να συνεχίσουμε τη ζωή μας πάνω στη γη.
Με τον ύπνο επαναλαμβάνεται η διαδικασία του θανάτου καθώς και της μεταθανάτιας ζωής, σε καθημερινή βάση. Και στις δύο περιπτώσεις, θανάτου και ύπνου, η ανθρώπινη συνειδητότητα αποσπάται προσωρινά από το φυσικό της επικάλυμμα και μένει με την αστρική της συνειδητότητα. Η φυσική εγρήγορση είναι μέρος της καθημερινής ζωής της ενώ η αστρική είναι μέρος της καθημερινής νύχτας της καθώς και της μεταθανάτιας περιόδου.

Δεν είναι δυνατή η καταγραφή γεγονότων από τη συνειδητότητά μας συγχρόνως διαμέσου πολλαπλών και διαφορετικών διαστάσεων ζωής. Αν και οι εστίες των αισθήσεών, των επιθυμιών και των σκεπτομορφών βρίσκονται στο αστρικό μας σώμα, και αυτές καθορίζουν τη φυσική μας συνειδητότητα, δεν έχουμε άμεση αντίληψη όλων αυτών των αόρατων διεργασιών. Βλέπουμε και νιώθουμε τα αποτελέσματά τους αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε τις διαδικασίες.

Όταν ο άνθρωπος χάνει τη φυσική του συνειδητότητα κατά την στιγμή του θανάτου, κρατώντας την αστρική του, που είναι το σώμα της επιθυμίας και των σκεπτομορφών, εισέρχεται σε δύο μεταθανάτιες περιοχές (τραϊλόκια). Αυτές οι δύο περιοχές το Καμαλόκα και το Ρούπα-Ντάτου,  έτσι ονομάζονται στα σανσκριτικά, ανήκουν στο αστρικό πεδίο. Το αστρικό είναι το πεδίο που περιβάλλει τον κόσμο μας καθώς και το σώμα μας . Το ένα τμήμα του αυτό που συνορεύει με τη γη είναι το πυκνότερο και το ανώτερο τμήμα είναι λεπτοφυέστερο και πιο φωτεινό. Σε αυτά τα δύο πεδία κινείται το προσωπικό  Εγώ στη διάρκεια του ύπνου αλλά και στη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής μας.  Στη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής επαναλαμβάνεται η διαδικασία του ύπνου και του ονείρου, μόνο που η διάρκειά τους δεν είναι ώρες αλλά χρόνια. Ας δούμε πιο αναλυτικά αυτές τις περιοχές:

Η πρώτη περιοχή είναι το κάμα ντάτου και έχει επτά υποδιαιρέσεις. Είναι ο τόπος των σιωπηλών Σκιών. Οι Έλληνες τον ονόμασαν Άδη και οι Αιγύπτιοι Αμέντι. Πρόκειται για αστρικό πεδίο – η ύλη του είναι αόρατη σε μας – όπου οι ασώματες προσωπικότητές μας παραμένουν έως την πλήρη εξασθένηση των ειδώλων που προήλθαν από τις ωθήσεις των κατώτερων επιθυμιών και παθών.
Σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχουν εκείνοι που έχουν φύγει από τη φυσική ζωή εξαιτίας ατυχημάτων, αυτοχειρίας, και βιαίου θανάτου συν όλων εκείνων των οποίων οι επιθυμίες και οι πράξεις της φυσικής ζωής τους κρατούν προσκολλημένους και δέσμιους στις γήινες αισθήσεις.

Η δεύτερη περιοχή είναι ο ουράνιος τόπος των μορφών ρούπα ντάτου και ονομάζεται από τους Ινδούς, ντεβαχάν, και τους Χριστιανούς, παράδεισος. Η εσωτερική διδασκαλία λέει ότι αν και τα Εγώ εξακολουθούν να διατηρούν τις μορφές τους, όπως γίνεται στα όνειρα, και αν και το ντεβαχανικό είναι νοητικό πεδίο και αποδίδει μια κατάσταση προσωπικής αντίληψης, τα Εγώ δεν έχουν μορφές παρά μόνον εκείνες που τα ίδια διαμορφώνουν. Ο ουράνιος αυτός κόσμος έχει επτά επίσης υποδιαιρέσεις ή καταστάσεις αντιληπτικότητας, που όμως δεν είναι τόποι αλλά μόνο νοητικές αναπαραστάσεις των Εγώ.

Υπάρχει και μια τρίτη περιοχή που λέγεται αρούπα ντάτου και είναι η περιοχή του αφηρημένου και άμορφου κόσμου. Είναι η ύψιστη περιοχή, η κατοικία εκείνων που είναι έτοιμοι να περάσουν στο νιρβάνα.

Ο άνθρωπος με τη μεταθανάτια συνειδητότητά του μεταφέρεται στην πρώτη περιοχή του καμαλόκα ή Άδη και εκεί παραμένει από δευτερόλεπτα έως και αιώνες, ανάλογα με το δυναμικό των εικόνων που έχει ο ίδιος σχηματίσει στη διάρκεια της επίγειας ζωής του.

Στο ίδιο πεδίο βρίσκεται ο άνθρωπος στη διάρκεια του ύπνου του. Η κατάσταση αυτή αντιστοιχεί στον ύπνο με όνειρα.
Στο στάδιο του ύπνου με όνειρα χάνουμε την επαφή μας με τα αντικείμενα των φυσικών αισθήσεων τα οποία θεωρούσαμε αληθινά και περνάμε στη διαδικασία της χαράς και της λύπης που αναδύεται στο νέο πεδίο αντίληψης. Σε τούτο το στάδιο ύπνου η συνειδητότητά μας ταυτίζεται με τα είδωλα των επιθυμιών και των σκέψεων που σχηματίστηκαν στο στάδιο της εγρήγορσης στην καθημερινή ζωή μας.  Αυτό το στάδιο ονομάζεται σβάπνα,ύπνος με όνειρα και ψυχικός ύπνος. Αφορά και στις δύο περιοχές την πρώτη και τη δεύτερη.
Αυτές οι δύο περιοχές - το καμαλόκα και το ρούπα-ντάτου - είναι το μεταθανάτιο τοπίο του ανθρώπου. Όμως, είναι και  ο χώρος μέσα στον οποίο κινείται στη διάρκεια του ύπνου του.

Υπάρχει επίσης ένα τρίτο στάδιο εκείνο που λέγεται βαθύς ύπνος. Στα σανσκριτικά ονομάζεται σουσούπτι και είναι αυτός ο ύπνος από τον οποίο, όταν ξυπνάμε, δεν θυμόμαστε συνήθως τίποτα. Είναι ο ύπνος δίχως όνειρα. Είναι ο ύπνος που μας ξεκουράζει βαθιά και μας αφήνει μια πολύ καλή διάθεση. Σε μερικά άτομα δίνει οράματα, απαντήσεις σε σοβαρά τους ερωτήματα και έμπνευση στους βαθείς συλλογισμούς τους. Στη διάρκεια αυτού του ύπνου που συμβαίνει στις πρώτες ώρες της νύχτας, το προσωπικό Εγώ πλησιάζει προς το φως της ψυχής του.

Η εγρήγορση, ο ύπνος με όνειρα και ο ύπνος δίχως όνειρα, είναι διαφορετικές καταστάσεις συνειδητότητας. Σε κάθε κατάσταση μπαίνει σε δράση ένα διαφορετικό τμήμα της ατομικής συνειδητότητας ή το άτομο γίνεται συνειδητό σε ένα διαφορετικό πεδίο της ύπαρξής του.

Επίσης υπάρχουν βασικές διαφορές ανάμεσα στις δύο καταστάσεις του ύπνου και του θανάτου, που είναι οι εξής:

• στον ύπνο δεν χωρίζονται οι αρχές, ενώ το αντίθετο συμβαίνει με τον θάνατο
• ο ύπνος βοηθάει στην εκτόνωση της συσσωρεμένης ενέργειας της ημέρας, ο θάνατος βοηθάει στην εκτόνωση του δυναμικού που έχει δημιουργήσει στη διάρκεια της ζωής του ο άνθρωπος με τις επιθυμίες του
• στην αφομοίωση των εμπειριών της καθημερινότητας, ο θάνατος στην αφομοίωση των εμπειριών όλης της ζωής

«Όπως ένας άνθρωπος εξαντλημένος από έναν τρόπο ζωής αναζητά έναν άλλο, όπως πχ. όταν κάποιος εξαντλείται από τη ζέστη ανανεώνεται με κρύο νερό, έτσι και ο ύπνος είναι η σκιερή γωνιά στην ηλιόλουστη κοιλάδα της ζωής. Ο ύπνος είναι το σημάδι ότι η εγρηγορούσα ζωή έχει γίνει πολύ δυνατή, για τον φυσικό οργανισμό και ότι το ρεύμα της δύναμης της ζωής θα πρέπει να σπάσει ώστε η εγρήγορση να αντικατασταθεί με το στάδιο του ύπνου. Ρώτησε έναν καλό διορατικό να περιγράψει την αύρα του ανθρώπου που μόλις ξύπνησε και κάποιου άλλου που μόλις πήγε για ύπνο. Ο πρώτος κολυμπαέι σε ρυθμικούς παλμούς του ζωτικού ρεύματος – χρυσό, μπλε, ροζ . Αυτά είναι τα ηλεκτρικά κύματα της Ζωής. Ο τελευταίος είναι μέσα σε μια ομίχλη χρυσοπορτοκαλιά, αποτελούμενη από άτομα που στριφογυρίζουν με μια απίστευτη σπασμωδική ταχύτητα, δείχνοντας ότι το πρόσωπο αρχίζει να είναι πολύ κορεσμένο με Ζωή. Η ουσία της Ζωής είναι πολύ δυνατή για τα φυσικά όργανα και πρέπει να αναζητήσει την ανακούφιση στην σκοτεινή όψη αυτής της ουσίας, που είναι το στοιχείο του ύπνου ή ο φυσικός ύπνος – ένα από τα στάδια της συνειδητότητας…..[Πρακτικά του Τμήματος Μπλαβάτσκυ, σ.58]

Για να έχει μνήμη και συνέχεια μνήμης ο άνθρωπος από όλα τα  πεδία της συνειδητότητάς του, θα πρέπει να σχηματιστούν συνδέσεις από το ένα στάδιο στο άλλο.
Αυτό για να πραγματοποιηθεί, θα πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίζει τους εσωτερικούς νόμους και να τους εφαρμόζει, να έχει αυτογνωσία και πλήρη αφοσίωση  και υπηρεσία προς τον θείο σκοπό.
Αν ο άνθρωπος αποκτήσει συνέχεια αντίληψης ανάμεσα στις συνειδησιακές του καταστάσεις, τότε γι’αυτόν δεν θα υπάρχει ούτε ύπνος ούτε θάνατος. Θα υπάρχει μόνο μια συνεχής εγρήγορση, που εκτεινόμενη και στα επτά πεδία της συνειδητότητάς του, θα τον καθιστά ένα αυτοσυνειδητό πνευματικό ον.

Για τη σύνδεση της ατομικής συνειδητότητας με όλες τις ενδιάμεσες καταστάσεις της από τη φυσική έως την πνευματική, οι Μεγάλοι Άνθρωποι-Διδάσκαλοι λένε τα εξής:

Το Αθάνατο Εγώ που είναι η βάση της ατομικής μας συνειδητότητας υπάρχει στην Αιωνιότητα, εκεί όπου δεν υπάρχει ούτε Παρελθόν, ούτε Μέλλον παρά μόνο το αιώνιο ΠΑΡΟΝ. Το Αθάνατο Εγώ συνδέεται με τη φυσική μας συνειδητότητα μέσω του κρίκου του νου ή της νοητικής μας συνειδητότητας.
Αν ο χρόνος είναι το αποτέλεσμα της πανοραμικής κίνησης της συνειδητότητας στον χώρο, τότε ακινητοποιώντας τον νου γινόμαστε ένα με το Αιώνιο Παρόν. Τότε περνάμε στο στάδιο που λέγεται Τουρίγια ή Σαμάντι, που αντιστοιχεί στην πνευματική συνειδητότητα. Το Σαμάντι είναι η κατάσταση της απόλυτης πνευματικής διαύγειας, επειδή η πνευματική συνειδητότητα είναι το όργανο της αντίληψης του Αμετάβλητου.
Τότε παύει να υπάρχει ύπνος και θάνατος. Υπάρχει μόνον η αιώνια Ζωή.

Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Read More