Εμπειρίες της Ησυχίας

 
Ο Άνθρωπος, ανάλογα με την πνευματική εξέλιξή του, ανάλογα με την «υπαρξιακή θέση» του, βιώνει την Ησυχία με διάφορους τρόπους. Ή για να το πούμε πιο απλά, υπάρχουν πολλά είδη Ησυχίας.

Υπάρχει η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΗΣΥΧΙΑ, όταν απλά παρατηρείς την φύση, την ανέγγιχτη από τον άνθρωπο φύση, μακριά από την πόλη και τις δραστηριότητες των ανθρώπων, τον ουρανό, τη γη, την θάλασσα, τον ορίζοντα, το φως που αλλάζει ανάλογα με τις ώρες της μέρας, τους ήχους, τις μυρωδιές που φέρνει ο αέρας… όταν χωρίς σκέψεις περπατάς κι απλά είσαι εδώ, στο κόσμο.

Υπάρχει η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΗΣΥΧΙΑ. Όταν έχεις αποσπαστεί από όλα τα εξωτερικά φαινόμενα και δεν υπάρχει, πέρα από την «απλή αντίληψη», καμία «αντίδραση» σε ό,τι συμβαίνει εξωτερικά. Απλά βλέπεις, απλά ρέεις με τα γεγονότα, αδιατάρακτος κι ήρεμος, ό,τι κι αν συμβαίνει.

Υπάρχει ακόμα εκείνη η ΒΑΘΙΑ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ, όταν η σκέψη σωπαίνει, όταν η αντίληψη ρέει ανεμπόδιστη, χωρίς παραμορφώσεις, και διαλύονται όλες οι διαχωριστικές γραμμές κι αποκαλύπτεται η βαθιά ενότητα της ζωής, εδώ, τώρα, στην αιωνιότητα που ρέει, στην στιγμή, στο απόλυτο παρόν. Μια βαθιά κι απόλυτη αποδοχή όλων των φαινομένων.

Υπάρχει μια ακόμα βαθύτερη ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΗΣΥΧΙΑ όπου η Συνείδηση Νοιώθει να Γίνεται μια Αίσθηση, μια Απεραντοσύνη, Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς χρόνο, η Ίδια η Ουσία της Ύπαρξης, που Αντικαθρεφτίζει το Άγνωστο Βάθος του Είναι.

Υπάρχει τέλος η ΑΛΗΘΙΝΗ ΗΣΥΧΙΑ, η Απόλυτη Σιωπή όπου δεν εισχωρεί καμία αντίληψη, καμιά μεταβολή, καμιά αίσθηση ύπαρξης, το «Κενό», η Ίδια η Πηγή της Ζωής, το Άγνωστο Βάθος του «Τίποτα» από Όπου Όλα Ρέουν για να γίνουν ζωή, ύπαρξη, εξέλιξη, χρόνος, εμπειρία, ωρίμανση… και να διαλυθούν πάλι στο «Τίποτα».

Κωνσταντίνος Προκοπίου