Δεν θα σου δώσω ομορφιά! 

Υπάρχει μόνο μία ομορφιά. 

Δίχως συμμετρία     μες στο κρανίο μου. 

Μέσα        στα μάτια μου!   

Αλλά, Ω! Ω! Τι ειν' αυτό που βλέπω μέσα στα γκρίζα σου μάτια;          

Είναι ουρανοί!      Ουρανοί νέας χάρης και δράσης! 

Είσαι η μοναδική που λάτρεψα        την ώρα που με τίμησες. 

Μαζί θα φορέσουμε καινούργιες              στολές. (Νέα μαλλιά, μάτια, στήθη κι ανάσα)            -νέες βάτες τρυφερότητας.        

Θα το σκάσουμε        από τούτη τη μακάβρια        σκηνή      με φτερά στα πόδια. 

Ομολογώντας πως μοιραία είμαστε   κρέας μέσα σε δόξα ατέλειωτη!   

Στίγμα      Μπότα     Υδράργυρος             

  Ποίημα του Μάικλ Μακ Κλουρ σε μετάφραση Γιάννη Λειβαδά από την “Ανθολογία Μπιτ Ποίησης”, Ροές, 2003)

Επιμέλεια: Δ. Πολιτάκης

Πάντα είναι Αύγουστος
Το χώρισμα ανάμεσα στα δωμάτια
Ξύλο μαυρισμένο.
Πάντα η φωτογραφία στον κίτρινο τοίχο
Δείχνει τη συνάντηση στο ποτάμι
Την ώρα που ο ήλιος μετέωρος ανάμεσα
Από δέντρα και άμμο ναρκισσεύεται
Στο νερό.
Πάντα φτάνει το τραίνο στο σταθμό
Οι πρώτες φωνές στους διαδρόμους, το πρώτο τσιγάρο, τα μεγάφωνα
Οι απίστευτες ματιές της Κυριακής για ένα ταξίδι στη μυθολογία
Το πλήθος, τα χέρια, τα μέλη, τα μάτια των υπνωτιστών.
Πάντα είναι Αύγουστος
Η μητέρα σου στο διπλανό δωμάτιο ξερνάει και συ αγωνίζεσαι
Για τη μετατόπιση ανάμεσα από λίμνες, έλη, νεκρούς
Σε βιβλία χημείας και φυσικής που τα οφείλεις τον Σεπτέμβρη
Σε σώματα απέραντα ανέπαφων
Που διατηρούνται στη ζωή
Με τη μυθολογία του Αυγούστου
-Ο πατέρας σου υπέγραψε πριν από λίγο
Δεν μπορείς να φύγεις
Είναι Αύγουστος.  

Τέχνη σημαίνει έρωτας. Κι ο έρωτας είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Έρωτας σημαίνει ν' αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου, γιατί μονάχα έτσι θ' αγαπήσεις και τον δίπλα σου. Και έρωτας είναι η επιθυμία. Επιθυμία για ζωή, για τραγούδια, για σένα και για όλους. Και είναι η επιθυμία τέχνη επαναστατική με την αλήθεια του όρου, γιατί δε σηκώνει "επιτρέπεται" και "απαγορεύεται".
Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο έργο τέχνης απ' τον άνθρωπο, που περπατάει ολομόναχος μέσα στο χρόνο με οδυνηρές συγκρούσεις μέσα του

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: ΜΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Μ΄ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ, ΠΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Όχι πως ήτανε να έρθεις ,

αλλά εκείνο το βράδυ

τα παράξενα μονοπάτια των λέξεων

με οδήγησαν σε έναν τόπο συνάντησης

μυστικό ,

και όχι πως ήτανε να έρθεις

ή πως θα σε άγγιζα με την ανάσα μου ,

αλλά εκείνο το βράδυ

όλα τα πρόσωπα ήταν το πρόσωπό σου

και δεν υπήρχε τίποτε άλλο για να κατονομάσω

μες στο σκοτάδι ,

και όχι πως ήτανε να έρθεις

αλλά πως ήρθες ,

σαν ένα υπέροχο ποίημα στο δέρμα μου επάνω

από ένα σου χάδι

στο σώμα ,στα σπλάχνα ,στο αίμα μου μέσα

εκείνο το βράδυ.....

Βασίλης Κουστούδας

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Κι ήταν σ αυτήν την ηλικία

Όταν ήρθε να με βρει η ποίηση.

Δεν ξέρω, δεν ξέρω από που ξεπρόβαλλε

απ τον χειμώνα η απ το ποτάμι.

Δεν γνωρίζω ούτε πως, μήτε, πότε

Όχι, δεν ήσαν φωνές, δεν ήσαν λέξεις,

Ούτε η σιωπή

Μα με καλούσε από κάποιο δρόμο

Απ' τα κλαδιά της νύχτας.

Ξάφνου ανάμεσα στους άλλους

ανάμεσα σε βίαιες φωτιές

η επιστρέφοντας μονάχος,

στέκονταν εκεί

δίχως πρόσωπο,

με άγγιζε.

Δεν ήξερα τι να πω

Δεν ήξερε το στόμα μου να ονομάσει

Τυφλοί ήσαν οι οφθαλμοί μου

και κάτι μπήγονταν στην ψυχή μου

Πυρετός ή χαμένες πτερούγες,

και σχηματίστηκα μονάχος

αποκρυπτογραφώντας αυτήν την πληγή

κι έγραψα την πρώτη συγκεχυμένη γραμμή

Αόριστη, ασώματη, καθαρή

Ανοησία

Γνώση

Εκείνου που τίποτα δεν ξέρει

Κι είδα ξάφνου

τον ουρανό εκκοκισμένο κι ανοιχτό

πλανήτες,

παλλόμενες φυτείες

διάτρητη σκιά

κοσκινισμένη

από βέλη, από φωτιά και λουλούδια

η νύχτα που κυλάει και συντρίβει το σύμπαν

Και γω η έσχατη ύπαρξη

Μεθυσμένος απ τ απέραντο

έναστρο κενό

κατ' εικόνα κι ομοίωση

του μυστηρίου

ένιωσα καθάριο κομμάτι

της αβύσσου.

Κυλούσα μαζί με τ άστρα,

διαλύθηκε η καρδιά μου μέσα στον άνεμο.

Έρντα

Ο ύπνος μου είναι όνειρα

τα όνειρα μου αισθήσεις

οι αισθήσεις μου ορμή της γνώσης

Γιατί όταν κοιμάμαι

ξυπνούν οι Νόρνες

πλέκουν το νήμα

και γνέθουν ευλαβικά τα όσα ξέρω...

Ρίχαρντ Βάγκνερ

Γίνομαι Πυρ και σε καίω φιλήδονα.

Φλόγες απόλαυσης ανάβουν στο σώμα,
εύφλεκτος πόθος που αθώο αυτουργό αναζητά ένοχα για να εξαπλωθεί.


Πρώτη Φύση Αήρ και με έκσταση σε αγγίζω. 

Φύσημα επικίνδυνο που την φλόγα εξάπτει και λάγνα χαϊδεύει του μηρούς,

ξέρεις,

εκεί,

στο κέντρο του Σύμπαντος που μου ανήκει,

εκεί που ανεκτίμητα αναδύεται το Δένδρο του Ιδέναι,

το ιερό Άβατον που παλλόμενα στην σάρκα μου βυθίζεται,

το Δένδρο του Ιδέναι.


Προτού το τελευταίο δευτερόλεπτο χαθεί και πριν Αιωνιότητα γίνει σε Ύδωρ εξελίσσομαι και σε καθαίρω

μα

αμόλυντος δεν είσαι, παρά μονάχα στη Ψυχή. Στην σάρκα σε θέλω ανήθικο.

Υγρή ηδονή κυλάει στον λαιμό σου

δροσίζοντας τις φλόγες που εξαπέλυσα με την δριμύτητα της άγριας καταιγίδας.


Σε γόνιμο έδαφος μεταμορφώνομαι και τότε με βαπτίζεις Γαία.

Σπόρο πολύτιμο χαρίζεις και σου γεννώ την Φαντασία.

Κι εκείνες τις ναρκωμένες ώρες

νιώθω Θεά γιατί ο Αιθέρας είναι αυτός που ντύνει τις οικίες των Αθανάτων.

Μέσα και έξω.
Ο Κύκλος κλείνει 
και παίρνει την μορφή του Ουροβόρου.
Ο Όφις θα αναγεννηθεί
το ίδιο κι εγώ
το ίδιο κι εσύ
 και με σάρκα αναγεννημένη, πρωτόφαντη
αλχημικά θα επιστρέψεις πάλι σε μένα,
κυκλώνοντας την Ύπαρξή μου με την Ολότητα 
ενώνοντας την Ύπαρξή μου με την ιερότητα του Πέντε.  


 © 2013 Κωνσταντίνα Λαψάτη ~ Find Me Under The Moonlight

Αν κρατάς μυστικό μάθε τούτο:

Τη νύχτα που τ' αστέρια και το πάθος σου

μου χάρισαν μαγεία

σε καταράστηκα να μ' αγαπάς.

Απόλυτα, αληθινά.

Απ' όταν την καρδιά μου σπάραξες με μια ματιά

έχω στα χέρια μου το άρωμά σου

μα πάνω στα χείλη μου τη μοναξιά

και στο σώμα μου το αόρατο άγγιγμά σου.

Γι' αυτό κι εγώ σε καταράστηκα να μ' αγαπάς.

Ευλαβικά, παντοτινά.

Να είμαι η σκέψη σου κάθε στιγμή που ο χρόνος σημαδεύει.

Στα μάτια σου να φαίνομαι σαν μια μορφή θεού.

Μες στο κορμί σου ο πόθος μου σαν τη φωτιά να χορεύει

που οι φλόγες της χαϊδεύουν τα όρια τ' ουρανού.

Ο νου σου να πλημμυρίζει από τη λατρεία

που εγώ ζω στα όνειρά μου.

Το στόμα σου η γεύση μου να μην εγκαταλείπει.

Τα χείλη σου να είν' στεγνά και τη δροσιά να βρίσκουν

μονάχα στα δικά μου.

Της αγκαλιάς μου η θέρμη ποτέ να μη σου λείπει.

Να σου χαρίζω ηδονές, να είμαι η κάθε σου ηδονή

και του κορμιού σου ο ανασασμός.

Του ερεθισμού σου η φωνή,

ο κορυφαίος οργασμός.

Κι αυτό γιατί σε καταράστηκα να μ' αγαπάς.

Αισθησιακά, τυραννικά.

Κάθε φορά που θα ακούς της νοσταλγίας τραγούδια

θα αισθάνεσαι το χέρι μου να σου χαϊδεύει τα μαλλιά.

Κι όταν το σούρουπο θα ευωδιάζει από πασχαλιάς λουλούδια

τα μάτια μου θα σκέφτεσαι όπως τώρα, όπως παλιά.

Θα' μαι ο αέρας που στα σπλάχνα σου για μια ζωή θα μπαίνει.

Θα είμαι το χώμα που πατάς, τα δέντρα, το νερό.

Κι ο κόσμος σου μονάχα έτσι θα ομορφαίνει

γιατί είμαι της μάνας η αγκαλιά και είσαι το μωρό.

Γιατί ήδη με καταράστηκες να σ' αγαπώ.

(Συλλ.:Του Πάθους Φτερουγίσματα, Εκδόσεις IOLKOS)

Κωνσταντίνος Σπηλιώτης

Let us be like

Two falling stars in the day sky.

Let no one know of our sublime beauty

As we hold hands with God

And burn

Into a sacred existence that defies -

That surpasses

Every description of ecstasy

And love.

Hafez of Persia

Το ποίημα έχει μεταφραστεί και αποδοθεί στα αγγλικά από τον Daniel Ladinsky (στο δημοφιλές βιβλίο του The Gift). Αποτελεί μια από τις πιο γνωστές και συγκινητικές δημιουργίες που του αποδίδονται, εξυμνώντας την απόλυτη πνευματική ένωση και την αγάπη.

Ελεύθερη Μετάφραση στα Ελληνικά

Ο Ουρανός της Ημέρας

Ας γίνουμε σαν

πεφταστέρια στον ουρανό της ημέρας.

Ας μην μάθει κανείς για την έξοχη ομορφιά μας

καθώς κρατάμε το χέρι του Θεού

και καιγόμαστε.

Μέσα σε μια ιερή ύπαρξη που αψηφά –

που ξεπερνά

κάθε περιγραφή έκστασης και αγάπης.

Το νόημα του ποιήματος

Όπως και στα περισσότερα έργα της σουφικής ποίησης, ο Χαφέζ χρησιμοποιεί τη γλώσσα του έρωτα για να περιγράψει τη μυστικιστική ένωση της ανθρώπινης ψυχής με το Θείο. Τα «πεφταστέρια στον ουρανό της ημέρας» είναι αόρατα στο ανθρώπινο μάτι λόγω του έντονου φωτός του ήλιου. Με αυτόν τον τρόπο, ο ποιητής εννοεί μια αγάπη τόσο βαθιά και εσωτερική, που δεν χρειάζεται την εξωτερική επιβεβαίωση ή τα μάτια του κόσμου για να υπάρξει· της αρκεί που «καίγεται» και ενώνεται με την πηγή των πάντων.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Οι σκέψεις που γερνάνε γίνονται βιβλία.

Τραγούδια, ταινίες.

Η ελπίδα γίνεται θυμός. Οι μέρες, σίδερα.

Ο έρωτας, δικαιολογία διαρκής.

Πρόφαση η μουσική,

θεμέλιο που πάνω της οικοδομείται η φθορά.

Η παρακμή του χρόνου. Ιδανικό η απώλεια, ψηλό.

Το ταξίδι ήταν ελκυστικό, αλλά σύντομο.

Χωρίς προορισμό.

Θέλω να προλάβω να καταγράψω την εποχή σου,

πριν αυτή μας ξεπεράσει

και καταλήξουμε στα αζήτητα.

Θέλω να γεράσουμε μαζί,

να αλλάξουμε μορφές,

ουρλιάζοντας την αλφαβήτα της ζωής

μες στο αυτί του θανάτου.

Θέλω να γίνουμε άυλοι, εσώτεροι, ορφανοί.

Έλα, παίξε.

Δυο μέτρα ακόμα.

Το ίδιο ακόρντο.

Λα μινόρε.

Έλα.

Ό,τι δεν είναι πραγματικότητα είναι ροκ εντ ρολ.

Ένα δύο, τέλος."

-Σταύρος Σταυρόπουλος-

(Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου)

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Παίζαμε με το χώρο κι ο αέρας γεφύρωνε το πάνω με το κάτω. Ώσπου ήρθε η σειρά σου. Να περάσεις ανάμεσα από τη ζωή μου και το όνειρο.

Wicca

▶ Now Playing: Chelsea Wolfe - Flatlands

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Στο αρχέγονο χειρόγραφο τ’ ουρανού

αποτυπώματα άστρων

και η φθαρμένη χρονολογία της γέννησης μας

στις διαστάσεις κρυμμένη ασήμαντων ημερών.

Άραγε είναι αληθινός αυτός ο κόσμος

ή σκευωρία του νου

διασταυρούμενοι αντικατοπτρισμοί πεπρωμένων

παιχνίδια αυταπάτης

είναι αληθινός ο θάνατος

μαντατοφόρος σκοτεινών περασμάτων

ή ο από μηχανής θεός

που σώζει την τελευταία στιγμή

τα προσχήματα

από ματαιωμένες συναντήσεις.

Έτσι κι αλλιώς η βάρκα μου διασχίζει

τη γύρη που συνεχίζει να πέφτει

με το μισό πανί υψωμένο

και το άλλο μισό σύννεφο με οδηγεί

στο απρόσμενο

στο πρώτο κινούν.

Βασίλης Φαϊτάς

Ο Βασίλης Φαϊτάς (1933–2017) υπήρξε ποιητής της εσωτερικότητας και της υπαρξιακής αναζήτησης. Γεννημένος στην Άρτα, κινήθηκε έξω από τις μεγάλες λογοτεχνικές ομάδες, διαμορφώνοντας προσωπικό ύφος που συνδυάζει μεταφυσική απορία, καθαρή γλώσσα και εικόνες που ακουμπούν το ονειρικό και το αρχέγονο. Το έργο του χαρακτηρίζεται από στοχασμό πάνω στην πραγματικότητα, τον χρόνο, την ψευδαίσθηση και την ανθρώπινη πορεία. Παρά το σχετικά περιορισμένο εκδοτικό του αποτύπωμα, θεωρείται μια από τις πιο ιδιαίτερες φωνές της σύγχρονης ελληνικής ποίησης.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις

εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που ξέρεις

Δεν είμαι μόνο αυτός που θα ‘πρεπε να μάθεις

Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου και κάπου τη χρωστάω

Αν σ’ αγγίζω με την άκρη του δαχτύλου μου

σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι

Αν σου μιλήσει μια λέξη μου

Σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι

Αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου

σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι

Θ’ αναγνωρίσεις άραγε τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;

Θα βρεις τις πατησιές μου μέσα σε μυριάδες χνάρια;

Είμαι κι ό,τι έχω υπάρξει

Ό,τι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι

Τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες μου πράξεις,

οι πεθαμένες σκέψεις μου

Γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουνε το αίμα μου

Γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουνε το αίμα μου

Είμαι ό,τι δεν έχω γίνει ακόμα

Μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος

Είμαι ότι πρέπει να γίνω

Γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν

Μη με γυρέψεις αλλού μονάχα εδώ να με γυρέψεις

Μόνο σε μένα

Tίτος Πατρίκιος

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Αν το θαύμα της ημέρας είναι ν' αγαπάς τη μέρα
Με τη σάρκα με το αμάρτημα τον έρωτα
Της νυχτός το θαύμα είναι τίποτε να μην αγαπάς
Κανέναν έρωτα καμιά γλύκα της μέρας
Είναι του έρωτα το θαύμα τίποτε να μην αγαπάς
Απ' των άστρων τ' ανοίγματα να μη μαθαίνεις τίποτε
Να μην ξέρεις να μη ζεις και να μη φαίνεσαι
Να 'σαι η φλόγα και σε τίποτε να μην υπάρχεις.


Ποίημα από την έκδοση "Δεύτερη γραφή"
μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης, Εκδόσεις Ικαρος, 1976

"Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι

μες στους ανθρώπους...

τα περίπτερα πώς κρυώνουνε

απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες

ο ουρανός

πώς τρυπιέται στα καλώδια

και το τέλος της θάλασσας

από το βάρος των πλοίων

πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες

στο τελευταίο δρομολόγιο

και το λάθος εκείνου που κατέβηκε

στην πιο πριν στάση

τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο

και τη ντροπή σου

ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά

πώς να τα ζητήσεις

πώς τσούκου τσούκου

αργά μεθοδικά

μας αλλοιώνουνε

να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή

από το στυλ της καρέκλας..."

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Γιατί ίσκοι είναι οι θεοί,απάνθρωποι,μες

στους αποθαμένους.

Σε σύννεφα μέσα και βουνά κι αγάλματα νύχτας

μπήγονται

τον άνθρωπο εφθόνησαν,φθονούνε

και φοβούνται.

Κι οι μεσολαβητές

αδέξιοι,χωλοί και επηρμένοι

με τρύπιο αμφορέα

νεροκουβαλητάδες

με τον έρωτα

και τα όνειρα

τον τρόμο στους θνητούς

εφέρανε

για τρέλα ή για θάνατο

αθάνατοι να θέλουν να γίνονται

στη γη καθηλωμένοι.

Και σημάδεψαν παντού

στο σώμα,στην ψυχή και στο νου

με μύθους

ότι βαριά αρρώστια είναι η μοναξιά

και όχι ελευθερία.

Κι ακόμη αρρώστιας έμπυας

ψέμματα είπαν πολλά

για να τους κάνουνε απόκοντα να τρέχουν

χάνοντας έτσι την όραση

για τ' άφαντα και τα κοινά

γιατί ενεργά ακίνητος

είναι ο πιο γρήγορος χρόνος.

Κι ακόμη το χειρότερο

της αυτοκαταστροφής

θυσίας και τροφής τους

τους πολυαγαπημένους μας θνητούς

με δόλο πολύ "ήρωες"ονόμασανε

παράγωγο της ηρωίνης..

Και οι θεοί σαν βίαιη υπέρτατη εξουσία

στους αυλοκόλακες δώσαν τιμές

και ημίθεους ειρωνικά τους ονόμασαν.

Κι οι μεσολαβητές -ημίθεοι

που πίσω απο τις μούσες κρύβονται

και με ψηλούς κοθόρνους

ορίσανε για όνομα

τον εαυτό τους ποιητές και παρηγορητές

μα πάντα με αυτούς έχουμε πόλεμο

και τούτοι -αν ειναι- είναι χρήσιμοι

σε διάλειμμα ειρήνης.

Έτσι έπαθαν οι θνητοί

που με υάκινθο

είχανε σμίξει την ψυχή

και πάναγνοι,όμορφοι και λαμπεροί

την προδοσία

δε την γνώριζαν

και έτσι τους πίστεψαν.

Μα τώρα βιάσου

αργά αργά να γιάνουμε

τα αστραφτερά φτερά μας

το δρόμο απο την αρχή να πάρουμε

στα ξέφωτα να βγούμε

μην τύχει κι άλλοι απο μας

νερό πιουν της λήθης

κι έτσι και είναι σαν εμάς

μεγάλα πάθη πάθουνε

κι όπως καταραστήκαμε

να μας καταραστούνε.

Ανθρωπογονία,απο την ποιητική συλλογή...Με λένε Οδύσσεια 2002...
Κατερίνα Γώγου

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Το modus vivendi του Αλέξη Ασλάνογλου ανήκει στα ποιήματα που συλλαμβάνουν την αίσθηση της εσωτερικής περιπλάνησης χωρίς να καταφεύγουν σε μεγάλες δηλώσεις. Με λιτές εικόνες και καθαρή γλώσσα, ο ποιητής περιγράφει έναν τρόπο ύπαρξης που κινείται ανάμεσα στη μοναξιά, την προσδοκία και την ανάγκη να βρεις έναν προσωρινό ρυθμό μέσα στον κόσμο.

Να αφήνεσαι στης θάλασσας το ρεύμα

Να λιμνάζεις κει που πρόσκαιρα αγάπησες

Ν’ αναλώνεσαι διαγνώνοντας χωρίς σκοπό

Περιπτώσεις αθεράπευτες

Να πληθαίνεις

Να προσμένεις τάχα μιαν άνοιξη

Με τη νωχέλεια ηλιόλουστης ημέρας

Μέρας που άξαφνα ναυάγησε

Μες τις κατάφωτες παραθαλάσσιες πόλεις

Να πληθαίνεις

Να’ σαι κατάμονος κι όμως κρυμμένος

Κρυμμένος μέσα σε χίλιες καρδιές

Να περάσεις στο αίμα αυτών που σ’ αγκάλιασαν

Σ’ αγκάλιασαν πρόσκαιρα

Να πληθαίνεις

Αλέξη Ασλάνογλου

Ο Αλέξης Ασλάνογλου (1931–1996) υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες φωνές της μεταπολεμικής ελληνικής ποίησης. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, κινήθηκε έξω από τις κυρίαρχες λογοτεχνικές ομάδες, διαμορφώνοντας ένα προσωπικό ύφος που συνδυάζει υπαρξιακή ένταση, αστική μελαγχολία και καθαρή, απέριττη γλώσσα. Τα ποιήματά του συχνά περιστρέφονται γύρω από τη μνήμη, τη μοναξιά, την καθημερινή επιβίωση και την αίσθηση του ανθρώπου που προσπαθεί να σταθεί μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Παρά το σχετικά μικρό έργο του, θεωρείται σήμερα ένας από τους πιο συνεπείς και αναγνωρίσιμους ποιητές της γενιάς του.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.