Κι ἐσύ τί ἄλλαξες γιά νά ἀλλάξουν οἱ ἄλλοι;

«Κύττα τὶ κάνουν…»
«Κύττα τὶ ψηφίζουν…»
«Κύττα πῶς πηγαίνουν σὰν τὰ πρόβατα…»
Ναί, κυττῶ… Κυττῶ καὶ θλίβομαι.
Ὄχι αὐτούς…
Ἐσέναν.
Ναί, ἐσέναν.
Ξέρεις γιατί;
Διότι αὐτοὶ εἶσαι ἐσύ.

Διότι ὅσο κυττᾶς ἔξω σου κι αὐτοί, κι ἐγώ,  ἀλλὰ κυρίως ἐσύ, δὲν ἀλλάζουμε κάτι… Παραμένουμε ἴδιοι. Ἴδιοι κι ἀπαράλλακτοι μὲ αὐτὸ ποὺ ἤμασταν ἐχθές… Ἴδιοι κι ἀπαράλλακτοι μὲ αὐτὸ ποὺ σιχαινόμαστε…
Ἴδιοι κι ἀπαράλλακτοι μὲ αὐτό, ποὺ ὑποτίθεται, πολεμᾶμε…
Ἐάν δέν ἀλλάξω ἐγώ, γιατί νά ἀλλάξῃ ὁ ἄλλος;
Ἐάν δέν γίνω ἐγώ αὐτός πού θά ἤθελα, θά ὄφειλα καί θά ἔπρεπε νά γίνω, γιατί νά τό κάνουν οἱ ἄλλοι;
Τὴν ἴδιαν στιγμὴ ποὺ τὸ ἕνα μου δάκτυλο στοχεύει τοὺς ἄλλους, τὰ τέσσερά μου δάκτυλα στοχεύουν ἐμέναν.
Καλημέρα νὰ ἔχῃς…
Φιλονόη.